Μυομαχία

 Το πως πέρασε η εβδομάδα μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: Αργά το βράδυ ή την επομένη το πρωϊ ανακαλύπτω την δράση ποντικιών, ή έστω αρουραίων. Εν συνεχεία βλέπω που είναι τα κόπρανά τους και ανακαλύπτω που έχει τρύπα ο τοίχος, συνήθως σε δυσπρόσιτο σημείο. Γεμίζω την τρύπα με σοβά (spackling αγγλικά), είμαι βέβαιος ότι έληξε το πρόβλημα και είτε το ποντίκι ξανακάνει τρύπα, όπως έγινε κάτω από τον νεροχύτη όπου απεδείχθει ότι είχε τρύπα στο μέγεθος μπάλας του βόλεϋ είτε ανακαλύπτει άλλη τρύπα που χρησιμοποιεί. Εν συνεχεία ξανακλείνω και ενισχύω την τρύπα, ο άνθρωπος που μου έβαλε το πλυντήριο πιάτων μου πρότεινε steel wool το οποίο αγόρασα, όπως πήρα και αποτρεπτικό αρουραίων με άρωμα μέντας και παγίδες, αλλά μέχρι τώρα πάντα υπάρχει τρύπα. Χτες το βράδυ στις μία άκουσα ποντίκι να ρίχνει ένα από τα ξύλινα διακοσμητικά αυγά που έχω στο σαλόνι. Σηκώνομαι και βλέπω ποντίκι να τρέχει στην κουζίνα. Δεν έχω ιδέα προς τα που έφυγε διότι έβλεπα αν προκάλεσε ζημιά. Καθότι είχα ακούσει ήχο στα ποτά παραξενεύτηκα πως μπορεί να μπήκε. Το πρωϊ σήμερα λοιπόν αρχίζω να κουνάω τους καναπέδες, και ανακαλύπτω ότι πίσω και κάτω από τον μεγάλο καναπέ είχε κόπρανα. Τα σκουπίζω φυσικά, και συνειδητοποιώ ότι το ποντίκι μπαίνει από τρύπα που είναι δίπλα από τις πρίζες, και έχει ένα τετράγωνο κενό το πλαστικό των πριζών. Έτσι πήρα μονωτική ταινία (ή τουλαχιστον νομίζω ότι είναι μονωτική), έβαλα από πάνω σοβά και πάνω από τον σοβά steel wool. Ψέκασα και με σπρέυ μέντας τον σοβά, για καλό και για κακό, και πιστεύω ότι οι γονείς μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις πρίζες όταν έρθουν. Τετάρτη ήρθε ο άνθρωπος για το πλυντήριο, μου λέει ότι μπορώ να κλείσω γύρω από αυτό αλλά να προσέχω διότι έχει ρεύμα (έβαλα μόνο σοβά διότι σε εκείνη την φάση αυτό είχα). Δεδομένου ότι τα ποντίκα έχουν ανοίξει τρύπα στον σοβά αλλού, αυτό το μη προσιτό πλέον σημείο πίσω από το καινούργιο πλυντήριο πιάτων είναι ίσως το σημείο προσβασής στο σπίτι μέσα, αν όντως έξυσαν τρύπα. Πάλι νομίζω ότι έχω κλείσει τα πάντα, αλλά πάλι δεν έχω πραγματικά ιδέα. Δεν άκουσα κάτι σήμερα, αλλά δεν σημαίνει τίποτα. Κατά τα άλλα την Πέμπτη αγόρασα και νέο πλυντήριο, αλλά όχι στεγνωτήριο, και το προβλέπω Δευτέρα. Καθότι δεν με πήραν ούτε σήμερα τηλέφωνο από την δουλειά, θα είμαι σπίτι για να το παραλάβω. Είναι δεδομένο ότι σε κάποια φάση έπρεπε να κλείσουν και οι τρύπες στους τοίχους, όσο άτσαλα και αν το έκανα. Ωστόσο με έχει εξαντλήσει αυτή η περιπέτεια. Ελπίζω να τα έχω καταφέρει, αλλά ακόμα δεν ξέρω

Τέλος το διάβασμα

 Από την στιγμή που με έστειλαν σπίτι πάλι περνούσα τον χρόνο διαβάζοντας. Είχα μεγάλο έλλειμα διότι με την εντατικοποίηση της δουλειάς στην αρχή της πανδημίας και με το που έπαψα να παίζω στο γραφείο και αντ'αυτού έπαιζα σπίτι δεν προλάβαινα όσα είχα νωρίτερα, αλλά με την πρώτη διοικητική άδεια έπιασα την πρώτη προτεραιτότητα, και με την δεύτερη έπιασα την μεγάλη ουρά στο Bryn Mawr Classical Review που είχα να διαβάσω χρόνια πολλά. Σήμερα τελείωσα το BMCR. Πλέον θα έχω μόνο να κοιτάω ότι νέο βγαίνει, η ούρα έπεσε. Αυτό είναι το καλό νέο. Αυτό που θα ακολουθήσει προς το παρόν είναι τηλεόραση, και μετά βλέπω. Το Σάββατο είχα πολύ άσχημές αποκαλύψεις από το ποντίκι. Παρασκευή βράδυ ήταν Foam Wonderland με τον DJ Diesel, κατά κόσμον Shaquille O'Neal ως το μεγάλο όνομα. Δεν πήγα παραμονή της Παναγιάς. Αντ'αυτού πήγα πρωϊ λειτουργία, πιθανότατα η πρώτη φορά Δεκαπενταύγουστο στο Φρέσνο και μετά γύρισα σπίτι κουρασμένος, διότι κάθισα λίγη ώρα μετά για να τελειώσει το ψήσιμο του αρνιού. Βάζω πλυντήριο και ανακαλύπτω ότι διαρρέει συν το ότι δεν γέμιζε ο κάδος. Το ποντίκι το χάλασε, πράγμα που δεν με πείραξε τόσο διότι είναι λίγο αντίκα το μηχάνημα και ήθελε αλλαγή. Δεν ήταν όμως το μεγάλο αρνητικό της ημέρας. Βράδυ πήγα στο ApCal RocknRanch για φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής (ενδιαφέρον σχετικά, αλλά μόνο 200 άτομα με αποτέλεσμα να μοιάζει άδειο) και γυρνάω και ποντίκι μου έφαγε μισή μπανάνα. Τσαντίστικα, έβαλα την παγίδα και στις 3 τα χαράματα με ξυπνάει ο ήχος να έχει ενεργοποιηθεί και πάω και βλέπω το ποντίκι-αρουραίο-ότι είναι μπροστά από το ψυγείο. Πήγα να το χτυπήσω με την σκούπα (η παγίδα δεν το παγίδευσε) και έφυγε κάτω από το ψυγείο. Φοβήθηκα μην μου χαλάσει το ψυγείο και η αλήθεια είναι ότι έχω καιρό να ακούσω να κατεβαίνουν παγάκια.

Για να μην πολυλογώ, καθότι μου πήρε όλη την Κυριακή, τα ποντίκια μπαίναν στο σπίτι από τρύπες στους τοίχους μου. Έτσι γέμισα δύο την Κυριακή με κίτ για τέτοιες τρύπες, αλλά ακόμα τα είδα χτες στην κουζίνα. Σήμερα το πρωϊ πήγα και πήρα δύο κιτ και έκλεισα δύο τρύπες, μία δίπλα από το ψυγείο και μία στον μπάνιο στο πλυντήριο ρούχων. Η μόνη ενεργή τρύπα πρέπει να είναι αυτή πίσω από το πλυντήριο πιάτων, που έκλεισα την Κυριακή σχετικά, αλλά την ίδια πιο μεγάλη το απόγευμα και ποντίκι να πηγαίνει προς εκεί. Δεν μπορώ όμως να την σφραγίσω πριν έχω την παράδοση του νέου πλυντηρίου πιάτων την Τετάρτη. Πήγα με τον εκτιμητή σε ένα μαγαζί που έχει Αρμένιος στο κέντρο και αγόρασα νέο μηχάνημα. Το κόστος ήταν όσο ένα Σαββατοκύριακο Λας Βέγκας αν βάλεις φαϊ και όλα τα έξοδα. Δεν έχω δει σήμερα ποντίκι από τη στιγμή που έκλεισα τις τρύπες, αν και άκουσα περίεργους ήχους. Δεν είδα να έχει φαγωθεί φαϊ μου, αλλά το έχω μαζέψει καλά πάλι. Ουσιαστικά περιμένω την Τετάρτη να δω αν είναι οριστικό. Πάντως έχω σπρέυ και δολώματα μέντας για να ψεκάσω ωστε να αποτρέψω τρωκτικά, άρχισα να σφουγγαρίζω μάλιστα ώστε μετά (δηλαδή Τετάρτη) να το κάνω. Ως προς την εργασία, μόνο αναμονή, τίποτα το νεώτερο

Μία κάποια πρόοδος

 Δυστυχώς όχι πρόοδος ως προς την δουλειά, ακόμα είμαι στο περίμενε. Η πρόοδος ήταν ως προς το ποντίκι. Ήρθε ο άνθρωπος, έδωσε καλή τιμή, όπως και για νέο θερμοσίφωνα, και την άλλη εβδομάδα θα έρθει και θα αλλάξει το κομμάτι που έχει τρυπήσει το ποντίκι. Κατεβήκαμε τρία άτομα στο υπόγειο, και είδαμε την γάτα του γείτονα να παραμονεύει στο υπόγειο και το ποντίκι να κρύβεται εντός εκεί που τρύπησε. Ακόμα δεν κατέστρεψε άλλη συσκευή αλλά ποτέ δεν είσαι βέβαιος. Είχα αφήσει νηστίσιμη γκοφρέτα πάνω από την κουζίνα και την έριξε, μάσησε κομμάτι αλλά δεν έφαγε. Μάλλον δεν του άρεσε η γεύση. Το είδα σήμερα πάλι να κρύβεται κάτω από το πλυντήριο πιάτω, δεν ξέρω αν κουβάλησε εκεί κάτι. 

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες κάνει φοβερό καύσωνα σε σημείο που άνοιξα τον κλιματισμό. Πήγα και βοήθησα στην εκκλησία, παραδόξως όμως δεν τελειώσαμε με το αρνί, έχει ακόμα μαγείρεμα. Το ζήτημα είναι ότι ο μάγειράς μας έχει μεγαλώσει και δεν μπορεί άλλο. Ως προς την ανάγνωση, προς μεγάλη μου έκπληξη φτάνω στο τέλος της ουράς. Πιθανόν στο τέλος της εβδομάδας να έχει τελειώσει εκείνη η ουρά, όχι πως δεν μπορώ να βρώ επόμενο. Έχω βαρεθεί να είμαι σπίτι, αλλά δεν μπορώ να κάνω και πολλά ως προς αυτό, είναι πέραν από τον έλεγχό μου. Φαίνεται όμως ότι ανακτώ έλεγχο του σπιτιού μου. 

Αναθετιματισμένο ποντίκι

 Την προηγούμενη εβδομάδα περίμενα να γυρίσω. Δεν έχω λάβει κλήση ακόμα. Περίμενα επίσης μάστορα να έρθει να φτιάξει των σωλήνα θέρμανσης να μην μπορεί να μπει ποντίκι. Δεν συνέβει επίσης. Αυτός που ήρθε ήταν ο τεχνικός για το πλυντήριο πιάτων ο οποίος εν τέλει δεν μου το έφτιαξε διότι το ποντίκι το κατέστρεψε εντελώς. Έφαγε τόσα καλώδια που είναι φτηνότερο να πάρω καινούργιο. Αλλά γι'αυτό πρέπει να έρθει πρώτα ο δεύτερος τεχνικός. Αυτό που συνέβει τουλάχιστον είναι ότι κουρεύτηκα. Ωστόσο το βασικό είναι ότι έχω τσαντιστεί με το ποντίκι. Μου πήρε τις μικρές κέτσαπ όσο ήμουν Ελλάδα και τις έφαγε κάτω από το πλυντήριο πιάτων, μαζί με τους σωλήνες του πλυντηρίου. Χτές είδα είχε μπει σκουπίδια και έφαγε τα κελύφη από μύδια. Μου έχει φάει στο παρελθόν φρούτα, και έτσι τα κρατάω μέσα στον φούρνο μικρόκυμμάτων, ενώ στον κανονικό φούρνο έβαλα πατάτες μη τυχόν τις φάει. Πραγματικά με έχει τσαντίσει. Σε τελική ανάλυση όμως περισσότερο έχω τσαντιστεί με το ότι δεν έχω γυρίσει στο γραφείο, το ποντίκι είναι κάτι στο οποίο ξεσπάω. Τουλάχιστον το προηγούμενο Σάββατο και αυτό το Σάββατο έχω ετοιμασίες για το φεστιβάλ. Ειναι καλό να έχεις μία κάποια παρέα.

Ταξίδι Ελλάδα

Το βράδυ 6ης Ιουλίου προσπάθησα να κάνω τσεκ ιν και απέτυχα. Βασικά το booking δεν μου έδωσε τους σωστούς κωδικούς. Βοήθησε η αδερφή μου, που ήταν Βέλγιο διακοπές, γκρινιάζοντας πολύ δίκαια. Ξυπνάω 7η Ιουλίου, παίρνω το λεωφορείο για το τραίνο και συνειδητοποιώ ότι παρότι το εισιτήριο μου έλεγε καθαρά πότε περνάω, νόμισα μία ώρα αργότερα με αποτέλεσμα να το χάσω. Λέω δεν πειράζει, ας πάρω το επόμενο τραίνο η λεωφορείο, έλα που ήταν 4 ώρες αργότερα. Κάθομαι στο σταθμό, διαβάζω, και περνά ένα τραίνο για Σακραμέντο το οποίο είχε κάποια έστω και ελαφρά καθυστέρηση. Λεώ, ας έχω κάνει τσεκ ιν, το να περιμένω 4 ώρες είναι υπερβολικό δεδομένου ότι οδηγώντας είμαι Bay Area σε 3 ώρες. Έτσι ακυρώνω το εισιτήριο και πάω να πάρω το λεωφορείο να γυρίσω σπίτι. Έλα που άλαξαν την στάση χωρίς το Google να το ξέρει και έχασα έτσι δύο λεωφορεία! Παρ'όλ'αυτά έφτασα σπίτι μου, είδα τα γράμματα και πήρα το αμάξι μου με προορισμό το σπίτι του φίλου στο Ωκλαντ. Δεν ειχα προσυννενοηθεί τίποτα, απλά είπα να το αφήσω κοντά του να του ρίχνει καμία ματιά. Φτάνω σε λιγότερο από 3 ώρες, τον παίρνω και τηλέφωνο (τον είχα ειδοποιήσει με μύνημα που είδε και απάντησε), δεν το σηκώνει, αλλά επειδή είχα χρόνο έφαγα και μεσημεριανό στο όρθιο πριν πάρω το BART. Φτάνω στο διεθνές αεροδρόμιο του Σαν Φρανσίσκο 2 ώρες πριν την αναχώρηση. Περνάω ελέγχους ασφαλείας και συνεχίζω ως την πύλη η οποία εν τέλει ήταν στο Τέρμιναλ 1 και όχι στο διεθνές Τέρμιναλ με αποτέλεσμα να μην έχει duty free. Όχι πως θα αγόραζα και τίποτα εκεί. Το αεροπλάνο έφυγε με μία ώρα περίπου καθυστέρηση και είδα 4 ταινίες στην πτήση, Formula 1, Tomb Raider με την Alicia Vikander, Sinners και A Minecraft Movie. Φτάνω Φρανκφούρτη και προς έκπληξή μου η είσοδος στη ζώνη Σεγκεν δεν ήταν στο Τέρμιναλ που μας προσγείωσαν. Έπρεπε να διασχίσω όλο το αεροδρόμιο, να πάρω δύο τραίνα για να φτάσω εκεί που πετούσα Ελλάδα. Μπαίνοντας μόνο που έκαναν έλεγχο και άνοιξαν την βαλίτσα, αλλά πείστηκαν ότι απλά κουβαλούσα βιταμίνες για την αδερφή μου. Και στο Σαν Φρανσίσκο με είχαν σταματήσει αλλά είδε το άνθρωπος τις ακτίνες και δεν άνοιξε. Προσγειώνομαι Ελλάδα όπου με πήραν οι γονείς. Έφτασα αρκετά νωρίς, το οποίο σήμαινε ότι έκανα και μία ελαφρά βόλτα πριν ξαπλώσω. 

Την επομένη ημέρα Πέμπτη σηκώθηκα σχετικά αργά, αλλά αυτό οφείλονταν στο πότε έπεσα και την κούραση. Έκανα βόλτα σούπερ μάρκετ, πέρασα από τράπεζα που μου έβγαλαν πιστωτική, είδα την αδερφή μου, δεν θυμάμαι να έκανα τίποτα το σοβαρό πέραν περπατήματος. Παρασκευή ξύπνησα πολύ νωρίς, πάλις κυρίως βόλτα, αλλά το βράδυ βγήκα που είχε γενέθλια φίλη της αδερφής μου στο Γκάζι. Κάθισα όσου μπορούσα, ήταν πολύ εξαντλητικό το να είμαι τόσο ξύπνιος. Σάββατο πρωϊ φεύγουμε με τον πατέρα για την Χαλκιδική. Σταματάμε για καφέ και τρώμε στο Δίον μεσημεριανό. Βάλαμε καύσιμα Κορινό και το απόγευμα φτάνουμε Χαλκιδική στους φίλους μας στα Νέα Μουδανιά. Έκανα και μπάνιο, το πρώτο φέτος και ένα από τα δύο που κατάφερα Ελλάδα. Την επομένη πρωϊ πήγαμε με τον ιερομόναχο φίλος μας στο χωριό Καστανιές Βεροίας, κάτω από την Παναγία Σουμελά, που είχε λειτουργία μαζί με τον Μητροπολίτη του. Μετά μας έκανε γεύμα ο ιερέας του χωριού και ακολουθήσαμε τον φίλο μοναχό στις 5 στάσεις που ακολούθησε σε φιλικά σπίτια και επιχειρήσεις. Ο πατέρας τους είχε ακουστά, εγώ όχι και δεδομένου του jet lag κουράστικα πολύ. Απόγευμα όχι πολλά, αλλά ήμουν και πολύ κουρασμένος. 

Την επομένη ξυπνάμε στις 3 και στις 3.30 είχαμε φύγει για το Άγιον Όρος. Φτάνουμε Ουρανούπολη στις 5 και βοηθάω τον μοναχό φίλο να ξεφορτώσει και να πακετάρει όλα τα πράγματα για το Όρος σε παλέτα. Ο φίλος μοναχός, ο οποίος είναι και υπό την μητροπολη Βεροίας, μπαίνει κάθε 10 μέρες στο Όρος και κουβαλάει προμήθειες, συν είχαμε και τα πράγματά μας. Μετά προχωρήσαμε στο γραφείο προσκυνητών για το διαμονητήριό μας, όπου γίνονταν πανζουρλισμός από το κόσμο. Καμία σχέση με το 2022 που είχα πάει τελευταία φορά. Τέλος πάντων, μας παίρνει ο μοναχός τα διαμονητήρια και μετά πηγαίνουμε στο πλοίο. Ο καπετάνιος φίλος του πατέρα μου εν τέλει συνταξιοδοτήθηκε, αλλά ήταν το ίδιο πλοίο. Η μόνη διαφορά με τις άλλες φορές ήταν ότι κουβαλούσε αμάξι, το οποίο ήταν εργολάβου. Ο κόσμος να μπαίνει και να βγαίνει κυρίως και κατεβαίνουμε στην σκάλα της Αγίας Άννας. Φορτώνουν στα μουλάρια τα πράγματά μας και εγω ξεκινάω με τα πόδια. Ήταν μέγα ερώτημα πόσο θα ανέβω πριν σταματήσω δεδομένου ότι είμαι πιο γυμνασμένος από το 2022. Ενοχλήθηκα διότι νόμιζα ότι σταμάτησα παραπάνω, παρότι δεν έκανε το καύσωνα του 2022, εώς ότου έφτασα στη διχάλα Αγίας Άννας -  Μικράς Αγίας Άννας και συνειδητοποίησα ότι μετά τα δύο κάθετα μονοπάτια που ανέβηκα στο Yosemite άλλαξε η νοηματική μου εικόνα τι σημαίνει κάθετο μονοπάτι: στο εθνικό πάρκο ήταν μεγαλύτερος ο δρόμος. Στρίβω δεξιά, συνεχίζω, και φτάνω στην κορυφή του μονοπατιού. Εκεί τηλεφωνάω και ρωτάω ποιος είναι πλέον ο δρόμος να μπω και μου λένε. Μπαίνω και βλέπω έναν επισκέπτη που περίμενε τον μοναχό φίλο (είχε βάψει τη νέα σκήτη που ανακαινίζουν) και τον άλλο μοναχό. Για να πάρω νερό, εν τέλει πήρα ο ίδιος. Έφτασε και ο πατέρας και μετά σνακ και ύστερα τράπεζα. Έπεσα και κοιμήθηκα και δεν με σήκωσαν με το ζόρι για εσπερινό, κάτι που δεν μου άρεσε. Πήγα όμως και τους είδα στην σκήτη, το 2022 δεν είχε καν τοίχους, μόνο πατώματα το βοηθητικό κτήριο. Ήθελε όμως να κουβαλήσουν τα έπιπλα στην θέση του. Ακολούθησε τράπεζα και έπεσα

Την επομένη σηκώθηκα αρκετά νωρίς και πήγαμε στις πρωϊνές λειτουργίες. Μετά έκανα μπάνιο και ύστερα το περιοδικό μου, το οποίο και τελείωσα εν τέλει. Εν συνεχεία έπιασα την Ιστορία των Ελλήνων των εκδόσεων Δομή και συνέχισα από εκεί που το άφησα το 2022. Περπάτησα στα πεζούλια και μετα είχαμε τράπεζα. Απόγευμα εσπερινός και μετά διάβασμα. Πήγα λίγο ίντερνετ, αλλά από την στιγμή που έχω πάψει να παίζω, δεν κάθισα πολύ, ούτε καν όλο το ίντερνετ. Κάπως έτσι πήγε και η Τετάρτη, με την διαφορά ότι το απόγευμα πήγαμε επίσκεψη στις εκεί σκήτες όπου οι μοναχοί χάρηκαν που με ξαναείδαν μετά από πολλά χρόνια. Το ερώτημα που με ρωτούσαν ήταν κυρίως πως είναι η ζωή Αμερική. Την Πέμπτη εν τέλει φύγαμε, έλεγαν οι μοναχοί να κάτσουμε άλλη μία μέρα αλλά λέει ο πατέρας (πολύ σωστά διότι δεν είχα τόσες ημέρες) να μην μακρυγορήσουμε. Κατεβήκαμε από τα παρτέρια και εγώ συνέχισα με τα πόδια. Ο πατέρας πήρε μουλάρι και με πρόλαβε. Φτάνουμε στη σκάλα και περιμένουμε το ταχύπλοο. Αυτό όντως πήγε ταχύτερα και φτάσαμε πριν τις 12 Ουρανούπολη. Κάναμε την δουλειά που μας ζητήσαν και μετά γραμμή για Θάσο. 

Σταματάμε στα γρήγορα Σταυρό για δύο γύρους (ένας εγώ, ένας ο πατέρας) και καθότι δεν προλαβαίναμε το φέρυ στις 2 από Καβάλα, πήγαμε στην Κεραμωτή που είχα να πάω δεκαετία συν. Φτάνουμε Λιμένα και λέω να πάρουμε εκεί εφημερίδα, ή μάλλον περιοδικά. Προς τεράστια έκπληξη όλως δεν πουλάει στον Λιμένα. Σταματήσαμε σούπερ μάρκετ για προμήθειες και μετά στο χωριό. Φτάνοντας στο σπίτι ο πατέρας με έβαλε να σκουπίσω. Του λέει εντάξει αλλά αργότερα, πήγα και ήπια ένα λιτρο νερό από την Πλατανά διότι με μακρύ παντελόνι και καύσωνα είχα αφυδατωθεί. Μετά ξάπλωσα και ύστερα σκούπισα. Πάμε το απόγευμα στην αδερφή του μπαμπά αλλά δεν είχε να μας ταϊσει και κατεβήκαμε στη Σκάλα Πρίνου. Ύστερα ύπνος, αλλά πρώτα για μένα ίντερνετ. Την επομένη πήγαμε πρώτα για ψώνια και μετά στη Σκάλα Ραχωνίου όπου κάναμε μπάνιο. Ύστερα φάγαμε στο σπίτι και το απόγευμα Λιμενάρια. Μετά τόσο χρόνια στην Αμερική και με δεδομένο ότι όλοι οι τουρίστες Βαλκάνιοι, την πάτησα: 7 το βράδυ ήταν πολύ νωρίς. Το νταραντούρι ξεκίνησε αργότερα, εμείς όμως ενδιάμεσα φάγαμε. Προς τις 9 και που φύγαμε, είχε ξεκινήσει η κίνηση. Γυρνάμε στο σπίτι και οι δύο κουρασμένοι και μετά από ίντερνετ την έπεσα. Κυριακή πρωϊ κλεινουμε το σπίτι (οι γονείς θα πάνε σε δύο εβδομάδες) και ξεκινάμε για Σκάλα Πρίνου και Καβάλα. Για φαϊ σταματήσαμε Ρεντίνα, σε ένα ψητοπωλείο δίπλα από το στρατόπεδο, ο πατέρας έβαλε νωρίτερα καύσιμα. Το ψητοπωλείο είχε το πιο πολύ και φτηνό φαϊ σε όλο το ταξίδι, διότι μάλλον είχε για βασική πελατεία συνήθως τους καταδρομείς δίπλα. Οι πιο πολλοί όμως πελάτες είχαν αμάξια με ξένες πινακίδες. Πήρα και εγώ το αμάξι Θεσσαλία διότι δεν μπορούσε όλο το ταξίδι ο μπαμπας και το βράδυ Πειραιάς. Φτάνοντας σπίτι παίρνω τηλέφωνο φίλους αν ήθελαν καφέ, δύο μπορέσαν την μεθεπομένη. Την επομένη, Δευτέρα, ανέβηκα στο The Mall of Athens που είχα να ανέβω πολλά χρόνια και επιβεβαίωσα γιατι σπανίως ανεβαίνω, τα ίδια μαγαζιά έχουμε Πειραιά και μεγαλύτερα μάλιστα. Ωστόσο με καύσωνα ήταν από τα λίγα μέρη που μπορούσα να περπατήσω άνετα. Προτελευταία μέρα Ελλάδα είδα τους δύο φίλους μου σε διαφορετικές φάσεις και μετά τσεκ ιν και όλα για Αμερική. Το ταξίδι της επιστροφής είχε λιγότερες περιπέτεις, έφτασα Σαν Φρανσίσκο και μετά BART για το αμάξι το οποίο το βρήκα κανονικό, δεν το σπάσαμε. Είχα κίνηση Altamont Pass, σταμάτησα σε δύο σημεία διότι με έπιανε υπνηλία, φτάνω σπίτι και βλέπω μου κλέψαν εξωτερικά φωτά αλλά το σπίτι καλά. Το ποντίκι είδα σήμερα προκάλεσε ζημιά οπότε έχω επιδιορθώσεις. Το παλαβότερο που είχα ήταν ότι την επομένη που έφτασα πάω να φάω στο Taco Bell και απέξω αρχίσει και μου φωνάζει ένας άσχετος να μην τρώω Μεξικανικές βλακείες. Ως προς την δουλειά τίποτα νεώτερο επισήμως, αλλά ανεπισήμως μου είπαν μάλλον καλά νέα. Προς το παρόν προσαρμόζομαι.

Τετάρτη Ιουλίου στο Φρέσνο

 Η εορτή έφτασε χωρίς αλλαγή στην κατάστασή μου. Πήγα και είδα την προϊσταμένη προσωπικού για να πάρω μισθολογική κατάσταση για την Ελλάδα και τις ΗΠΑ ότι θέλω να γυρίσω γραφείο. Δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω ως προς αυτό. Η νηστεία τελείωσε, συνέχισα να πηγαίνω στο γυμναστήριο και ευτυχώς είχα κανονίσει εξόδους: Παρασκευή στο Foam of July, Σάββατο, ανήμερα των 250 χρόνων στην φίλη η οποία μου συμπαρίσταται όπως την ημέρα των Ευχαριστιών. Έφτασε η Παρασκευή χωρίς κάτι το νεώτερο ως προς την δουλειά και το απόγευμα με ρώτησε η φίλη αν μπορώ να έρθω από το πρωϊ. Όπως ανακάλυψα την επομένη, αν και το είχα ψηλιαστεί, ήθελε σωματική εργασία, χέρια να σηκώσουν μία προκατ οροφή. Της είπα φυσικά, έχοντας σε εκείνη την φάση ετοιμαστεί για το Foam of July, όπου έφυγα με το που απάντησα. Πήρα το αμάξι, οδήγησω ως το Hobbs Grove και προς τεράστια έκπληξή μου στις 6.30, δύο ώρες μετά την έναρξη και 3 1/2 ώρες πριν τη λήξη του φεστιβάλ, είχε τεράστια ουρά να μπεις. Περίμενα μισή ώρα ως τον έλεγχό μου και μετά μπήκα μέσα. Θα μπορούσα να είχα φέρει την Ελληνική σημαία, είχε totems, αλλά καλύτερα που δεν το έκανα την παραμονή της 250 επετείου των γενεθλίων των ΗΠΑ. Όχι πως θα υπήρχε πρόβλημα, αλλά σε τελική ανάλυση σε αυτή την συγκυρία ας γιορτάσουμε τις ΗΠΑ. Οι τρεις dj ήταν καλοί, αν και θα προτιμούσα κάποιον πιο trance, χόρεψα αρκετά και γύρισα το βράδυ σπίτι. Ο καιρός ήταν καλός χωρίς ζέστη, τελευταία ημέρα που αυτό ίσχυε. Χτες, ανήμερα 4η Ιουλίου, σηκώθηκα κάπου 8.30 και έκανα μπάνιο και πλυντήριο ρούχων. Μετά άπλωσα τα ρούχα και πήγα και επισκεύθηκα την φίλη. Βγήκαμε τέσσερεις άνδρες και σηκώσαμε οροφή σε 4 μέρη για πέργκολα που αγοράσαν. Αυτό πήρε κάπου μίαμιση ώρα, να σηκώσουμε το κάθε μέρος, να το βάλουμε σωστά, να κουμπώσουν τα κομμάτια κλπ. Στο τέλος το βάλαμε στο πλαίσιο και έμεινε το να βιδώσει τις βοηθητικές βίδες, το οποίο όμως ο νοικοκύρης του σπιτιού μπορεί να το κάνει μόνος του. Μετά περάσαμε την ημέρα μέσα, φάγαμε χοτ ντογκ, είδαμε τον αγώνα του μουντιάλ και το βράδυ ανάψαμε τα πυροτεχνήματά τους. Η ιδέα μου ήταν να πάμε στο καζίνο αλλά εν τέλει μόνο ως την είσοδο του παρκινγκ πήγαμε. Γύρισα σπίτι προς τις 10, ενδιάμεσα να βλέπω να είναι γεμάτος ο ουρανός πυροτεχνήματα παντού, αλλά κάθισα εντός του σπιτιού για το ίντερνετ. Την Τρίτη πετάω Ελλάδα, δεν θέλω να αφήσω τέτοιες ουρές. Σήμερα ξυπνάω, πάω εκκλησία και ο εκτιμητής με κάλεσε σπίτι του. Με το που τελειώνω πάω καπάκι. Εκεί με τάισε και του κοίταξα εισιτήρια για να πετάξει αυτός Ελλάδα. Δεν κλείσαμε. Εκεί συνειδητοποίησα ότι είχα βγάλει τραίνο για λάθος ημέρα. Έτσι γύρισα σπίτι και το έφτιαξα. Μέτα έπεσα, πήγα γυμναστήριο επιτέλους και μετά άρχισα την βαλίτσα. Η γιορτή για εμένα ήταν ουσιαστικά τριήμερος. Στο τέλος του Foam of July είχε πυροτεχνήματα, χτες με τους φίλους και σήμερα το πρωϊ στην εκκλησία είχαμε μια δοξολογία εκτός στην αυλή, ύστερα από την λειτουργία. Γενικά χάρηκα, οι Αμερικανοί σε τελική ανάλυση δεν είναι εκδηλωτικοί όπως οι Έλληνες, κάπως έτσι γιορτάζουν και γιόρτασα πλήρως. Τώρα έχω την διαδικασία του ταξιδιού για Ελλάδα

Περιμένοντας τα 250 χρόνια των ΗΠΑ

 Το Σάββατο οι ΗΠΑ γίνονται 250 ετών. Εγώ είμαι ακόμα σπίτι και περιμένω. Το Σάββατο πήγα σε φίλους και είδαμε μαζί το Μουντιάλ και παίξαμε και με το μωρό. Αυτό που άκουσα ήταν να μην ανησυχώ, αλλά δεν μου αρέσει να είμαι έτσι και να κάθομαι σπίτι. Είχα καλά νέα σήμερα από το γυμναστήριο, ζύγισα 221,9 λίβρες. Φυσικά μετά άρχισα να τρώω κρέας. Προσπάθησα να δω το Supergirl, αλλά το σίνεμα που πήγα και έδινα φτηνή τιμή το πρωϊ ήταν κλειστό ειδικά σήμερα. Πάω αύριο το πρωϊ, κανένα πρόβλημα. Το σχέδιο μου για το Σάββατο έχει σταδιακά σταθεροποιηθεί. Θα πάω στο σπίτι της φίλης που πήγα την ημέρα των Ευχαριστιών και μετά θα πάμε σε πυροτεχνήματα. Η ιδέα μου είναι σε καζίνο, η δική της πιο κοντά. ο άντρας της όμως είναι πιο θετικός στην δική μου ιδέα. Βλέπουμε, όπου πάμε. Τώρα η κεντρική οργάνωση της εορτής στην Ουάσιγκτον έχει αποτύχει, διότι πολιτικοποιήθηκε από τον τωρινό πρόεδρο. Αύριο ή μεθαύριο θα τηλεφωνήσω στο γραφείο για να πάρω ένα pay stub μου, Παρασκευή έχω event, αν με καλέσουν νωρίτερα στο γραφείο έχει καλώς, αλλιώς θα περιμένω σπίτι και θα συνεχίσω να διαβάζω Bryn Mawr Classical Review. Έφτασα στο 2024 και βλέπω ενδιαφέροντα βιβλία από τα οποία κάποια είναι Open Access αλλά δεν έχω χρόνο να διαβάσω. Πέραν από αναμονή, δεν έχω κάτι να κάνω. Τρίτη πετάω Ελλάδα, και ως προς αυτό όμως έχω οργανώσει σχέδιο. Άρα απλά αναμονή.

Στο Φρέσνο στην αναμονή πάλι ...

 Το να είσαι σε άδεια στο σπίτι είναι φοβερά βαρετό. Σε άλλες περιπτώσεις θα την κοπανούσα για αλλού, ιδίως με την εμπειρία της προηγούμενης περίπτωσης, αλλά με δεδομένο ότι έχουμε νηστεία (πάλι!), το ήδη σχεδιασμένο ταξίδι για Λος Άντζελες που πήγα και για Ελλάδα που θα πάω σε δύο εβδομάδες, προτίμησα να κάτσω σπίτι στις άλλες περιπτώσεις. Με βάση την εκτίμηση που μου είχε δωθεί αρχικά από την φίλη μου που με υποστηρίζει, έπρεπε να είχα ήδη γυρίσει στο γραφείο. Δεν έχει συμβεί και έτσι απλά περιμένω. Σε αυτό το χρονικό διάστημα είδα 3 σειρές, είδα αυτά στο ίντερνετ που οριακά θα προλάβαινα και κάθομαι και διαβάζω την τελευταία ιστοσελίδα που είχα να δω χρόνια. Μέσα σε όλα πρέπει να κρύβω όλο το φαϊ διότι επανεμφανίστηκε ποντίκι, ή μάλλον αρουραίος. Το μουντιάλ δεν το βλέπω, με εξαίρεση ότι βλέπω στην τηλεόραση ενώ γυμνάζομαι. Άλλα δύο εκτοξευτήρες στον κήπο, και σήμερα κουρέβοντας το γκαζόν έριξα τρίτο, που σημαίνει ότι πρέπει να τον αντικαταστήσω, όταν καταλάβω από που τον έριξα. Αυτό θα συμβεί αύριο μετά τα μεσάνυχτα όταν ξαναλειτουργήσει. Ως προς τον ύπνο μάλλον τα καταφέρνω, αλλά θα τα κατάφερνα καλύτερα αν δεν είχα το άγχος της άγνωστης ημερομηνίας επιστροφής. Στο κινητό έπαψαν να φορτώνουν τα νέα μυνήματα email με αποτέλεσμα να ανοίγω την εφαρμογή για να δω τι γίνεται. Καθότι είχε ειδοποιηθεί από την δουλειά με αυτό τον τρόπο, είναι κρίσιμο να βλέπω τι γίνεται. Εκεί βρίσκομαι, και απλά περιμένω δύο εβδομάδες για τα 250 χρόνια των ΗΠΑ και μετά το ταξίδι Ελλάδα.

Στο Λος Άντζελες για τους Synthony

 Με το που γύρισα από το Λας Βέγκας με έβαλαν σε αναστολή στην δουλειά. Δεν έχω βάλει ανάρτηση εδώ και καιρό διότι δεν θέλω να το κουβεντιάσω. Είχα κλείσει όμως ενδιάμεσα να πάω να δω τους Synthony στο Λος Άντζελες. Η Synthony είναι μία συμφωνική ορχήστρα από τη Νέα Ζηλανδία η οποία πάιζει ηλεκτρονική μουσική. Όταν λέμε παίζει δεν έννοούμαι ότι είναι ένας dj, αλλά έχει κανονικά μουσικά όργανα και οργανοπαίχτες να παίζει, αν και προσθέτουν τους ηλεκτρονικούς ήχους. Επίσης είχε και 5 τραγουδιστές να λένε τα φωνητικά. Είναι μία ορχήστρα που έμαθα επειδή το YouTube μου την έβγαζε σε προτάσεις και είπα να πάω να την δω. Εκ των υστέρων δεν είχα ιδέα ότι θα ήταν την ίδια ημέρα με τον αγώνα ΗΠΑ-Παραγουάη στο Λος Άντζελες και ότι θα έπεφτα στην σχετική κίνηση πηγαίνοντας. Επιβεβαίωσα από την όλη εμπειρία ότι ανάμεσα Λος Άντζελες και Λας Βέγκας προτιμώ να δω κάτι στο Λας Βέγκας, αλλά δυστυχώς αυτοί μόνο πήγαν Λος Άντζελες και Νέα Υόρκη. Παρασκευή πρωϊ ξυπνάω, φορτώνω τα πράγματά μου, πάω πρώτα να φτιάξω την μπαταρία του κλειδιού διότι έβγαζε μύνημα χαμηλής μπαταρία και στις 11.30 έφυγα από το σπίτι. Πήγα από τον 41 διότι ήθελα να βάλω καύσιμα στο καζίνο. Σταματάω εκεί, φουλάρω ότι είχα κάψει, τρώω το σχετικά νηστίσιμο και ξεκινάω μετά για τον Ι-5. Θυμάμαι ότι έπιασα κόκκινα σχεδόν όλα τα φανάρια. Ο 5 ήταν γεμάτος αλλά όχι κολλημένος, αλλά δεν μπορούσα να τρέξω. Φτάνω στο Grapevine και με βγάζει μετά από παρακαμπτήριο. Στην κεντρική πεδιάδα είχε πάνω από 100 Φαρενάιτ, ανεβαίνοντας Grapevine έπεσε αλλά ήπια το νερό στα πόδια του συνοδηγού. Ξαναμπήκα στον αυτοκινητόδρομο, βγαίνω στο US-170 και το κινητό πεθαίνει από υπερθέρμανση. Το έψυξα λίγο όσο μπορούσα με το σώμα μου ενώ οδηγούσα, έκανα επανεκκίνηση και κατάφερα να το επαναφέρω λίγο πριν την έξοδό μου. Βγαίνω στην Koreatown, ακολουθώ τις οδηγίες και φτάνω στο ξενοδοχείο. Έπεσα για ξάπλα λόγω ζέστης στον δρόμο και έντασης. Σηκώθηκα, βγήκα και βρήκα δίπλα ένα Κινέζικο και έφαγα σούπα, και είδα το δεύτερο γκολ των ΗΠΑ. Μετά γύρισα στο δωμάτιο, καλωπίστηκα και ξεκίνησα για το The Novo, αλλά για 15 λεπτά πήγα ανάποδα στην Olympic! Κατάλαβα το λάθος μου και έφτασα στο κλαμπ. Το κομμάτι της Koreatown που πέρασα ήταν τίγκα στους αστέγους, δεν μου άρεσε καθόλου. 

Φτάνω στον χώρο ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι στο συγκρότημα που είναι το Crypto.com arena, εκεί που παίζουν οι Lakers συν το συνεδριακό κέντρο του ΛΑ. Περιμένω στην ουρά, μπαίνω, και με τα πολλά βρίσκω το που είναι το εισιτήριό μου. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που είδα συμφωνική ορχήστρα ζωντανά, και όχι στην τηλεόραση. Ο χόρος παραδόξως ήταν μικρός, το Silo στον Πειραιά ήταν πολύ μεγαλύτερο, όπως και το Rainbow Ballroom στο Φρέσνο. Η μουσική τους ήταν εξαιρετική, δεν είχα νιώσω τέτοια ευχαρίστηση από το πρώτα EDC που είχα πάει. Το κακό ήταν ότι ήταν μόνο 1 1/2 ώρα πρόγραμμα, λογικά για ορχήστρα αλλά όχι για κλαμπ. Δεν είχε κάτι μετά, έτσι γύρισα στο δωμάτιο μου περνόντας από αρκετούς αστέγους. 

Σάββατο είχα κλείσει για τη βίλλα Getty. Είχα πάρει μαζί μου τον υπολογιστή, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τον κάνω να λειτουργήσει όσο ήταν LA, έβγαζε λάθη και αρνούνταν αν ανοίξει. Τελική προσπάθεια ήταν το πρωϊ Σαββάτου, όταν απέτυχε πήρα το αμάξι και ξεκίνησα. Φτάνω στο Malibu μετά από σχετική κίνηση στην πορεία, ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος και είχε ομίχλη, η περίφημη June Gloom. Φτάνω 45 λεπτά πριν το ραντεβού μου, με αφήνουν όμως και βλέπω καλά το πάρκινγκ και τον εκτός κυρίου συγκροτήματος χώρο. Καθότι είχε στος 11.15 δωρεάν ξενάγηση στους κήπους, την ακολούθησα. Το μέρος είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον και σε κάνει να σκέφτεσαι πόσα λεφτά είχε ο Getty. Το έχτισε διότι του άρεσε ως ιδέα, το γέμισε με τμήμα της συλλογής του αλλά δεν το επισκεύθηκε ποτέ ολοκληρωμένο. Πέθανε δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του και προτίμησε να τα περάσει στα σπίτια του στην Ιταλία παρά να γυρίσει να δει την καινούργια του βίλλα. αντίγραφο του τετάρτου ορόφου της βίλας των παπύρων. Μέσα τα εκθέματα ήταν εξαιρετικά, σαν να ήμουν σε αρχαιολογικό μουσείο στην Ελλάδα. Ο Γκέττυ άρχισε να αγοράζει ιδιωτικές συλλογές αρχαιοτήτων την δεκαετία του 1940 και τις μετέφερε στην Καλιφόρνια. Την ίδια εποχή αγόρασε το ράντσο για $250,000 46 ακρ. Η σημερινή αξία της γης μόνο είναι δισεκατομμύρια, και με εξαίρεση τον χώρο της βίλλας, το υπόλοιπο πρέπει να το έχει όλο πουλήσει. Φυσικά αν αγοράσεις από το εμπόριο τέχνης αρχαιότητες, πέφτει σε ζητήματα αρχαιοκαπηλείας, τα οποία αναφέρονται έστω και συνοπτικώς. Γενικά στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους και άλλα παρόμοια βλέπεις να έχει φωτογραφίες από διάφορα αντικείμενα της συλλογής, χάρηκα που την είδα με τα μάτια μου. Πέρασα διόμιση ώρες εκεί, η πρόταση των γονέων ήταν να πάω και στο μουσείο αλλά δεν είχα διάθεση. Πήγα στο κοντινότερο Whole Foods για να φάω νηστίσιμα. Μετά περπάτησα στην γειτονιά στην Santa Monica που είναι, όχι μπροστά στην θάλασσα που είναι αλά Γλυφάδα, αλλά στον εμπορικό χώρο. Εκεί δεν είχε αστέγους. Μετά γύρισα στο δωμάτιο. Το απόγευμα βγήκα βόλτα πάλι προς το Crypto.com arena, είδα τα αγάλματα των παιχτών μπάσκετ και χόκεϋ απέξω και γύρισα στο δωμάτιο. Ήθελα να βγω, μου έρχονταν διαφημίσεις στο facebook αλλά είπα ας κρατηθώ για την Αγία Σοφία την επομένη.

Κυριακή πρωϊ πηγαίνω στην μητρόπολη στις 9.25, διότι τέτοια ώρα ξεκινά η λειτουργία Φρέσνο. Έλα που ξεκίνησαν στις 10.10. Είχαν και τις υποτροφίες με αποτέλεσμα να τελειώσουν μετά το μεσημέρι. Πάω δίπλα Social Hour, κάθομαι σε ένα τραπέζι πρώτος μόνος, έρχεται μία άλλη παρέα, ούτε ρωτάνε αν είναι διαθέσιμες οι θέσεις, ούτε ανοίγουν κουβέντα μαζί μου και μου συμπεριφέρονται ως παρείσακτος χωρίς και να πούνε λέξη. Με πείραξε πολύ, αλλά όπως συνειδητοποίσα αργότερα, αυτό που με πειράζει είναι το τι γίνεται με την δουλειά. Τέλος πάντων, πήρα το αμάξι που και ξεκίνησα για το καζίνο για καύσιμα και το σπίτι. Έφτασα στην ώρα για να φάω, και τις 6 ήμουν σπίτι. Ξαναβγήκα λίγο μετά για ψώνια. Εκτοτε απλά κάθομαι σπίτι, φτιάχω εκτοξευτήρε και περιμένω. Γενικά μου ήταν ένα μάλλον ακριβό ταξίδι, δεν ξέρω αν άξιζε, αλλά σίγουρα ήταν καλό να φύγω από το σπίτι μου.

Το χειρότερο EDC που έχω πάει

 Φέτος δεν είχε speed dating πριν από το EDC, έτσι δεν επεδίωξα να φύγω νωρίτερα από το Φρέσνο. Είχε την πρώτη παρέλαση ravers εκείνη την ώρα, δεν πίστευα ότι άξιζε την επιπλέον άδεια. Έτσι στις 5 ξεκινάω, σταμάτησα στο Bakersfield για καύσιμα και φαϊ, μετά στο βενζινάδικο στο Boron και χωρίς περιπέτειες έφτασα στον Λας Βέγκας λίγο μετά τις 11. Στο Ι-15 είχε αρκετή κίνηση, αλλά όχι τόση που να πηγαίνει σημειωτόν. Στο δωμάτιο ήμουν λίγο πριν τις 12, προσπάθησα να συνδέσω τον υπολογιστή στην οθόνη αλλά ήταν ειδική που δεν επέτρεψε να αλλάξεις την οθόνη. Κοιτάω στο ίντερνετ και μου λέει ότι πρέπει να αγοράσω universal remote. Παρασκευή πρωϊ βγαίνω, αγοράζω και μετά αγοράζω και μπαταρίες. Το Λας Βέγκας να είναι σχετικά άδειο, κάτι το οποίο ίσχυε και το βράδυ. Η Αμερική πηγαίνει προς ύφεση. Με τα πολλα λίγο πριν τις 12 καταφέρνω να συνδέσω τον υπολογιστή μου. Αρχίζω να βλέπω όσα δεν είδα 2 ημέρες, αλλά σε τελική ανάλυση είμαι σε διακοπές, πρώτη προτεραιότητα δεν είναι το διαδίκτυο. Κατεβαίνω σε Food Court, ξεκινάω από το Excalibur που ήμουν στο Luxor και εκεί πέφτω σε έκθεση με είδη raver. Μπαίνω και κάνω βόλτα. Γενικά το απόγευμα της Παρασκευής πήγα νότια ως το Mandalay Bay να δω τι έχει αλλάξει στο κομμάτι του Strip που δεν συνηθίζω. Απέναντι από το ξενοδοχείο μου να είναι υπο κατασκευή το νέο γήπεδο των Athletics, έβλεπα από τον 27 όροφο (από τους 28 που έχει το κτήριο, εκεί με είχαν βάλει, στα ψηλά) τι γίνεται. Δείπνησα πάλι στο ξενοδοχείο και μετά ξεκίνησα την διαδρομή για Mid Strip Shuttle. Εκ των υστέρων έκανα λίγο κύκλο, κάτι που διόρθωσα τις επόμενες ημέρες, αλλά φτάνω εκεί, περνάω την ασφάλεια, μπαίνω στο λεωφορείο και το λεωφορείο πήρε 2 και ώρες να φτάσει στο Speedway. Κάτι συνέβει, όχι μόνο με έμας, και δεν ήταν από την άλλη πλευρά με τα ΙΧ. Δεν έχουν πει τίποτα τα ΜΜΕ, μόνο υπάρχουν σχόλια από επιβάτες στο Reddit να αναρωτιώνται τι έγινε. Η μόνη εξήγηση έχει να κάνει με την αεροπορική βάση, αλλά δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε. Έφτασα στις 11 και πήγα κατευθείαν Darude. Μετά μου πήρε μισή ώρα να βρω τουαλέτα με τόσο γεμάτο κοινό και πήγα Kinetic Field το οποίο επίσης ήταν γεμάτο. Ήμουν πολύ πίσω από την πολυκοσμία. Μετά θυμάμαι πήγα κυρίως στο Quantum Valley και έφυγα στα μισά του Paul Van Dyk διότι ένιωθα πολύ κουρασμένος στις 3.30. Παρότι μόνο 4 ώρες, το άγχος του ταξιδιού και η πολυκοσμία με κούρασε και ουδέποτε διασκέδασα. Πήρα το λεωφορείο της επιστροφής για γύρισα στο δωμάτιο. Χρειάστηκε μία ώρα από την στιγμή που κατέβηκα για να φτάσω στο δωμάτιο

Σάββατο ξύπνησα μεσημεριανή ώρα, κοιμήθηκα λιγότερο απ'ότι ήθελα αλλά αυτό είναι συνηθισμένο δυστυχώς. Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας το πέρασα ξάπλα αλλά όχι κατ'ανάγκην σε ύπνο. Βρήκα όμως και πήγα προς τα βόρεια, ενώ πήρα το αμάξι και έβαλα καύσιμα σε ένα φτηνό βενζινάδικο όχι πολύ μακριά. Αυτή την φορά έφυγα νωρίτερα από το ξενοδοχείο και περπάτησα λιγότερο αλλά πάλι έφτασα στις 9.30 κάπου. Ήθελα να πάω στο Wasteland αλλά πλοηγήθηκα λάθος και κατέληξα στο Basspod που επίσης δεν είχα ξαναπάει. Μου άρεσαν όμως οι Hybrid Minds που έπαιζαν και έτσι έκατσα ως το τέλος τους σχεδόν, διότι πήγα στον Paul Oakenfold. Αυτό όμως το οποίο ήθελα να δω ήταν οι Prodigy τους οποίους δεν είχα δει όταν είχαν έρθει Αθήνα διότι δεν είχα κανένα να με πάει. Εν τέλει 30 χρόνια αργότερα η μουσική τους ακούγεται περισσότερο ροκ απ'ότι ηλεκτρονική. Επίσης είχε δίκιο αυτός που μου είπε ότι ο τραγουδιστής τους είναι ο μαύρος, και όχι ο Keith (ο οποίος αυτοκτόνησε πριν 5 χρόνια) ο οποίος ήταν χορευτής. Χάρηκα που επιτέλους τους είδα. Μετά το όλο σετ πήγα προς τον John Summit στο Kinetic Field και είχα την χειρότερη εμπειρία από το φεστιβάλ. Μου πήρε μισή ώρα για να μπω από την πολυκοσμία και έτσι είδα μόνο το μισό σετ. Επίσης ήμουν πολύ μακριά, σε σημείο που δεν άκουγα καλά τι έπαιζε. Ότι άκουσα μου άρεσε, αλλά δεν χάρηκα πολύ. Ένας από τους Υιούς μου είπε να πάω στον Interplanetary Criminal και ότι θα το εκτιμήσω. Δεν μου άρεσε τόσο το είδος του, ο Υιός μου είπε ότι είναι Speed Garage. Προτιμώ εν τέλει πιο mainstream σε τρανς. Μετά ξεκίνησα την επιστροφή για το δωμάτιο. Πήρε δύο ώρες από το τέλος του σετ ως το δωμάτιο. Στην είσοδο του New York New York δύο μαύρες με ρώτησαν if I wanted to hang out. Δεδομένου ότι ούτε καν το όνομά μου δεν ρώτησαν, μάλλον ήταν ιερόδουλες και αρνήθηκα.

Κυριακή έμελε να είναι η καλύτερη ημέρα. Πάλι πολύ ύπνο δεν είχα. Ανέβηκα προς τα επάνω για βόλτα, έφαγα, γύρισα, και μετά ξεκίνησα για το λεωφορείο. Το ζήτημα της ημέρας ήταν πως ήταν κλειστό το Quantum Valley λόγω δυνατού αέρα. Ωστόσο αυτή την φορά πήγα στο Wasteland και είδα τους The Purge. Έκανα αρκετά μεγάλο κύκλο περνώντας απ'ότι ήταν ανοιχτό (το οποίο συνήθως δεν μου άρεσε) και εν τέλει κατέληξα Kinetic Field ένα σετ πριν από τον Zedd που ήθελα. Δεν μου άρεσε ο Wooli αλλά μπόρεσα να προχωρήσω σχετικά, παρά την πολυκοσμία. Το σετ του Zedd και του Martin Garrix που ακολούθησε με έκανα να νιώσω εκείνη την αίσθηση της ευφορίας που νιώθω στο EDC, με άλλα λόγια μόνο τα δύο τελευταία σε όλο το φεστιβάλ. Έφυγα στις 3 διότι την επομένη είχα οδήγηση. Στο ταξίδι την επομένη έπεσα σε δυστύχημα πριν το Yermo, αλλά πέρασα πετώντας την Νεβάδα. Σταμάτησα αρκετές φορές διότι ήμουν κουρασμένος και έφτασα προς τις 8 σπίτι. Περισσότερο με πείραξε το άγχος μου, και λίγοτερο η πολυκοσμία. Του χρόνου ανακοίνωσαν ότι θα το σπάσουν σε δύο Σαββτοκύριακα που θα έχουν το ίδιο πρόγραμμα.

Ταξίδι στο Στόκτον

Την προηγούμενη Παρασκευή, με το που τελείωσε η δουλειά, πήρα κατευθείαν το αμάξι μου και πήγα στο Στόκτον. Είχε κίνηση στην έξοδο της πόλης εώς σχεδόν Madera, είχε και πιο πάνω, αλλά έφτασα στο ξενοδοχείο. Ήμουν λίγο αγχωμένος ως προς το check in διότι είχα αποτύχει να κλείσω τηλεφωνικώς και με είχε βοηθήσει οργανωτής, αλλά όλα πήγαν καλά. Βγήκα εκτός και περπάτησα ως ένα βενζινάδικο κοντά που είχε τηγανητό κοτόπουλο και πήρα να φάω. Μετά γύρισα στο ξενοδοχείο, για περίεργο λόγο το Discovery Channel ήταν σε ωράριο ανατολικής ακτής, έτσι έστησα τον υπολογιστή στην τηλεόραση αλλά δεν μου άρεσε η έλλειψη εργονομία και πήγα στον δημόσιο υπολογιστή. Εκεί κάπου ήρθαν οι αδερφοί της ΑΧΕΠΑ από το οινοποιείο και έτσι αντί να δω τηλεόραση κάθισα μαζί τους για παρέα. Ωστόσο μετά μία ώρα γύρισα στο δωμάτιο, κάθισα στον υπολογιστή και μετά ύπνο. Την επομένη το πρωϊ σηκώθηκα, πήγα στις συνεδρίες της ΑΧΕΠΑ, έκανα την παρουσίασή μου και γύρισα στο δωμάτιο. Άλλαξα και είχαμε το βράδυ ελληνική βραδειά. Εν αντιθέσει με προ διετίας όπου έφαγα και έφυγα διότι είχα να γυρίσω Φρέσνο, φέτος κανονικά κάθισα, διάσκεδασα όσο μπόρεσα, γνώρισα τις θυγατέρες του Στόκτον και πήγα δωμάτιο όπου είδα κανονικά όλο τον υπολογιστή μου. Κυριακή πρωϊ πήγα εκκλησία αλλά ήμασταν λίγοι διότι το ξενοδοχείο ήταν μακρύτερα, όπως μου είπαν. Μετά την λειτουργία ξεκίνησα την επιστροφή και έφτασα σπίτι σχεδόν ένα δίωρο μετά. Δεν μου σήμαινε όμως το τέλος της ημέρα. Μετά από την ξάπλα κάθισα και συναρμολόγησα την χορτοκοπτική την οποία είχα αγοράσει το προηγούμενο Σάββατο όταν πήγα το αμάξι βόλτα

Η επιστροφή στο σπίτι σήμαινε και την αρχή του κύκλου του EDC. Κάθισα Δευτέρα και Τρίτη και κούρεψα το γκαζόν (ήταν ζήτημα μπαταρίας) διότι ανακάλυψα ότι στην είσοδο μου είχε κάποιος άστεγος βάλει τα εργαλεία για να φτιαχτεί. Δυστυχώς το κομμένο γκαζόν δεν τον αποθάρρυνε, έπεσα πάνω του την Πέμπτη που δούλεψα από το σπίτι και τον έδιωξα. Έφτιαξα το γρασίδι κουκλί, είπα την Παρασκευή να δω πως πάει η άρδευση και ανακάλυψα ότι ήταν κλειστή. Τέλος πάντων την άνοιξα, ελπίζω να μην την έχω διαλύσει πλήρως. Παρασκευή και Σάββατο έψαξα για καινούργιο t-shirt για EDC το οποίο το πήρα το απόγευμα Σαββάτου αφότου πήγα 10 καταστήματα και με τα πόδια κουρασμένα. Σήμερα πήγα στην Κοπτική Εκκλησία. Είχαν πει στον εκτιμητή ότι είναι εκεί 2 αδερφές να γνωρίσω, αλλά μάλλον έγινε παρεξήγηση, δεν γνώρισα. Ωστόσο ήταν ενδιαφέρουσα εμπειρία. Η λειτουργία ήταν σε 4 γλώσσες μεταξύ των οποίων ελληνικά, αφότου διάβασαν το ευαγγέλιο συνέχισαν με την λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Πάντως είχε πολύ λιβάνι, με ενόχλησε όπς και τον εκτιμητή, αν και ήταν περισσότερο στην αρχή. Τέλος πάντων, με αυτή την ανάρτηση έχω σε μεγάλο βαθμό τελειώσει τις δουλειές, αν και έχω ακόμα πολλά άρθρα να διαβάσω από στο περιοδικό του Politico. Έχω κλάδεμα να κάνω, αν και με αυτή την ζέστη θα είναι μαρτύριο, έχω επίσης να φτιάξω βαλίτσες, αλλά σε σχέση με το τι είχα να κάνω γυρνώντας από το Στόκτον, πολύ λιγότερα.

Ταξίδι στην Ατλάντα

 Από την στιγμή που έφυγαν οι γονείς μου πνίγομαι. Αυτή την εβδομάδα έχω κάνει αρκετές δουλειές, αλλά έχω και αρκετές ακόμα να κάνω. Πέραν από το ταξίδι στην Ατλάντα, το οποίο συνέβει ενώ ήταν Αμερική οι γονείς μου, είχα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ταξίδι στο Στόκτον για την ΑΧΕΠΑ και την Πέμπτη πάω Las Vegas για EDC. Ενδιάμεσα πήγα το αμάξι σέρβις, αγόρασα χορτοκοπτική μηχανή με μπαταρία και κούρεψα το γκαζόν. Άλλα πολλά επίσης έκανα αλλά είναι για την επόμενη ανάρτηση, την οποία ελπίζω να ανεβάσω πρίν φύγω. Το θέμα σήμερα είναι το ταξίδι στην Ατλάντα, για το οποίο μάλιστα έγραψα αναφορά για το συνέδριο και άρθρο για το περιοδική της περιφέρειας 21 της ΑΧΕΠΑ.

 Το ταξίδι ξεκινά με τους γονείς, όταν οδήγησα στο Λος Άντζελες. Με αφήσαν στο αεροδρόμιο, και μετά συνέχισαν για το ξενοδοχείο τους. Φτάνω στο αεροδρόμιο, περνάω αρκετά γρήγορα τον έλεγχο ασφαλείας, μπαίνω μέσα να φάω λιγάκι κάτι σνακ και μέσα στο αεροδρόμιο σχίζεται η τσάντα που κουβαλούσα τα πράγματά μου. Με σχισμένη τσάντα έκανα εν τέλει όλο το ταξίδι και την πέταξα όταν γύρισα σπίτι μου. Τρώω κάτι και βγάζω το περιοδικό μου να διαβάσω. Ενδιάμεσα ανταλλάσαμε όλοι μυνήματα με κινητό, καθώς ταξιδεύαμε χωριστά για Ατλάντα. Το αεροπλάνο παρότι νυχτερινή πτήση Πέμπτης ήταν γεμάτο, η θέση μου πάντως ήταν άνετη. Μας έδωσε η Delta και ηχεία για να δούμε βίντεο, το οποίο είχε μπροστά μας. Πάντως προσπάθησα μάλλον ανεπιτυχώς να κοιμηθώ. Φτάνω προς τις 5 τοπική στην Ατλάντα και την επόμενη ώρα ήρθε η πρώτη ομάδα των ταξιδιωτών. Πήραμε όλοι μαζί το MARTA και μετά το λεωφορείο και φτάσαμε στο ξενοδοχείο πριν τις 9. Την κράτηση αυτή την φορά την έκανε ο πρόεδρος των Υιών, αλλά καθότι είναι μέλος του Marriott Bonvoy μας άφησαν να μπούμε νωρίς. Δεν είχαμε όμως πρόσβαση το Μ lounge εν αντιθέσει με πριν 7 χρόνια που είχα κάνει την κράτηση εγώ. Πάντως όλοι κοιμηθήκαμε και προς τις 1 πήγαμε με UberX σε εστιατόριο σχετικά κοντά και φάγαμε. Εκεί είχε και Lidl, το πρώτο που έχω δει Βόρεια Αμερική, και πήγα και έκανα ψιλοψώνια. Δεδομένου ότι δεν είχαμε ψυγείο, δεν μπορούσα να πάρω πολλά. Οι Υιοί πήγαν δίπλα σε μαγαζί με όργανα μουσικής και έπαιζαν. Μετά γυρίσαμε στο ξενοδοχείο όπου ένας ακόμη Υιός έφτασε. Το απόγευμα πήγαμε στο Fellini's Pizza, μάλιστα μας πήγε ο ίδιος άνθρωπος που μας είχε εξυπηρετήσει πριν 7 χρόνια με την οικογένοιά του. Στην πιτσαρία γνωρίσαμε τις άλλες 3 ομάδες. Πριν 7 χρόνια ήμασταν 10 ομάδες, αυτή την φορά μόνο 4: Εμείς, Ατλάντα, Νέα Ορλεάνη και Νόρφολκ. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και την πέσαμε.

 Την επομένη ήταν οι αγώνες, αλλά όχι στην Μητρόπολη. Είχε κλείσει άλλος το γήπεδο και έτσι παίξαμε στο Decatur Recreation Center. Φτάσαμε πρώτη προς τις 11 και έκαναν πρόβα πρώτος αγώνας ήταν μεσημέρι με την Νέα Ορλεάνη, τους οποίους νικήσαμε. Εγώ στην εξέδρα αυτή την φορά, απλά τους εμψύχωνα. Με στείλανε μετά να πάω να τους αγοράσω σνακ, δεν είχα πρόβλημα, αγόρασα κάτι το απλό από το CVS όπως μου περιέγραψαν. Για να μην πολυλογώ τους επόμενους δύο αγώνες τους έχασαν, αλλά έπαιξαν στον μικρό τελικό με την Νέα Ορλεάνη πάλι και νίκησαν. Κάπου στον τρίτο αγώνα ήρθαν πίσω μου θυγατέρες της Αθηνάς, αλλά φύγαν πριν γνωρίσων τους παίκτες μας ή εμένα. Είχαμε κλασικά προβλήματα, τύπου είχαν βάλει οι ομάδες άσχετους παίχτες. Και εμείς όμως το ίδιο κάναμε, οι εκεί φίλοι μας μας έφεραν τον βαφτισιμιό τους ο οποίος έπαιξε λίγο για εμάς. Γύρισα πρώτος στο ξενοδοχείο και εκεί έκανα μπάνιο. Γύρισαν και οι Υιοί, ξεκουράστηκαν και μετά βγήκαμε το βράδυ όλες οι ομάδες στο Ladybird στο κέντρο της Ατλάντα. Εκεί γνώρισαν λίγο της θυγατέρες, αλλά αυτές ήταν λίγες και είχε 4 ομάδες. Ανεβήκαν στο σχετικά πριβέ δωμάτιο του μαγαζιού, και εκεί που έλεγαν μεταξύ τους, άραγε ποια θα μας μιλήσει, προς μεγάλη έκπληξη τους δύο νεαρές κοπέλες τους λένε, μιλήστε μαζί μας. Εγω περισσότερο τους παρακολουθούσα αν και αντάλαξα μερικές κουβέντες. Έφυγαν μαζί τους και πήγαμε σε ένα άλλο μαγαζί δίπλα, όπου έμεινα ως τις 2 που έκλεισε. Μετά γυρίσαμε στο ξενοδοχείο. Η κουβέντα που έκαναν οι Υιοί ήταν το πόσο πιο φιλικές οι κοπέλες ήταν σε σχέση με την Καλιφόρνια, και ότι άν είχαν άλλη μέρα θα τις είχαν ρίξει. Τους λέω ότι με βάση την εμπειρία μου 7 χρόνια στον Νότο έχει να κάνει με το ότι η Ατλάντα έχει περισσότερες κοπέλες από άνδρες. Στο Blacksburg όπου ήταν περισσότεροι οι άνδρες, δεν ήταν τόσο φιλικές, σε σχέση με το Radford όπου την μόνη φορά που πήγα σε γεμάτο μαγαζί, ήταν όντως φιλικές. Την επομένη σηκώθηκα σχετικά νωρίς, πήρα τα πράγματά μου και έφυγα με το λεωφορείο για το αεροδρόμιο. Το σκέφτηκα εκκλησία, αλλά ήταν περίεργη κατάσταση με τα λεωφορεία αυτή την φορά. Οι Υιοί έφυγαν το απόγευμα. Η ασφάλεια πήρε 20 λεπτά να περάσω και μετά μέσα έφαγα κάτι, πολύ φτηνότερα από το LAX, και διάβασα περιοδικό μου. Στο αεροπλάνο είδα και ταινία. Με μάζεψαν οι γονείς, δεν κατάφερα με τα εισιτήρια των Ολυμπιακών του Λος Άντζελες αλλά γύρισα σπίτι, όπως ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση. Πάντως μίλησα με φίλο ο οποίος μπόρεσε και είδε και δεν πήρε εισιτήρια, αλλά το έχει μετανιώσει. Είναι μου λέει πολύ ακριβότερα, για ένα αγώνα βόλεϋ ήθελε $200, καμία σχέση με Αθήνα 2004. Ελπίζω να βρω χρόνο μέσα στο Σαββατοκύριακο να γράψω για το επόμενο ταξίδι μου.

Μεγάλη Εβδομάδα και Πάσχα

 Έχει περάσει πολύ περισσότερος χρόνος απ'ότι θα ήθελα από την προηγούμενη ανάρτηση. Από τότε πέρασα το Πάσχα με την αδερφή μου και πήγα στην Ατλάντα με τους Υιούς του Περικλέους. Για το δεύτερο θα ακολουθήσει άλλη ανάρτηση, θα γράψω εδώ για το πρώτο όσο θυμάμαι. Το κακό είναι ότι γύρισα με πολλές δουλειές να κάνω και ακόμα ασχολούμαι μαζί τους.

Καθ'όλη την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδα πήγαινα εκκλησία για Νυμφίο το απόγευμα. Την Μεγάλη Τρίτη βράδυ ήρθε η αδερφή μου. Οι γονείς με άφησαν στην εκκλησία, συνέχισαν στο αεροδρόμιο και την πήραν, την πήγαν σπίτι (με τον σύζυγό της) και μετά όταν τους είπαν ήρθαν στην εκκλησία και με πήραν όταν τελείωσε η ακολουθία. Χάρηκα πολύ που την είδα στο σπίτι μου. Μεγάλη Τετάρτη ο πατέρας πήρε το αμάξι μου αφότου πήγα γραφείο και ανέβηκαν όλοι μαζί για Ευχέλαιο στο μοναστήρι στο St Nicholas Ranch. Ο γαμπρός μου ενδιάμεσα έφτιαξε διακόπτη που είχε χαλάσει. Τώρα θα γυρνούσαν να με πάρουν από την δουλειά, αλλά επειδή αργούσαν είπα και ανέβηκα με το λεωφορείο εκκλησία και με πήραν στο τέλος της ακολουθίας μας. Μεγάλη Πέμπτη δούλεψα από το σπίτι, όπως κάνω τις Πέμπτες. Πρωϊ όμως πήγα στον οφθαλμίατρο, μου έκανε εξέταση και παρείγγειλα τα πρώτα πολυεστιακά μου γυαλιά. Γενικά έκαναν δουλειές στο σπίτι μου η αδερφή και οι γονείς μου, συμπεριλαμβανομένου ο καταστροφέας κάτω από τον νεροχύτη. Το κακό όμως ήταν ότι εκεί έπαψε να δουλεύει το πλυντήριο πιάτων. Αυτό το θέμα λύθηκε εν τέλει προχτές Πέμπτη που φώναξα ειδικό, ήταν ένα ασφάλιστρο που έπρεπε να αφαιρεθεί και ο φίλος που το εγκατέστησε δεν ήξερε και δεν το είχε βγάλει. Μεγάλη Παρασκευή πάλι μου πήραν το αμάξι, αλλά αυτή την φορά ήρθε ο πατέρας και με πήρε. Ευτυχώς ο Επιτάφιος είναι στις 7 και έτσι μπόρεσα για μια φορά λίγο να ξαπλώσω. Πέρασε αυτή η δύσκολη ημέρα, την επομένη Μέγα Σάββατο πήγαμε εκκλησία και μετά ακολούθησαν ψώνια. Το βράδυ φυσικά η Ανάσταση, αλλά ενδιάμεσα μεγάλη η κούραση. Γυρίσαμε σπίτι μετά τις 2 και μετά πέσαμε. Την επομένη είχαμε προσκεκλημένους, η μόνη που ήρθε ήταν η συνάδελφος με την σύζυγο και το μωρό της. Χαρήκαμε όλοι με το κοριτσάκι, τους άρεσε το αρνί, περάσαμε καλά. Δευτέρα του Πάσχα ο πατέρας είχε κλήση για ένορκος, έτσι τον κατέβασα μαζί μου αλλά αυτή την φορά πάρκαρα στο γραφείο. Το μεσημέρι περίπου είχε τελειώσει, του είπα να περιμένει μέχρι τις 12 και φάγαμε μαζί, ύστερα του έδωσα το κλειδί και ανέβηκε σπίτι όπου έβγαλε την αδερφή μου βόλτα στα μαγαζιά. Η ημέρα εκείνη έμελε να είναι η μόνη που πήγα στο γυμναστήριο. Την Τρίτη κανονικά δουλειά αλλά πήραν το αμάξι μου και ανέβηκαν στο Oakhurst. Μετά έβγαλά την αδερφή μου στα μαγαζιά αν θυμάμαι, αλλά μπορεί να ήταν η επομένη. Σίγουρα Τετάρτη τους έβγαλα μετά την δουλειά, ήταν η ημέρα που λύσαμε το πρόβλημα των γονιών μου με το κινητό της μαμάς. Πέμπτη ήταν η ημέρα αποχώρησης, η αδερφή μου πήγε μεσημέρι στο σταθμό του τραίνου με τους γονείς, εγώ και οι γονείς αποχωρήσαμε στις 3 (με άδεια) για Λος Άντζελες. Πήγαμε κατευθείαν αεροδρόμιο όπου όλα καλά για εμένα και μετά πήγαν στο ξενοδοχείο που τους είχα κλείσει. Όπως είπαν για την Ατλάντα θα γράψω άλλη φορά, αλλά έχω να πω ότι οι γονείς δεν μπόρεσαν εν τέλει να μου αγοράσουν εισιτήριο των Ολυμπιακών του 2028 αλλά πήγα στη βίλα και μουσείο Γκέττυ και μου είπαν πως είναι. Πάντως χτες μιλούσα με φίλο ο οποίος πήγε online για εισιτήρια, κάπου $300 έκανε αγώνας βόλεϋ, δεν είχε στίβο και εν τέλει λέει ότι έκανε λάθος γιατί δεν αγόρασε ένα για χόκεϋ (μάλλον επί χόρτου) για $28. Δεν είναι φτηνά και δεν ξέρω τι θέλω να πω την αλήθεια. Κυριακή γύρισα από Ατλάντα, με πήραν από το αεροδρόμιο, τους είδα ξενοδοχείο και ύστερα σπίτι όπου έφτασα στις 10 το βράδυ. Δεν έχω τελειώσει με τις δουλειές, απλά έχω προχωρήσει αρκετά για να γράψω αυτή την ανάρτηση.

Ξεκίνησε Μεγάλη Εβδομάδα

 Η επιστροφή των γονιών μου ήταν κάτι που με χαροποίησε και με ενόχλησε, όπως πάντα. Περισσότερο με χαροποίησε, οι δυσκολίες είναι οριακές τύπου ότι δεν έχω τον υπολογιστή μόνος μου όταν τον θέλω. Πήγα στο γυμναστήριο μία φορά λιγότερο απ'ότι ήθελα διότι πήγαμε επιτέλους και φάγαμε με την συνάδελφο και τον σύζυγό της. Θα έρχονταν Τρίτη να της δώσουμε βρεφική τροφή για το μωρό της, αλλά ήθελε να γνωρίσει τους γονείς μου και ο σύζυγός της, και έτσι Τετάρτη βράδυ πήγαμε και φάγαμε στο House of Kebab. Το εστιατόρειο έχει και νηστίσιμες επιλογές, έτσι δεν είχαμε τέτοιο πρόβλημα. Ωραία περάσαμε, θα τους δούμε με το καλό Πάσχα. Έχασα σταδιακά βάρος ή έστω λίπος από το στομάχι μου, αλλά όπως πάντα το κατά πόσον είμαι λεπτός περισσότερο εξαρτάται από το πότε έφαγα. Στην δουλειά τους ετοίμασα αναφορά πως έκλεισα τον εξυπηρετητή. Δεν έχω νεώτερα θετικά. Πήγαμε να βάλουμε πλυντήριο πιάτων με τον νέο σκουπιδοφάγο και εμφάνισε βλάβη. Άλλη μία δουλειά για τον γαμπρό μου ο οποίος θα έρθει Μ. Τρίτη με την αδερφή μου. Οι γονείς είχαν διάφορες περιπέτεις στο Φρέσνο, περισσότερο κωμικές παρά δραματικές. Σήμερα ξεκίνησε για εμένα η Μεγάλη Εβδομάδα, όχι τόσο με την θεία λειτουργία όσο με τον Νυμφίο το απόγευμα. Κάθε βράδυ θα πηγαίνω στην εκκλησία, εκτός αν προκύψει ανώτερη βία. Προσμένω στην άφιξη της αδερφής μου διότι έχω να την δω μήνες. Η μητέρα μας έχει ανακοινώσει ότι έχουμε μεγάλη δουλειά να κάνουμε. Δεν το θέλω, αλλά πρέπει να γίνει. Κάθισα χτες και σήμερα και έκανα διάφορες δουλειές που δεν μπόρεσα να κάνω μέσα στην εβδομάδα, της μορφής να βγαλω εισιτήρια για εκδηλώσεις. Έχει μείνει ένα, ξενοδοχείο για ΑΧΕΠΑ τον Μάιο. Αν δεν έχω εκκρεμότητες, έχω περισσότερο χρόνο να περάσω με την οικογένοια. 

Δεν πήγα τρεις φορές στο γυμναστήριο, από δουλειές

 Υπο κανονικές συνθήκες πηγαίνω στο γυμναστήριο 6 φορές την εβδομάδα, κάθε μέρα εκτός από Παρασκευή. Αυτή την εβδομάδα δεν πήγα τρεις φορές. Δεν ήταν ότι ήμουν τόσο κουρασμένος, όσο ότι έκανα άλλες δουλειές τα απογεύματά μου. Η εβδομάδα αυτή ήταν και λίγο περίεργη διότι οι γονείς μου δεν ήταν σπίτι αλλά επισκεύθηκαν Bay Area. Έφυγαν Δευτέρα, και γύρισα σε ένα άδειο σπίτι, αν και είχαν αφήσει φαϊ. Την Τετάρτη πήγα στον εκτιμιτή και κάναμε τους φόρους μου. Ακούγεται περίεργο αλλά 25η Μαρτίου έκανα τους Αμερικάνικους φόρους. Την Πέμπτη είχα ραντεβού και πήγα για κούρεμα. Μετά είχα χρόνο, αλλά μετά από λίγη τηλεόραση έπαψα να έχω κουράγιο. Σήμερα μετά το μεσημέρι ήρθε φίλος και άλλαξε τον καταστροφέα σκουπιδιών του νεροχύτη. Ύστερα θεωρητικά θα μπορούσα να πάω, αλλά ήρθαν οι γονείς, τον ταϊσαμε και μετά πήγαμε το αμάξι για ανεφοδιασμό. Στο τέλος απλά περπάτησα μία ώρα στους δρόμους γύρω από το σπίτι μου. Πέραν τούτων η εβδομάδα αυτή ήταν των επετείων. 'Οχι μόνο της 25ης Μαρτίου αλλά και τα 1400 χρόνια από την πολιορκία των Αβαροσλάβων και Περσών. Βέβαια η πολιορκία ήταν Ιούλιο-Αύγουστο, αλλά την Σαρακοστή το γιορτάζουμε. Αυτή η εβδομάδα έχει μείνει, την άλλη έρχεται η αδερφή μου. Συνεχίζουμε και βλέπουμε

Μετά το γεύμα των Αρμένικων σπουδών

 Υπό κανονικές συνθήκες ανεβάζω αναρτήσεις το Σαββατοκύριακο που έχω χρόνο. Αυτό το Σαββατοκύριακο δεν τα κατάφερα διότι ήμασταν στο γεύμα του τμήματος Αρμένικων σπουδών του Fresno State. Καθίσαμε πάνω από 4 ώρες με αποτέλεσμα να μην έχω μετά χρόνο. Η προηγούμενη εβδομάδα πήγε καλά. Εν τέλει η συνάδελφος δεν μπόρεσε να μας επισκευθεί, λόγω ασθενείας. Στην δουλειά όμως τα πράγματα πήγαν καλά. Ο συνάδελφος ανέβασε την εφαρμογή που ήταν για μετάβαση σε άλλο εξυπηρετητή και σήμερα κατεβάσαμε τους δύο παλαιούς εξυπηρετητές. Δεν μου φώναξε κανένας αλλά είχα ελαφρά επίπληξη επειδή πήγα ταχέως, μπας και τελειώσει η δουλειά. Η μητέρα μου μόνη, αλλά και μαζί μου, μάζεψε πράγματα αλλά τα χαμένα δεν τα εντοπίσαμε. Ο γαμπρός μου έπαθε κρίση υγείας αλλά θα έρθει να με επισκευθεί, μαζί με την αδερφή μου. Εγώ ήμουν αρκετά τσαντισμένος με το βάρος μου, ιδίως μετά το γεύμα των Αρμενίων όπου έφαγα πολύ, σκεφτόμενος ότι δεν θα λεπτύνω ποτέ. Σήμερα όμως μετά από ελαφρό χτεσινο φαϊ σηκώθηκα λεπτότερος και εν τέλει χάρηκα. Δεν έχει γίνει τίποτα το φοβερό, χάρηκα που ήρθαν οι γονείς μου, χάρηκα που πήγαμε και φάγαμε στο Fort Washington Country Club και είδαν και αυτοί πως είναι (δεν διέφερε πολύ από πέρυσι) αλλά τίποτα το ιδιαίτερα αξιόλογο. Αυτή την εβδομάδα οι γονείς λείπουν, έτσι έχω λίγο ηρεμήσει σχετικά. Αργά Κυριακή θα γυρίσουν, ενδιάμεσα απλά τα βγάζω πέρα και είμαι ευχαριστημένου που μπορώ να δω όσο ιντερνετ και τηλεόραση θέλω χωρίς να χρειαστεί να τα μοιραστώ με την μητέρα μου που δεν έχει δικό της υπολογιστή. Έχω αρκετό φαϊ μαγειρεμένο και έχω κανονίσει τι ψάρι θα φάω αύριο

Άφιξη των γονέων

 Όπως ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, οι γονείς μου προβλέπονταν να έρθουν αυτή την εβδομάδα. Όντως συνέβει και φτάσαμε χωρίς περιπέτειες. Όταν επανείλθα στην δουλειά ήταν δεδομένο ότι σε κάποια φάση θα ήθελα να έχω διακοπές. Σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ καλό να πάω να πάρω τους γονείς και να καθίσω μία μέρα. Δεν κάθισα καθόλου, αλλά όλους μας βόλεψε. Στην δουλειά μου ήρθε εργασία για να μου γεμίσει τον χρόνο, φρόντισα την Τετάρτη να έχω κάτι να κάνω την Παρασκευή. Τετάρτη τελειώνω την δουλειά και ξεκινάω από το γραφείο οδήγηση για το LAX. Το βασικό ερώτημα ήταν το που θα ανεφοδιαστώ καύσιμα, αυτό ήταν ανοιχτό ως την στιγμή που έφυγα. Φρόντισα όμως να δω το Gasbuddy και έβαλα στο Bakersfield. Νωρίτερα έφαγα στο Tulare, σε εκείνο το μέρος που είχα σταματήσει πηγαίνοντας στο Γκραντ Κάνυον. Φτάνω κοντά στο αεροδρόμιο αλλά φαίνεται ότι θα φτάσω πριν βγουν εκτός οι γονείς. Έτσι σταμάτησα σε εμπορικό κέντρο πριν την στροφή για το αεροδρόμιο όπου κάθισα και περπάτησα ένα εικοσάλεπτο. Εν συνεχεία όταν η ενημέρωση ήρθε οτι παιρνούν το τελωνείο ξεκίνησα, και έπεσα σε φοβερή κίνηση στο αεροδρόμιο παρότι είχε περάσει 9 το βράδυ. Πήρα τους γονείς και τους πήγα στο ξενοδοχείο, το οποίο ήταν δίπλα. Η πτήση τους πήγε καλά αλλά δεν τους άρεσε το φαϊ που τους τάισαν οι Πολωνοί. ¨Επεσα για ύπνο χωρίς να έχω φάει πολύ παρότι η μητέρα μου προσέφερε διάφορα. Ξυπνάω ενώ οι γονείς είχαν κατέβει να φάνε πρωϊνό και έκανα μπάνιο. Εκεί είδα το στομάχι μου ξεφούσκωτο και παρότι έχω χάσει αρκετό βάρος, ακόμα επίπεδη κοιλιά δεν έχω. Σκέφτηκα ότι σε 3 εβδομάδες που θα είναι Σάββατο του Λαζάρου θα είμαι πιο λεπτός, αλλά μοντέλο δεν θα είμαι. Οι γονείς ήρθαν με το που έβγαινα από το μπάνιο, ντύθηκα όμως και κατέβηκα για να φάω και εγώ, ότι νηστίσιμο βρήκα. Κατεβάσαμε τις βαλίτσες και ξεκινήσαμε το ταξίδι για το σπίτι μου. Οι γονείς μου με ευχαρίστησαν πολύ, λέγοντας ότι δεν υπήρχε ενδεχόμενο να είχαν πετάξει 3ο σκέλος την προηγουμένη διότι ήταν πολύ κουρασμένοι και ότι καλύτερα που πήγαμε με το αμάξι. Μας έβγαλε ο δρόμος από μέσα από τα προάστεια, το οποίο έδειχνε πόση κίνηση είχε ο αυτοκινητόδρομος και μετά μπήκαμε σε αυτοκινητοδρόμους με πρώτο προορισμό το Tejon Outlets. Εκεί ο πατέρας αγόρασε βαρύ μπουφάν, τα οποία μήνα Μάρτιο ήταν μόνο σε clearance, ρωτήσαμε και μας είπαν σε όλα τα καταστήματα ότι μόνο ελαφρά είχαν στα ράφια για άνοιξη και καλοκαίρι. Μετά οδηγήσαμε λίγο ως το καινούργιο καζίνο Hard Rock. Δεν το είχα δει το προηγούμενο βράδυ και αναρωτιόμουν γιατί, δεδομένου ότι διαφημίζονταν και όντως ήταν μεγέθους Λας Βέγκας. Ο λόγος απεδείχθει απλός, δεν έχει ξενοδοχείο, μόνο μονοόρωφο καζίνο. Για Πέμπτη πρωϊ ήταν γεμάτο, αλλά τα μισά εστιατόρεια ήταν κλειστά καθότι μόνο απόγευμα. Αποτέλεσμα φάγαμε και οι τρεις ψάρι, η εναλλακτική ήταν κρέας. Μετά ανεβήκαμε από τον Ι-5, ήθελα να δω αν θα ήταν ταχύτερα από τον CA-99 και όντως ήταν. Σταματήσαμε στο Tachi Palace για καύσιμα και μετά σπίτι. Η ημέρα όμως δεν μου τελείωσε, είχα και συνάντηση της ΑΧΕΠΑ. Το Σάββατο ήταν η πιο γεμάτη ημέρα για μένα, διότι πρωϊ πήγα τον πατέρα τράπεζα και μετά το μεσημέρι πήγαμε να λύσουμε το ζήτημα με το κινητό της μητέρας το οποίο εν τέλει δεν λύθηκε, αλλά μάθαμε τι φταίει. Καλά πάει η επίσκεψη, βλέπουμε τι θα καταφέρουμε.

Σε πελάγη ευτυχίας

 Αυτή την εβδομάδα είχα πλήρη αλλαγή διάθεσης, η οποία οφείλονταν αποκλειστικά στις πολιτικές εξελίξεις. Δεν είχα καμία αλλαγή στην δουλειά, όλα συνεχίζονται ως συνήθως. Αυτό όμως το οποίο μου έφτιαξε την διάθεση ήταν οι εξελίξεις στην Κύπρο. Δευτέρα πηγαίνω στην δουλειά με την είδηση ότι έγινε επίθεση με μη επανδρωμένο στη Βρετανική Βάση του Ακρωτηρίου με πιθανότερο σημείο εκτόξευσης τον Λίβανο. Η αντίδραση η οποία μου έφτιαξε την διάθεση ήταν η αποστολή τετράδας F-16 και δύο φρεγατών, του Κίμωνα και των Ψαρών στην Κύπρο για υποστήριξη. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να ήταν καλύτερη η είδηση θα ήταν αν αντί των Ψαρών είχαμε στείλει τον Νικηφόρο Φωκά. Τόσο ο Κίμωνα όσο και ο Νικηφόρος Φωκάς πολέμησαν για την ελευθερία της Κύπρου. Ο Κίμωνας ηγείθηκε στόλου 200 τριηρών και εστάλει σε υποστήριξη του βασιλιά Ευαγόρα της Σαλαμίνας. Δεν έχουμε δυστυχώς μία καλή περιγραφή της εκστρατείας του αλλά ξέρουμε πως πληγώθηκε θανάσιμα, έδωσε διαταγή να κρατηθεί ο θάνατός του κρυφός και οι επιτελείς του νίκησαν, με αποτέλεσμα να βγει η έκφραση και νεκρός ενίκα. Ως αποτέλεσμα έλαβε τιμές ήρωα στο Κίτιον, την σημερινή Λάρνακα, προοικονομώντας τις τιμές θεού που έλαβε έναν αιώνα αργότερα ο Μέγας Αλέξανδρος. Ο Νικηφόρος Φωκάς, ο Χλωμός Θάνατος των Σαρακηνών, αφότου απελευθέρωσε την Κρήτη από τους Άραβες αυτοπροσώπος, έστειλε στρατηγό του και απελευθέρωσε και την Κύπρο από τους Άραβες. Η αλήθεια είναι ότι επί δύο αιώνες η Κύπρος ήταν σε συγκυριαρχία μεταξύ Βυζαντινών και Αράβων με τοπικό αντιπρόσωπο του αυτοκράτωρα των Αρχιεπίσκοπο, εξού και έχει αυτοκρατορικά σύμβολα τύπου να υπογράφει με κόκκινο στυλό και το μήλο στην αρχιεπισκοπική ράβδο. Ο λόγος που δεν εστάλει η τύπου Kortenaer Νικηφόρος Φωκάς και εστάλει η ΜΕΚΟ Ψαρά είναι ότι η πολώ νεώτερη Ψαρά έχει το σύστημα κατά μη επανδρωμένων Κένταυρος που η Νικηφόρος Φωκάς δεν έχει. 

 Αφήνοντας κατά μέρος τα τεχνικά και ιστορικά ζητήματα, το βασικό της ιστορίας είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν άφησε την νήσο απροστάτευτη, όπως έχει κάνει πολλές άλλες φορές, αλλά έστειλε σημαντικές δυνάμεις για να την καλύψει. Είναι η σοφότερη κίνηση που έκανε ελληνική κυβέρνηση στο Κυπριακό μετά την αποστολή της μεραρχίας από τον Γεώργιο Παπανδρέου το 1964. Όπως τότε είναι μία κίνηση η οποία ευθυγραμίζεται με τα δυτικά συμφέροντα, οι πασοκικές αρλούμπες ότι την στείλαμε κρυφά από τους Αμερικανούς είναι ακριβώς αυτό, η μεραρχία επιβεβαίωνε την ένωση και τον Νατοϊκό προσανατολισμό της νήσου. Αντίστοιχα η προστασία όλης της νήσου, συμπεριλαμβανομένως των βάσεων, και η εχθρική στάση ως προς το Ιράν συμβαδίζει με τα δυτικά συμφέροντα. Αντίθετα οι διάφορες δηλώσεις της Άγκυρας που υποστηρίζουν το Ισλαμικό καθεστώς της Τεχεράνης την εκθέτουν στα δυτικά μάτια. Είναι σημαντικό ότι το Ιρανικό καθεστώς επιτέθηκε σε όλες τις γειτονικές χώρες που έχουν αμερικανικές βάσεις εκτός από την Τουρκία, το βαλλιστικό βλήμα που κατέρριψε το Αμερικανικό αντιτορπιλικό πάνω από την Τουρκία είχε στόχο την Κύπρο. Όσο περνούσε η εβδομάδα η κατάσταση βελτιώνονταν ως προς τα ελληνικά συμφέροντα: Η Γαλλία έστειλε ήδη φρεγάτα και σύντομα θα έλθει το αεροπλανοφόρο Σαρλ ντε Γκώλ, ενώ στέλνουν φρεγάτα και η Ιταλία, Ισπανία και Ολλανδία. Ουσιαστικά το Σαρλ ντε  Γκωλ θα είναι πυρήνας πανευρωπαϊκής ομάδας μάχης αεροπλανοφόρου. Η Βρετανία εν τέλει θα στείλει και αυτή πλοίο, ενώ όταν η κυβέρνηση κατέλαβε πόσο άσχημη εσωτερικά και εξωτερικά ήταν ότι η Ελλάδα προστατεύει το Ακρωτήρι, εν τέλει προσέφερε και αυτή αεροπλανοφόρο, έστω και θεωρητικά. Η Γερμανία συζητούσε να στείλει πλοίο και χερσαία συστήματα προστασίας αλλά εν τέλει δεν θα το κάνει διότι "έχει να προστατεύσει τον βόρειο τομέα υποστηρίζοντας την Ουκρανία κατά της Ρωσίας". Πιθανόν να φοβάται απώλειες στα μέσα της. Τέλος η Βουλγαρία, μετά το πλήγμα στο Αζερμπαϊτζάν από το Ιράν, ζήτησε πρώτα προστασία από μη επανδρωμένα από την Τουρκία, η οποία απάντησε ότι δεν έχει τέτοια μέσα, και εν συνεχεία από την Ελλάδα η οποία μετακινεί συστοιχία Patriot στην Β Ελλάδα, στο Διδυμότειχο σύμφωνα με μάλλον έγκύρη ιστοσελίδα και ζεύγος αεροσκαφών Βόρεια Ελλάδα. Δεν έχει διαρρεύση αν αυτό σημαίνει Αλεξανδρούπολη, Καβάλα, Αμυγδαλεώνας, Μίκρα, ή άλλο αεροδρόμιο που δεν μπορώ να σκεφτώ. Όπως έγραψαν στο Χ, πρώην twitter, η Ελλάδα αναδεικνύεται ως παροχέας ασφαλείας στην περιοχή της προστατεύοντας όλη την νοτιανατολική Ευρώπη. Η όλη τουρκική αναβάθμιση μετά τον πόλεμου του Κόλπου το 1991 είχε να κάνει με το ότι προσέφερε βάσεις για τον πόλεμο κατά του Ιράκ. Αυτή την φορά αρνήθηκε, και η ελληνική κυβέρνηση τόλμησε αντί να είναι ο ζήτουλας της Ευρώπης, να γίνει ο παροχέας. Το μόνο κακό είναι ότι δεν στείλαμε βοήθεια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα τα οποία μας είχαν στείλει οπλισμένη τετράδα το 2020 να μας βοηθήσει εν μέσω ελληνοτουρκικής κρίσης. Έχουμε οχι μόνο νομική αλλά και ηθική υποχρέωση να τους βοηθήσουμε.

Το άλλο που σκεφτόμουν όλη την εβδομάδα ήταν ότι 1398 χρόνια μετά την συνθήκη ειρήνευσης με την οποία έληξε ο τελευταίος Βυζαντινοπερσικός πόλεμος, ξαναβρεθήκαμε να πολεμάμε με τους Πέρσες. Πραγματικά πίστευα ότι ήταν κάτι το οποίο άνηκε στο παρελθόν, και δεν ήμουν ο μόνος. Την Παρασκευή έκανα παρουσίαση στην εκκλησία για αυτό τον πόλεμο και τον Ακάθιστο Ύμνο. Φέτος είναι τα 1400 χρόνια από την συγκεκριμένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης. Είχα κάνει την ίδια παρουσίαση πριν 12 χρόνια στο OCF του Virginia Tech, λίγο την εκσυγχρώνησα. Πήγε καλά, άρεσε στα παιδιά, έμαθαν και δύο πράγματα ελπίζω. Γενικά αυτή η εβδομάδα πήγε καλά, έρχονται οι γονείς μου Τετάρτη βράδυ στο Λος Άντζελες, νιώθω πολύ ευχαριστημένος και ικανοποιημένος.  

Μία εβδομάδα όπου δεν με στεναχώρησαν

 Η πρώτη εβδομάδα των νηστειών κύλισε ομαλά. Από πλευρά εργασίας ασχολήθηκα με την τελευταία υπηρεσία που λειτουργεί σε έναν διακομιστή, ξεκίνησα την διαδικασία μεταφοράς στον επόμενο εξυπηρετητή η οποία δεν ολοκληρώθηκε για λόγους πέραν του ελέγχου. Κάποια φάση η προϊσταμένη πήγε να με κατσαδιάσει κάπως αλλά την έπεισα ότι δεν έκανα κάτι λάθος, απλά ήθελα να βελτιώσω την ασφάλεια των υπηρεσιών. Είχα και ενημέρωση για λήξη του κωδικού μου λόγω της παρέλευσης των 90 ημερών και έτσι, καθότι η εργασία που μου έχει ανατεθεί τελειώνει, πήγα στον άμεσο προϊστάμενο και του ζήτησα να περάσω την αναθεματισμένη αξιολόγηση για να τελειώσει το Performance Improvement Plan. Δεν θέλω άλλο αυτό το μαρτύριο, αλλά πρέπει να περιμένω: η προϊσταμένη προσωπικού έλειψε σε διακοπές και έχω να περιμένω την επιστροφή της. Είμαι σε φάση αισιοδοξίας. Πέραν τούτων σε 10 ημέρες έρχονται οι γονείς οπότε είμαι ενθουσιασμένος. Πήγα σε speed dating την Τρίτη για άτομα 35-48 ετών, ήταν παραπάνω οι κοπέλες αλλά μόνο 3 (από τις 15 περίπου) μου άρεσαν. Δεν είχα matches αλλά χάρηκα που πέρασα 2-3 ώρες μιλόντας με ανθρώπους, αντί να τις περάσω μόνος στο σπίτι. Επίσης πριν από μία ώρα περίπου τελείωσα το βιβλίο Project Hail Mary και πλέον είμαι έτοιμος να δω την ταινία. Μου άρεσε πολύ, θα ανεβάσω αργότερα ανάρτηση-βιβλιοκριτική στα κοινωνικά δίκτυα. Το άλλο με το οποίο ασχολήθηκα εκτός εργασίας ήταν ότι θα παρουσιάσω την άλλη Παρασκευή στην εκκλησία για την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης του 626 μΧ (φέτος είναι 1400 χρόνια, δεν το ήξερα όταν προσεφέρθει) και τον Ακάθιστο Ύμνο στον ομάδα νεολαίας. Είχα κάνει την παρουσίαση στο Virginia Tech ανάμεσα που είχα υπερασπιστεί το διδακτορικό και την αποφοίτηση μου, απλά την έβγαλα και την ενημέρωσα λιγάκι με τα νεώτερα που βγήκαν. Με άλλα λόγια η εβδομάδα πήγε καλά, κάτι που δεν περίμενα. Βλέπουμε την επόμενη.

Τελευταία εβδομάδα της Αποκριάς

 Η σημερινή ημέρα δεν πήγε καλά. Κατ'αρχήν έμαθα ότι η μητέρα είχε διαφορετικού τύπου περιπέτεια υγείας. Ναι μεν θα έρθει αλλά δεν είναι ευχάριστο να παθαίνει κάτι τέτοιος κάποιος που τον αγαπάς. Ένας βασικός λόγος που έχω ακόμα μείνει στο Φρέσνο είναι ότι είμαι η διεύθυνση στην Αμερική των γονιών μου. Αυτό όμως πρέπει να το ισορροπήσω με το ότι θέλω να είμαι κοντά στην οικογένοιά μου. Δεν βλέπω να δημιουργώ δική μου εδώ, τουλάχιστον ας είμαι κοντά σε αυτή που έχω στην Ελλάδα. Πέραν απ'ότι με μάλωσε η σύζυγος του διευθυντή της χορωδίας (ο οποίος μας παρακρατάει για πρόβα κάθε Κυριακή, σήμερα δεν προλάβαμε φαϊ) ήμουν δυσαρεστημένος από τα χτεσινοβραδυνά. Το μπαλ μασκέ των θυγατέρων την Πηνελόπης πήγε καλά. Μετά στο Hello Kitty Rave εμφανίστηκαν αρκετά κορίτσια, όχι όμως αγόρια, και από τις 11 ήδη άρχισαν να φεύγουν οι κοπέλες. Το ότι έπαιξε καλή μουσική μόνο για λίγο περί τις 12.30 δεν βοήθησε. Βασικά όμως με πείραξε ότι η προϊσταμένη προσωπικού ήρθε μέσα στο μεσημεριανό διάλλειμα, εκεί που μιλούσα με έναν συνάδελφο επειδή μιλούσα πολύ δυνατά. Στο μεσημεριανό διάλλειμα! Είναι δεδομένο ότι θέλει να μου τα σπάσει. Ισώς εν τέλει να την αφήσω καλύτερα να νικήσει και να γυρίσω Ελλάδα. Αν είναι να αντιμετωπίσω μία τέτοια τοξικότητα, ας πάω σπίτι να δω άλλη τοξικότητα.

Τριήμερο της ημέρας των Προέδρων

 Δεν περίμενα αυτό το τριήμερο, νόμιζα ότι ήταν το επόμενο Σαββατοκύριακο. Την Παρασκευή στην πρωινή ενημέρωση μία συνάδελφος λέει πως σε ετοιμότητα για το τριήμερο θα έχουν έναν το Σάββατο, έναν την Κυριακή και έναν την Δευτέρα. Κοιτάω το πρόγραμμα και όντως, η Δευτέρα ήταν ορισμένη ως αργία. Δεν μπορώ να πω όμως ότι αν το ήξερα νωρίτερα θα έκανα κάτι το διαφορετικό. Την Τετάρτη θα πήγαινα με τους αμερικανούς συναδέλφους σε πρόωρη Τσικοπέμπτη, καθότι δεν μπόρεσε ο ένας συνάδελφος. Δεν ξέρω κατά πόσον έφταιγε ότι (χωρίς να ξέρω την τιμή) επέλεξα το πολύ ακριβό Βραζιλιάνικο κρεατάδικο ή κάτι άλλο, αλλά Τετάρτη έμεινα σπίτι. Πέμπτη είχα ΑΧΕΠΑ, Παρασκευή πήγα στην διάλεξη των Αρμενίων που είχε την παρουσιάση του βιβλίου ενός Αρμενίου με φωτογραφίες από την Αρμένικη γειτονία της Βυρητού. Κατά το κλασικό όντως δεν ξέρω πολλά για τους Αρμένιους. Το σουρεαλιστικό επίσης ήταν ότι αρκετοί από τους παρευρισκόμενους ήταν από την Βυρητό και έκανα ερωτήσεις της μορφής γιατί δεν είδαμε φωτογραφίες από την άλλη Αρμένικη γειτονιά της Βυρητού ή διαφωνούσαν αν υπάρχουν κοπέλες στους δρόμους. 

Σάββατο πρωϊ πήγαμε εν τέλει όλοι (σχεδόν) στο Mega Texas Barbecue το οποίο είναι σε αρκετά φτωχή συνοικία του Φρέσνο. Χάρηκα πολύ που είδα την συνάδελφο η οποία όπως μας είπε βγήκε για πρώτη φορά από τότε που γέννησε την κόρη της από το σπίτι, πριν δύο μήνες. Καθίσαμε, κάναμε κουβέντα, περάσαμε καλά. Έφτασα στις 10.28 με το μαγαζί να ανοίγει στις 10.30, παραγγείλαμε στις 11, κάπου 12 είχαμε τελειώσει, το μαγαζί είναι πολύ δημοφιλές. Μετά γύρισα σπίτι, ξάπλα διότι παραέφαγα αλλά πήγα γυμναστήριο. Ύστερα ιντερνετ και μετά βγήκα και χόρεψα στο Psychedelica. Παρά το όνομά του δεν είχε ψυχεδελικό trance, μάλιστα ο μόνος που έπαιζε trance ήταν ο τελευταίος dj. Ωστόσο έπαιζε καλή ηλεκτρονική μουσική και ήταν ένας ευχάριστος τρόπος να περάσω μία δύσκολη ημέρα, του Αγίου Βαλεντίνου. Την επομένη ξυπνάω με ξυπνητήρι και προς έκπληξη μου ήταν η πρώτη μου φορά που είχα να διαβάσω τον Απόστολο. Νόμιζα ότι ήταν η επόμενη Κυριακή. Τον διάβασα όμως κανονικά, γύρισα σπίτι αλλά δεν είχε ύπνο διότι είχα τους Υιούς του Περικλή. Μετά έπεσα και όταν σηκώθηκα γυμναστήριο. Ύστερα είδα και την εκπομπή που έχασα την Παρασκευή και επιτέλους έπεσα κανονικό ύπνο. Σήμερα σηκώθηκα μετά από αρκετό ύπνο και γυμναστήριο. Μεσημέρι μαγείρεψα και αργότερα επιτέλους διάβασα το PE&RS Φεβρουαρίου. Ουσιαστικά με όλες τις υποχρεώσεις μου τελείωσα στις 8 και τότε επιτέλους έπιασα το μυθιστόρημα που διαβάζω. Είδα και λίγο Ολυμπιακούς και συνειδητοποίησα γιατί σε τελική ανάλυση δεν τους βλέπω. Δεν είναι μόνο το γυμναστήριο, είναι ότι το να δω σε καθυστέρηση κάτι που έγινε το πρωϊ, δεν λέει. Έτσι λίγο διάβασμα συνέχισα, ίσως να ξαναπιάσω το βιβλίο σε λίγο. Αυτή το Σάββατο έχω το τελευταίο rave πριν τη Μεγάλη Σαρακοστή, καλά πάω ως τώρα.

Μία αποτυχημένη απόπειρας εκτόξευσης και η προϊσταμένη προσωπικού

 Την Δευτέρα πήγα δουλειά νιώθωντας πολύ καλύτερα, το κρυολόγημα υποχώρησε. Ωστόσο αυτή ήταν η μάλλον καλή είδηση της εβδομάδας διότι καλά δεν πήγε. Αφήνοντας κατά μέρους ότι δεν μου αρέσει να με αγνοούν (άσχετο ως προς την εργασία αυτή καθ'αυτή) η κάτω βόλτα ξεκίνησε με μία ανάρτησή μου: η αποστολή Άρτεμις 2 αναβλήθηκε λόγω διαρροής υδρογόνου. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν κάτι το οποίο νόμιζα ότι θα διέφερε από λχ την ανάρτηση της προηγουμένης από άλλο συνάδελφο για την Groundhog Day. Μέσα σε 5 λεπτά εμφανίζεται η προϊσταμένη προσωπικού, αυτή η οποία με έστειλε σπίτι για 5 1/2 μήνες, να με ρωτάει με τι ασχολούμαι τώρα. Με βρίσκει να είμαι πάνω από το κινητό μου ενώ περίμενα να περάσει η ώρα διότι είχα βάλει να κατεβαίνει log. Της απαντάω ειλικρινά ότι περιμένω να κατέβει το log. Με ρωταέι πόσο παίρνει αυτό, και της απαντάω αρκετά λεπτά, που είναι η αλήθεια. Θυμάμαι πριν από μερικές Παρασκευές να βάζω το πρόγραμμα να τρέξει και αν αποτυγχάνει στην μία ώρα όταν έληξε το token. Ενδιάμεσα το Copilot μου έχει βελτιώσει το πρόγμαμμα το οποίο το ίδιο αρχικά έγραψε και γράφει το αρχείο ενώ έχει την πρόσβαση, αλλά είναι ικανό πάλι να μου κολλήσει στα 30-45 λεπτά λόγω μεγέθους αρχείου. Μάλιστα οι φάκελοι βγαίνουν τόσο μεγάλοι που δεν μπορεί να τους αναλύσει εύκολα το Copilot. Μετά 10-15 λεπτά έρχονται οι δύο άμεσοι προϊστάμενοι, τους εξηγώ τι επακριβώς κάνω, ότι στις 11.22 ο συνάδελφος άλλαξε τον γεωκοδικοποιητή από τον παλιό σέρβερ στον καινούργιο και προσπαθώ από τα logs να δω κατά πόσον υπάρχει άλλη εφαρμογή η οποία χρησιμοποιεί τον γεωκοδικοποιητή του παλαιού σέρβερ και ποιές πλέον είναι οι εφαρμογές για τις οποίες ζητείται πρόσβαση στον παλαιό εξυπηρετητή τον οποίο προσπαθούμε να κλείσουμε. Μάλλον τους έπεισα αλλά μου λένε ότι καθότι είμαι σε Performance Improvement Plan πρέπει να περάσω από συναντήσεις και αξιολόγηση. Αυτό το οποίο με τσάντισε είναι ότι την προηγουμένη από δική μου πρωτοβουλία μετά από συννενόηση με τους προϊσταμένους άρχισα να δείχνω σε συνάδελφο πως να αλλάζει το πολύγωνο του Zip Code, την μόνη λειτουργία μου που δεν έκαναν τους 5 1/2 μήνες που έλειπα. Δηλαδή όταν διδάσκω το μόνο που δεν μπόρεσαν να κάνουν, ξεκινάνε την διαδικασία να με πετάξουν. Μάλλον δεν είναι για να με πετάξουν, αλλά τσαντίστηκα. Έχω καθίσει και έχω κάνει όλα όσα μου έχουν ζητήσει και πάλι δεν τους φτάνει. Τέλος πάντων, η εβδομάδα προχώρησε καλύτερα, την Παρασκευή μάλιστα έγραψα μία αναφορά λίγο πάνω από σελίδα για τις υπηρεσίες που κατέβασα και πήρα εύγε. Δεν παύει όμως όλη την εβδομάδα να ήμουν με το αίμα στο κεφάλι. 

Άρρωστος

 Όπως έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση, το βράδυ του Σαββάτου πήγα στο Club Encore και χόρεψα. Το μαγαζί εν τέλει είναι πολύ μικρό, η πίστα είναι λίγο μεγαλύτερη από το σαλόνι μου. Χόρεψα παρότι είχα κλειστό λαιμό και μετά γύρισα σπίτι. Ότι θα επιδείνωνε το κρυολόγημά μου δεν το περίμενα. Τη Δευτέρα πήγα στο γραφείο νιώθωντας χάλια. Όταν έφαγα σούπα το μεσημέρι βελτιώθηκα, αλλά μετά δύο ώρες πέρασε η βελτίωση. Στις 3 είπα να φύγω και να πάρω αναρωτική αλλά κάθισα εν τέλει δύο ώρες ακόμη και τελείωσα την δουλειά που μου είχαν δώσει, αν και έκανα λάθη όπως είδα αργότερα. Την Τρίτη πήρα κανονικά αναρρωτική. Για κάποιο λόγο όμως ο άμεσος προϊστάμενος δεν είδε το μύνημα που του έστειλα επιβεβαιώνοντας ότι δεν θα δουλέψω που του έστειλα στις 6 το πρωϊ. Τετάρτη-Πέμπτη δούλεψα από το σπίτι, είπα στον άμεσο προϊστάμενο ότι θα γυρίσω γραφείο Δευτέρα. Δεν το καταλάβε διότι με έγραψε ότι θα εργαζόμουν σήμερα από το σπίτι, και τον διόρθωσα. Το είδα η προϊσταμένη μας η διεμφυλική και με κατσάδιασε ότι το να δουλεύω από το σπίτι είναι προνόμιο. Για όνομα, μου αρέσει να εργάζομαι από το σπίτι τουλάχιστον όταν δεν έχω τους γονείς μου; Καθόλου. Όλη την ημέρα ένιωθα χάλια, και δεν ήταν τόσο το κρυολόγημα, το οποίο δεν υποχώρησε εντελώς. Την Πέμπτη είπα να βγω βόλτα 45 λεπτά μία ώρα, αφότου είχα πάει στα μαγαζιά, και στα 15 είχα γυρίσει διότι κουράστηκα πολύ. Σήμερα πήγα στο Fresno State στην διάλεξη των Αρμενίων. Ναι μεν δεν φταρνίστηκα αλλά έβηξα πολλές φορές κατά την διάλεξη. Αυτό που με κάνει χάλια είναι ότι δεν βλέπω πλέον καμία προοπτική. Ως προς την εργασία ναι μεν είχα πρόοδο αυτή την εβδομάδα, αλλά πάντα μισό βήμα πίσω από το σχέδιο με αποτέλεσμα να είμαι ξεκρέμαστος. Η κοπέλα που ήταν στα σχέδια του εκτιμιτή εν τέλει μάλλον έχει σοβαρή σχέση οπότε ούτε καν έφτασα στο σημείο εκκίνησης. Η φίλη της φίλης είναι Bakersfield και άγνωστο πότε θα την γνωρίσω. 9+ χρόνια αργότερα στο Φρέσνο μηδέν και δεν βλέπω πλέον προοπτικές. Από τα συνεχόμενα πάρτυ στη νηστεία των Χριστουγέννων που δεν πήγα, είμαι σε σημείο που δεν βλέπω κάτι πριν το Πάσχα. Άνοιξε το Τριώδιο και προβλέπεται μηδέν ως την Καθαρά Δευτέρα. Μέσα σε όλα με βλέπω σιγά σιγά να ξαναπαίρνω το βάρος που τόσο δύσκολα έχασα στην προηγούμενη νηστεία. Ναι, σε τρεις εβδομάδες θα αρχίσω να το ξαναχάνω αλλά σε τελική ανάλυση ούτε την 28η Ιανουαρίου ήμουν ικανοποιημένος από το βάρος μου, απλά είχα χαρεί από την πρόοδο και αναρωτιώμουν τι θα έπαιρνε ώστε τα ψωμάκια μου να φύγουν. Σήμερα, δεδομένου ότι δεν είχα καθόλου δουλειά, σκεφτόμουν γιατί ακόμα είμαι Αμερική. Δεν έχω καλό λόγο και δεν βλέπω προοπτική πλέον. Ο βασικός λόγος που δεν έχω γυρίσει Ελλάδα είναι ότι το σπίτι θέλει πολύ δουλειά για να αδειάσει και διότι δίνω διεύθυνση στους γονείς. Και τα δύο είναι υπερβάσιμα και έχω ήδη δύο θεωρητικούς ενοικιαστές. Περιμένω τους γονείς να μιλήσουμε αλλά πλέον έβαλα ημερομηνία στόχο αποχώρησης: 1η Δεκεμβρίου. Ποτέ δεν έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο: όταν ήμουν στο Wilson είχα βάλει στόχο τελικής απόφασης αλλά για απασχόληση, όχι για αποχώρηση από την χώρα. Θα το σκεφτώ πολύ, θα δω, αλλά βλέπω πλέον ημερομηνία. Πέρυσι έλεγα του τύπου βλέπω ως το EDC, βλέπω ως Labor Day, βλέπω ως την επιστροφή στο γραφείο. Η επιστροφή δεν συνοδεύτηκε από βελτίωση στην προοπτική μου. Καιρός να δω το επόμενο βήμα.

Επιτέλους είδα το μωρό

 Η εβδομάδα που πέρασε ήταν κολωβή ως προς διάρκεια. Παρ'όλ'αυτά πάλι Πέμπτη βράδυ δεν κατάφερα να κοιμηθώ αρκετά, αλλά τουλάχιστον την Παρασκευή δεν είχα τόσο ισχυρό πονοκέφαλο όσο συνήθως. Αν είχα παραπάνω δουλειά θα ήταν ακόμα καλύτερα. Το βασικό μου πρόβλημα είναι ότι έχω πάλι κρυολόγημα το οποίος είχε ως αποτέλεσμα μέχρι στιγμής να τελειώσω όλα σχεδόν τα χαρτομάντιλα. Αυτό όμως δεν είναι κατ'ανάγκην κακό, μου τα είχαν δώσει οι γονείς σε διαφόρους περιόδους και δεν αποκλείετε με την άφιξη του να βρεθούν άλλα μέσα στο χάος των πραγμάτων. Η συνάδελφος που γέννησε μας προσκάλεσε να πάμε να φάμε μαζί δείπνο στο εστιατόρειο του νοσοκομίου του Clovis μετά την δουλειά. Ωστόσο όσο περνουσε η ώρα φαίνονταν ότι δεν μπορούσε να γίνει διότι δεν έρχονταν ο άντρας της από την Santa Maria. Βρέθηκα με άλλο συνάδελφο στο σπίτι του, το οποίο είναι σχετικά κοντά της, και της προτείναμε αν είναι εμείς να της φέρουμε την πίτσα στο σπίτι της. Δέχτηκε και έτσι πάμε όντως στο νοσοκομείο, το οποίο είναι όντως πολύ φτηνό ως προς το φαϊ, αγοράσαμε πίτσες και πήγαμε στο σπίτι της. Εκεί επιτέλους είδα το μωρό στην αγγαλιά της γιαγιάς του. Η μητέρα το μάζεψε και το πήγε στο κρεββάτι του και δεν με άφησε να το πιάσω, πολύ σωστά, ήμουν κρυολογημένος. Καθίσαμε μαζί της, μιλήσαμε και χάρηκα. Την είδα πολύ κουρασμένη, μου θύμισε τους καλεσμένους στο πάρτυ μου στην Ελλάδα προς τις 2-3 τα χαράματα όταν έχουμε κόψει την μουσική και πιάσει τις ιστορίες. Γύρισα σπίτι, ίντερνετ, ύπνος. 

Χτες πήγα γυμναστήριο. Αυτό με χαροποίησε πολύ διότι λόγω του κρυολογήματος και λόγω του ότι βοήθησα την Πέμπτη τον εκτιμιτή με την προεκλογική του εκστρατεία είχα μόνο πάει μίσω ώρα την Τετάρτη και τράβηκα κουπί κυρίως. Μετά έκανα τα ψώνια που δεν έκανα την προηγουμένη, και το βράδυ βγήκα με φίλο στο Club Encore. Εκεί ήταν μόνο ο φίλος με άλλο φίλον του, όχι η αρραβωνιαστικιά του ή η φίλη της για την οποία έμαθα ότι ζει Bakersfield. Σήμερα δεν ανέβηκα στο χορωδία διότι ήταν κλειστή η φωνή μου. Γύρισα σπίτι νωρίς διότι ένιωθα πτώμα, κατάφερα γυμναστήριο και καύσιμα αλλά πέραν αυτών ελάχιστα διότι κοιμήθηκα. Έπιασα τα νέα και με πείραξαν όχι για τον φόνο του διαδηλωτή αυτό καθ'αυτό (ο οποίος φυσικά είναι καταδικασταίος) αλλά διότι πάλι δεν μπορούν να συμφωνήσουν οι δύο πλευρές τι όντως συνέβει. Όπως όμως έχουμε δει καθόλη την δεύτερη θητεία Τραμπ οι φιλελεύθεροι έχουν υιοθετήσει συντηρητικές πρακτικές, σε αυτή την περίπτωση το νόμιμο κρυφό όπλο που είχε ο νοσοκόμος, και η κυβέρνηση αυτή την στιγμή λέει επιχειρήματα των πολεμίων των όπλων, με αποτέλεσμα οι υπερασπιστές των όπλων τύπου NRA να έχουν τεθεί υπέρ του θύματος! Όπως συνέβει και με τη Γροιλανδία, αν δεν υποχωρήσει η κυβέρνηση θα κλιμακωθεί η κατάσταση εώς ότου φτάσει στο απροχώρητο. Αυτές είναι οι καταστάσεις που χαίρομαι που έχω τηρήσει την ελληνική υπηκοότητα και έχω σχέδιο διαφυγής. 

Ξανά ομίχλη

 Την Παρασκευή θα έβγαινα με την φίλη που γέννησε πριν 40 ημέρες. Εν τέλει δεν μπόρεσε και την καταλαβαίνω, το μωρό πάει πρώτο. Βγήκα λοιπόν στα μαγαζιά όπως συνήθως κάνω και η κατάσταση του αέρα ήταν απλά απαράδεκτη ως προς ορατότητα. Έχω φάει ομίχλη στην ζωή μου αλλά όχι τόσο πυκνή στο Φρέσνο. Εν τέλει πήγα στο Walmart αντί του Winco διότι δεν ήθελα να μπω στον 99 γυρνώντας. Σύμφωνα με τις ειδήσεις σε εκείνη την φάση είχε γίνει καραμπόλα με 19 αυτοκίνητα που τον είχε πήξει, οπότε το ένστικτό μου λειτούργησε. Είχα ένα πολύ μεγάλο πονοκέφαλο εκείνη την ημέρα, λόγω της ομίχλης η ποιότητα αέρα είναι άθλια, κυρίως ως προς μικροσωματίδια, και πιστεύω ότι αυτός είναι ο λόγος. Κατά τα άλλα η κατάσταση είναι στάσιμη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι όλο και μικρότερη η διάθεσή μου να μείνω στο Φρέσνο. Δεν είχα στην δουλειά κάτι το εντυπωσιακό, βρήκα προβληματικά δεδομένα και βοήθησα να διορθωθούνε. Την Παρασκευή είχα να κάνω ελάχιστα και διάβασα ένα περιοδικό από τα Ποσειδώνια, αυτή την φορά για κότερα. Με πήρε τηλέφωνο ο Βολιώτης φίλος για την ονομαστική μου εορτή κάτι το οποίο εκτίμησα πολύ. Ως προς το μέτωπο για τις κοπέλες μηδέν. Αύριο θα πάω στον εκτιμητή για να σπρώξω λίγο και να δω αν έγινε κάτι. Πάω στο γυμναστήριο κάθε μέρα, να και την Τετάρτη δεν είχα κουράγιο και περπάτησα μία ώρα γύρο από το σπίτι μου. Το κακό είναι ότι το να πάω θέλω 17 λεπτά με το αυτοκίνητο. Όλη την εβδομάδα με βλέπω να ξανακερδίζω το σιγά σιγά το βάρος που με πολύ κόπο έχασα στην νηστεία. Οι γραμμώσεις που είχα καταφέρει, ξαναεξαφανίζονται μέσα σε φούσκωμα. Ωστόσο σε τελική ανάλυση η επόμενη νηστεία δεν αργεί. Το Τριώδιο ανήγει ανήμερα των Τριών Ιεράρχών, δηλαδή σε 12 ημέρες. Μετά δύο εβδομάδες η τυρινή και μετά 7 εβδομάδες νηστεία. Ανησυχώ ως προς το αν θα αφήσω αρτύσιμο στο ψυγείο, αλλά κάτι καταφέρνω. Πέμπτη έφτιαξα σούπα με τον ζωμό από το χοιρινό και τα λαχανικά, την τελείωσα χτες. Έχω ακόμα κρέας, σκεφτόμουν να φτιάξω όλο τον πουρέ ώστε να φύγει και λίγο βούτυρο και πιθανόν να το κάνω αύριο, αν φάω δύο γεύματα σπίτι μου. Αν όχι, υπάρχει Mac and Cheese ως συνοδευτικό. Αυτή είναι η καθημερινότητα η οποία με οδηγεί σε επιστροφή στην Ελλάδα: Σε δύο μήνες έρχονται οι γονείς μου. Δεν υπάρχει κάτι το οποίο με κάνει να πιστέψω ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί. Η νυχτερινή ζωή θα παραμείνει μία στο τόσο. Το βάρος μου θα κατέβει στο Πάσχα, αλλά πάλι μοντέλο δεν θα γίνω, απλά λεπτότερος. Κόσμο δεν γνωρίζω, ιδίως κοπέλες, οπότε απλά μένω στάσιμος. Στην Ελλάδα δεν μπορώ να πω ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα, αλλά θα είμαι σε μία χώρα όπου ο κόσμος δεν την πέφτει με την δύση του ηλίου και αυτό το εκτιμώ. Αρκετή περιουσία έχω, αρκετά έχω βγάλει, με μόνο τα μέσα μου δεν χρειάζεται να ξαναδουλέψω ποτέ. Δεδομένου ότι η εργασία που κάνω απλά είνα στάσιμη, δεν είναι κακή προοπτική να πάψω. Πρόοδο δεν βλέπω.

Αρχή του 2026

Λίγες ημέρες μετά την προηγούμενη ανάρτηση ένας λογαριασμός στο X, πρώην twitter, ανέβασε εκτιμήσεις με βάση φωτογραφίες αποθηκευτικών χώρων του Ρωσικού Στρατού όπου εκτιμά ότι υπάρχει ακόμα πολύ ρυμουλκούμενο πυροβολικό, αν και μειώνεται. Επίσης παρότι το αυτοκινούμενο πυροβολικό πλέον σπανίζει στον Ρωσικό Στρατό, το ρυμουλκούμενο έχει αυξηθεί καθότι εκτός των άλλων εισάγει πλέον από την Βόρεια Κορέα. Για τα τελευταία όμως υπάρχει διαμαρτυρία μεταξύ των Ρώσων στρατιωτών ότι είναι σαν να έχει φτιαχτεί από ριζόχαρτο. 

Το μεγάλο γεγονός της αρχής της χρονιάς ήταν η βίαιη σύλληψη του Μαδούρο από τους Αμερικάνους. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάποιον που να τον συμπαθούσε εκτός αν χρηματίζονταν από αυτό, είχε ιδεολογικές συγγένειες ή βασίζονταν σε αυτόν. Το καθεστώς του κατέστρεψε την χώρα και στο τέλος βασίζονταν σε Κουβανούς σωματοφύλακες, 32 εκ των οποίων σκοτώθηκαν στην επιχείρηση σύλληψης. Από την άλλη πρόκειται για μία άγρια παραβίαση του διεθνούς δικαίου και κατά την αδερφή μου αυτό έχει προκαλέσει οργή στην Ελλάδα. Γενικά μιλάμε για η κυβέρνηση Τραμπ βλέπει ποια είναι η κανονικότητα και η γενική συναίνεση και κάνει το ανάποδο άμα την βολεύει. Το είδαμε με τα εμβόλια και τις νέες διατροφικές συμβουλές. Η κυβέρνηση αυτή το παίζει αντισυστημική, έχει δείξει επανειλλημένα σημάδια ότι όλοι εκεί είναι για την τσέπη τους (πχ στοιχήματα στο Polymarket) και αυτή η αλαζονία θα την πλήξει, όπως έγινε και με την κυβέρνηση Μπους του νεώτερου. Προχτές προσπάθησα να δω ειδήσεις από το Ιράν, βάζω στο CNN, κάτι που σπάνια κάνω, και βλέπω να παίζει την Μιννεάπολις. Είναι λογικό ότι ένα Αμερικάνικο κανάλι θα δίνει προτεραιότητα σε Αμερικάνικες ειδήσεις, παρότι το τι συμβαίνει στο Ιραν είναι πολύ σημαντικότερο σε ευρύτερο πλαίσιο. Αυτό που με φοβίζει στην Αμερική είναι ότι οι δύο πλευρές δεν συμφωνούναι στο τι συμβαίνει. Είδα σχόλια της μορφής, αφού είναι φιλελεύθερη γυναίκα καλά να πάθει. Τέτοιο πετούσαν στην φάση που οδήγησε στον εμφύλιο στην Ελλάδα. Διαβάζεις περιγραφές από τα γεγονότα του πρώτου γύρου και είναι σαν να διαβάζεις για διαφορετικά συμβάντα ενώ λένε για το ίδιο. Επίσης όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης αλλάζουν και το νόημα των λέξεων και υποβαθμίζουν την αξία της ζωής της άλλης πλευρας. 

Ως προς την δουλειά δεν έχω κάτι το νεώτερο. Μου λέει η προϊσταμένη ότι θα ακολουθήσουν συναντήσεις με τους προϊσταμένους, αλλά δεν συνέβει αυτό την εβδομάδα που πέρασε. Μου ζήτησαν βοήθεια συνάδελφοι και τους βοήθησα, επίσης έμαθα λίγο καλύτερα Copilot. Διάβασα δύο περιοδικά, αυτή την στιγμή διαβάζω τρίτο με τον πρόοδο να οφείλεται στο ότι έφερα περιοδικά τις δύο Παρασκευές στο γραφείο εκμεταλλευόμενος ότι έβαζα μεγάλους υπολογισμούς στο υπολογιστή και ότι η μισητή προϊσταμένη προσωπικού έλειπε, με αποτέλεσμα να μην έχω κανέναν στην πλάτη μου. Ωστόσο και πάλι έχω άλλα 3 περιοδικά από τα Ποσειδώνια 2024, θα έρθουν και αυτά στα οποία είμαι συνδρομητής, οπότε έχω πολύ ακόμα για να καθαρίσω. Φαντάσου μάλιστα ότι 5 1/2 μήνες σπίτι διάβαζα παραπάνω. Συνεχίζω και βλέπω διότι δεν μπορώ να κάνω και κάτι άλλο. 

Νεώτερα για τον πόλεμο της Ουκρανίας

 Καλή χρόνια και ευτυχισμένο το 2026. Η εβδομάδα ως τώρα δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο. Η μεγάλη έκπληξη ήταν ότι χτες είχα τελευταίο γεύμα της χρονιάς με συνάδελφο ο οποίος με προσκάλεσε σε εστιατόρειο και φάγαμε με την -εν διαστάσει- γυναίκα και το παιδί του. Πέραν τούτου την αλλαγή την πέρασα σπίτι και σήμερα με προσκάλεσε ο εκτιμιτής. Κατάφερα και διάβασα το τεύχος Δεκεμβρίου του PE&RS, αλλά το τεύχος Ιανουαρίου δεν έχει ανέβει ακόμη, αν και μου ήρθε email με τα περιεχόμενά του. Δεν μπορώ να πω όμως ότι σήμερα αμέλησα την πνευματική μου καλλιέργεια καθότι πέρασα το απόγευμα βλέποντας διαλέξεις στο YouTube. Αυτό όμως για το οποίο θα γράψω είναι ο πόλεμος της Ουκρανίας καθότι έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία σχετική μου ανάρτηση και θέλω να γράψω καιρό, απλά δεν έχω προλάβει ως τώρα.

Την τελευταία φορά είχα γράψει ότι κάπου τον φθινόπωρο που μας πέρασε η Ρωσία θα είχε μείνει από αποθέματα πυροβολικού να επαναφέρει και ότι πλέον είτε θα έπρεπε να αγοράσει από το εξωτερικό. Δεν έχω δει νεώτερη ενημέρωση στο X πρώην Twitter τι γίνεται στα πεδία απόθεσης του ρωσικού πυροβολικού. Είχε όμως ενημέρωση για τα άρματα μάχης από τα οποία κινητοποίησε περισσότερα, αλλά έχει ακόμα απόθεμα. Ως προς το πυροβολικό από Ρωσικής πλευράς αυτό που ξέρουμε είναι ότι έχει εισάγει Βορειοκορεατικά πυροβόλα με περίεργο διαμέτρημα το οποίο έχει μόνο η Βόρεια Κορέα και το Ιράν στο οποίο εξήχθη κατά τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ. Η αίσθηση είναι ότι ο λόγος ήταν το απόθεμα πυροβολικού, όχι η έλλειψη σωλήνων ή πυρομαχικών, αλλά μπορεί να είναι και το δεύτερο. Δεν εισάγεις νέο διαμέτρημα αν σε καλύπτουν τα τωρινά. Από την άλλη πλευρά μία από τις ειδήσεις ήταν ότι η Ελλάδα παραχώρησε στην Ουκρανία όλα τα πυροβόλα Μ110 των 8 ιντσών-203 mm μαζί με το όλο εθνικό απόθεμα πυρομαχικών. Τα συγκεκριμένα πυροβόλα τα είχαμε σκουπίσει μαζί με τους Τούρκους στο τέλος του Ψυχρού πολέμου όταν αποσύρθηκαν από όλους τους ΝΑΤΟϊκούς συμμάχους. Το αποτέλεσμα ήταν ότι είχαμε μεγάλο απόθεμα πυρομαχικών διότι μας το είχαν δώσει όλο οι σύμμαχοι. Τώρα το ερώτημα είναι κατά πόσον θα αντικατασταθούν από πυροβόλα 155 mm ή απλά μικραίνει ο Ελληνικός Στρατός. Έχουν εμφανιστεί διάφορες αναρτήσεις υποστηρίζοντας το δεύτερο, αλλά δεν ξέρουμε, δεν ύπαρχει νεώτερο από λχ τον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Αν θα έχουμε νέα πυροβόλα θα το δούμε σε επόμενες παρελάσεις. Η τελευταία σχετική είδηση στα διεθνή ΜΜΕ είναι ότι το Ισραήλ αποσύρει τα τελευταία Μ109 υπέρ νεώτερου πυροβόλου δικής του κατασκευής. Κατά πόσον τα αποσυρόμενα θα πάνε στην Εθνική Φρουρά (η οποία έχει μεγάλη ανάγκη πυροβολικού επίσης) ή στο ΕΣ ή προς διάλυση δεν ξέρουμε τίποτα. Μιλώντας για το Ιράν σε αυτή την στιγμή είναι σε μεγάλη αναταραχή, αν θα προκληθεί αλλαγή καθεστώτος, βλέπουμε

Ως προς το λοιπό υλικό ο Ρωσικός Στρατός δεν έχει φτάσει στην πλήρη εξάντλησή του αλλά κινητοποιεί τα εφεδρικά του αποθέματα. Ότι μπορεί να επανέρθει διορθώνεται, ότι δεν μπορεί γίνεται ανταλλακτικά. Η επίθεση στο Κούρσκ είχε ως αποτέλεσμα μεγάλες απώλειες Ουκρανικού υλικού εν τέλει, ως προς απώλειες προσωπικού είναι διαχειρίσιμες ακόμη. Η Ουκρανία έχασε έδαφος το 2025 αλλά συντεταγμένα. Η Ρωσία άλλαξε τακτική, και αντί να επιτίθεται με υλικό, στέλνει προσωπικό ως τροφή για τα κανόνια. Οι απώλειές της ήταν οι μεγαλύτερες από την αρχή του πολέμου, αλλά καταφέρνει και πετυχαίνει του στόχους στρατολόγησης και έτσι τις καλύπτει. Πολλοί από τους εθελοντές είναι τριτοκοσμικού ξένοι, τάξης 10-20% των στρατολογημένων. Η Ουκρανία έχει πρόβλημα στρατολόγησης, κυρίως διότι δεν φέρνει ξένους σε σημαντικούς αριθμούς και ο εσωτερικός πληθυσμός έχει εξαντληθεί. Η Ρωσία εμφανίζει πολύ σοβαρά σημάδια οικονομικής κρίσης, αλλά σε αυτό σημείο δεν φαίνεται κατάρρευση. Ούτε όμως το 1916 φαίνονταν κατάρρευση, μετά μάλιστα μία πολύ επιτυχημένη αντεπίθεση το μέτωπο, αλλά η δολοφονία του Ρασπούτιν έφερε κατάρρευση. Δεν είναι κάτι το οποίο μπορείς να προβλέψεις, όπως και με το Ιράν. Για το 2016 σε αυτή την φάση φαίνεται μία από τα ίδια, εκτός αν ο Τραμπ φέρει ειρήνη με το ζόρι (η ιστορία με την δήθεν Ουκρανική επίθεση στην επίσημη κατοικία δείχνει ότι η Ρωσία δεν δέχετε κατι λιγότερο από πλήρη συνθηκολόγηση) ή αν μία από τις 2 πλευρές δει πολιτική κατάρρευση. Δεν μπορείς σε αυτή την φάση να μαντέψεις ποια πλευρά θα είναι