Το βράδυ 6ης Ιουλίου προσπάθησα να κάνω τσεκ ιν και απέτυχα. Βασικά το booking δεν μου έδωσε τους σωστούς κωδικούς. Βοήθησε η αδερφή μου, που ήταν Βέλγιο διακοπές, γκρινιάζοντας πολύ δίκαια. Ξυπνάω 7η Ιουλίου, παίρνω το λεωφορείο για το τραίνο και συνειδητοποιώ ότι παρότι το εισιτήριο μου έλεγε καθαρά πότε περνάω, νόμισα μία ώρα αργότερα με αποτέλεσμα να το χάσω. Λέω δεν πειράζει, ας πάρω το επόμενο τραίνο η λεωφορείο, έλα που ήταν 4 ώρες αργότερα. Κάθομαι στο σταθμό, διαβάζω, και περνά ένα τραίνο για Σακραμέντο το οποίο είχε κάποια έστω και ελαφρά καθυστέρηση. Λεώ, ας έχω κάνει τσεκ ιν, το να περιμένω 4 ώρες είναι υπερβολικό δεδομένου ότι οδηγώντας είμαι Bay Area σε 3 ώρες. Έτσι ακυρώνω το εισιτήριο και πάω να πάρω το λεωφορείο να γυρίσω σπίτι. Έλα που άλαξαν την στάση χωρίς το Google να το ξέρει και έχασα έτσι δύο λεωφορεία! Παρ'όλ'αυτά έφτασα σπίτι μου, είδα τα γράμματα και πήρα το αμάξι μου με προορισμό το σπίτι του φίλου στο Ωκλαντ. Δεν ειχα προσυννενοηθεί τίποτα, απλά είπα να το αφήσω κοντά του να του ρίχνει καμία ματιά. Φτάνω σε λιγότερο από 3 ώρες, τον παίρνω και τηλέφωνο (τον είχα ειδοποιήσει με μύνημα που είδε και απάντησε), δεν το σηκώνει, αλλά επειδή είχα χρόνο έφαγα και μεσημεριανό στο όρθιο πριν πάρω το BART. Φτάνω στο διεθνές αεροδρόμιο του Σαν Φρανσίσκο 2 ώρες πριν την αναχώρηση. Περνάω ελέγχους ασφαλείας και συνεχίζω ως την πύλη η οποία εν τέλει ήταν στο Τέρμιναλ 1 και όχι στο διεθνές Τέρμιναλ με αποτέλεσμα να μην έχει duty free. Όχι πως θα αγόραζα και τίποτα εκεί. Το αεροπλάνο έφυγε με μία ώρα περίπου καθυστέρηση και είδα 4 ταινίες στην πτήση, Formula 1, Tomb Raider με την Alicia Vikander, Sinners και A Minecraft Movie. Φτάνω Φρανκφούρτη και προς έκπληξή μου η είσοδος στη ζώνη Σεγκεν δεν ήταν στο Τέρμιναλ που μας προσγείωσαν. Έπρεπε να διασχίσω όλο το αεροδρόμιο, να πάρω δύο τραίνα για να φτάσω εκεί που πετούσα Ελλάδα. Μπαίνοντας μόνο που έκαναν έλεγχο και άνοιξαν την βαλίτσα, αλλά πείστηκαν ότι απλά κουβαλούσα βιταμίνες για την αδερφή μου. Και στο Σαν Φρανσίσκο με είχαν σταματήσει αλλά είδε το άνθρωπος τις ακτίνες και δεν άνοιξε. Προσγειώνομαι Ελλάδα όπου με πήραν οι γονείς. Έφτασα αρκετά νωρίς, το οποίο σήμαινε ότι έκανα και μία ελαφρά βόλτα πριν ξαπλώσω.
Την επομένη ημέρα Πέμπτη σηκώθηκα σχετικά αργά, αλλά αυτό οφείλονταν στο πότε έπεσα και την κούραση. Έκανα βόλτα σούπερ μάρκετ, πέρασα από τράπεζα που μου έβγαλαν πιστωτική, είδα την αδερφή μου, δεν θυμάμαι να έκανα τίποτα το σοβαρό πέραν περπατήματος. Παρασκευή ξύπνησα πολύ νωρίς, πάλις κυρίως βόλτα, αλλά το βράδυ βγήκα που είχε γενέθλια φίλη της αδερφής μου στο Γκάζι. Κάθισα όσου μπορούσα, ήταν πολύ εξαντλητικό το να είμαι τόσο ξύπνιος. Σάββατο πρωϊ φεύγουμε με τον πατέρα για την Χαλκιδική. Σταματάμε για καφέ και τρώμε στο Δίον μεσημεριανό. Βάλαμε καύσιμα Κορινό και το απόγευμα φτάνουμε Χαλκιδική στους φίλους μας στα Νέα Μουδανιά. Έκανα και μπάνιο, το πρώτο φέτος και ένα από τα δύο που κατάφερα Ελλάδα. Την επομένη πρωϊ πήγαμε με τον ιερομόναχο φίλος μας στο χωριό Καστανιές Βεροίας, κάτω από την Παναγία Σουμελά, που είχε λειτουργία μαζί με τον Μητροπολίτη του. Μετά μας έκανε γεύμα ο ιερέας του χωριού και ακολουθήσαμε τον φίλο μοναχό στις 5 στάσεις που ακολούθησε σε φιλικά σπίτια και επιχειρήσεις. Ο πατέρας τους είχε ακουστά, εγώ όχι και δεδομένου του jet lag κουράστικα πολύ. Απόγευμα όχι πολλά, αλλά ήμουν και πολύ κουρασμένος.
Την επομένη ξυπνάμε στις 3 και στις 3.30 είχαμε φύγει για το Άγιον Όρος. Φτάνουμε Ουρανούπολη στις 5 και βοηθάω τον μοναχό φίλο να ξεφορτώσει και να πακετάρει όλα τα πράγματα για το Όρος σε παλέτα. Ο φίλος μοναχός, ο οποίος είναι και υπό την μητροπολη Βεροίας, μπαίνει κάθε 10 μέρες στο Όρος και κουβαλάει προμήθειες, συν είχαμε και τα πράγματά μας. Μετά προχωρήσαμε στο γραφείο προσκυνητών για το διαμονητήριό μας, όπου γίνονταν πανζουρλισμός από το κόσμο. Καμία σχέση με το 2022 που είχα πάει τελευταία φορά. Τέλος πάντων, μας παίρνει ο μοναχός τα διαμονητήρια και μετά πηγαίνουμε στο πλοίο. Ο καπετάνιος φίλος του πατέρα μου εν τέλει συνταξιοδοτήθηκε, αλλά ήταν το ίδιο πλοίο. Η μόνη διαφορά με τις άλλες φορές ήταν ότι κουβαλούσε αμάξι, το οποίο ήταν εργολάβου. Ο κόσμος να μπαίνει και να βγαίνει κυρίως και κατεβαίνουμε στην σκάλα της Αγίας Άννας. Φορτώνουν στα μουλάρια τα πράγματά μας και εγω ξεκινάω με τα πόδια. Ήταν μέγα ερώτημα πόσο θα ανέβω πριν σταματήσω δεδομένου ότι είμαι πιο γυμνασμένος από το 2022. Ενοχλήθηκα διότι νόμιζα ότι σταμάτησα παραπάνω, παρότι δεν έκανε το καύσωνα του 2022, εώς ότου έφτασα στη διχάλα Αγίας Άννας - Μικράς Αγίας Άννας και συνειδητοποίησα ότι μετά τα δύο κάθετα μονοπάτια που ανέβηκα στο Yosemite άλλαξε η νοηματική μου εικόνα τι σημαίνει κάθετο μονοπάτι: στο εθνικό πάρκο ήταν μεγαλύτερος ο δρόμος. Στρίβω δεξιά, συνεχίζω, και φτάνω στην κορυφή του μονοπατιού. Εκεί τηλεφωνάω και ρωτάω ποιος είναι πλέον ο δρόμος να μπω και μου λένε. Μπαίνω και βλέπω έναν επισκέπτη που περίμενε τον μοναχό φίλο (είχε βάψει τη νέα σκήτη που ανακαινίζουν) και τον άλλο μοναχό. Για να πάρω νερό, εν τέλει πήρα ο ίδιος. Έφτασε και ο πατέρας και μετά σνακ και ύστερα τράπεζα. Έπεσα και κοιμήθηκα και δεν με σήκωσαν με το ζόρι για εσπερινό, κάτι που δεν μου άρεσε. Πήγα όμως και τους είδα στην σκήτη, το 2022 δεν είχε καν τοίχους, μόνο πατώματα το βοηθητικό κτήριο. Ήθελε όμως να κουβαλήσουν τα έπιπλα στην θέση του. Ακολούθησε τράπεζα και έπεσα
Την επομένη σηκώθηκα αρκετά νωρίς και πήγαμε στις πρωϊνές λειτουργίες. Μετά έκανα μπάνιο και ύστερα το περιοδικό μου, το οποίο και τελείωσα εν τέλει. Εν συνεχεία έπιασα την Ιστορία των Ελλήνων των εκδόσεων Δομή και συνέχισα από εκεί που το άφησα το 2022. Περπάτησα στα πεζούλια και μετα είχαμε τράπεζα. Απόγευμα εσπερινός και μετά διάβασμα. Πήγα λίγο ίντερνετ, αλλά από την στιγμή που έχω πάψει να παίζω, δεν κάθισα πολύ, ούτε καν όλο το ίντερνετ. Κάπως έτσι πήγε και η Τετάρτη, με την διαφορά ότι το απόγευμα πήγαμε επίσκεψη στις εκεί σκήτες όπου οι μοναχοί χάρηκαν που με ξαναείδαν μετά από πολλά χρόνια. Το ερώτημα που με ρωτούσαν ήταν κυρίως πως είναι η ζωή Αμερική. Την Πέμπτη εν τέλει φύγαμε, έλεγαν οι μοναχοί να κάτσουμε άλλη μία μέρα αλλά λέει ο πατέρας (πολύ σωστά διότι δεν είχα τόσες ημέρες) να μην μακρυγορήσουμε. Κατεβήκαμε από τα παρτέρια και εγώ συνέχισα με τα πόδια. Ο πατέρας πήρε μουλάρι και με πρόλαβε. Φτάνουμε στη σκάλα και περιμένουμε το ταχύπλοο. Αυτό όντως πήγε ταχύτερα και φτάσαμε πριν τις 12 Ουρανούπολη. Κάναμε την δουλειά που μας ζητήσαν και μετά γραμμή για Θάσο.
Σταματάμε στα γρήγορα Σταυρό για δύο γύρους (ένας εγώ, ένας ο πατέρας) και καθότι δεν προλαβαίναμε το φέρυ στις 2 από Καβάλα, πήγαμε στην Κεραμωτή που είχα να πάω δεκαετία συν. Φτάνουμε Λιμένα και λέω να πάρουμε εκεί εφημερίδα, ή μάλλον περιοδικά. Προς τεράστια έκπληξη όλως δεν πουλάει στον Λιμένα. Σταματήσαμε σούπερ μάρκετ για προμήθειες και μετά στο χωριό. Φτάνοντας στο σπίτι ο πατέρας με έβαλε να σκουπίσω. Του λέει εντάξει αλλά αργότερα, πήγα και ήπια ένα λιτρο νερό από την Πλατανά διότι με μακρύ παντελόνι και καύσωνα είχα αφυδατωθεί. Μετά ξάπλωσα και ύστερα σκούπισα. Πάμε το απόγευμα στην αδερφή του μπαμπά αλλά δεν είχε να μας ταϊσει και κατεβήκαμε στη Σκάλα Πρίνου. Ύστερα ύπνος, αλλά πρώτα για μένα ίντερνετ. Την επομένη πήγαμε πρώτα για ψώνια και μετά στη Σκάλα Ραχωνίου όπου κάναμε μπάνιο. Ύστερα φάγαμε στο σπίτι και το απόγευμα Λιμενάρια. Μετά τόσο χρόνια στην Αμερική και με δεδομένο ότι όλοι οι τουρίστες Βαλκάνιοι, την πάτησα: 7 το βράδυ ήταν πολύ νωρίς. Το νταραντούρι ξεκίνησε αργότερα, εμείς όμως ενδιάμεσα φάγαμε. Προς τις 9 και που φύγαμε, είχε ξεκινήσει η κίνηση. Γυρνάμε στο σπίτι και οι δύο κουρασμένοι και μετά από ίντερνετ την έπεσα. Κυριακή πρωϊ κλεινουμε το σπίτι (οι γονείς θα πάνε σε δύο εβδομάδες) και ξεκινάμε για Σκάλα Πρίνου και Καβάλα. Για φαϊ σταματήσαμε Ρεντίνα, σε ένα ψητοπωλείο δίπλα από το στρατόπεδο, ο πατέρας έβαλε νωρίτερα καύσιμα. Το ψητοπωλείο είχε το πιο πολύ και φτηνό φαϊ σε όλο το ταξίδι, διότι μάλλον είχε για βασική πελατεία συνήθως τους καταδρομείς δίπλα. Οι πιο πολλοί όμως πελάτες είχαν αμάξια με ξένες πινακίδες. Πήρα και εγώ το αμάξι Θεσσαλία διότι δεν μπορούσε όλο το ταξίδι ο μπαμπας και το βράδυ Πειραιάς. Φτάνοντας σπίτι παίρνω τηλέφωνο φίλους αν ήθελαν καφέ, δύο μπορέσαν την μεθεπομένη. Την επομένη, Δευτέρα, ανέβηκα στο The Mall of Athens που είχα να ανέβω πολλά χρόνια και επιβεβαίωσα γιατι σπανίως ανεβαίνω, τα ίδια μαγαζιά έχουμε Πειραιά και μεγαλύτερα μάλιστα. Ωστόσο με καύσωνα ήταν από τα λίγα μέρη που μπορούσα να περπατήσω άνετα. Προτελευταία μέρα Ελλάδα είδα τους δύο φίλους μου σε διαφορετικές φάσεις και μετά τσεκ ιν και όλα για Αμερική. Το ταξίδι της επιστροφής είχε λιγότερες περιπέτεις, έφτασα Σαν Φρανσίσκο και μετά BART για το αμάξι το οποίο το βρήκα κανονικό, δεν το σπάσαμε. Είχα κίνηση Altamont Pass, σταμάτησα σε δύο σημεία διότι με έπιανε υπνηλία, φτάνω σπίτι και βλέπω μου κλέψαν εξωτερικά φωτά αλλά το σπίτι καλά. Το ποντίκι είδα σήμερα προκάλεσε ζημιά οπότε έχω επιδιορθώσεις. Το παλαβότερο που είχα ήταν ότι την επομένη που έφτασα πάω να φάω στο Taco Bell και απέξω αρχίσει και μου φωνάζει ένας άσχετος να μην τρώω Μεξικανικές βλακείες. Ως προς την δουλειά τίποτα νεώτερο επισήμως, αλλά ανεπισήμως μου είπαν μάλλον καλά νέα. Προς το παρόν προσαρμόζομαι.
