Μία εβδομάδα όπου δεν με στεναχώρησαν

 Η πρώτη εβδομάδα των νηστειών κύλισε ομαλά. Από πλευρά εργασίας ασχολήθηκα με την τελευταία υπηρεσία που λειτουργεί σε έναν διακομιστή, ξεκίνησα την διαδικασία μεταφοράς στον επόμενο εξυπηρετητή η οποία δεν ολοκληρώθηκε για λόγους πέραν του ελέγχου. Κάποια φάση η προϊσταμένη πήγε να με κατσαδιάσει κάπως αλλά την έπεισα ότι δεν έκανα κάτι λάθος, απλά ήθελα να βελτιώσω την ασφάλεια των υπηρεσιών. Είχα και ενημέρωση για λήξη του κωδικού μου λόγω της παρέλευσης των 90 ημερών και έτσι, καθότι η εργασία που μου έχει ανατεθεί τελειώνει, πήγα στον άμεσο προϊστάμενο και του ζήτησα να περάσω την αναθεματισμένη αξιολόγηση για να τελειώσει το Performance Improvement Plan. Δεν θέλω άλλο αυτό το μαρτύριο, αλλά πρέπει να περιμένω: η προϊσταμένη προσωπικού έλειψε σε διακοπές και έχω να περιμένω την επιστροφή της. Είμαι σε φάση αισιοδοξίας. Πέραν τούτων σε 10 ημέρες έρχονται οι γονείς οπότε είμαι ενθουσιασμένος. Πήγα σε speed dating την Τρίτη για άτομα 35-48 ετών, ήταν παραπάνω οι κοπέλες αλλά μόνο 3 (από τις 15 περίπου) μου άρεσαν. Δεν είχα matches αλλά χάρηκα που πέρασα 2-3 ώρες μιλόντας με ανθρώπους, αντί να τις περάσω μόνος στο σπίτι. Επίσης πριν από μία ώρα περίπου τελείωσα το βιβλίο Project Hail Mary και πλέον είμαι έτοιμος να δω την ταινία. Μου άρεσε πολύ, θα ανεβάσω αργότερα ανάρτηση-βιβλιοκριτική στα κοινωνικά δίκτυα. Το άλλο με το οποίο ασχολήθηκα εκτός εργασίας ήταν ότι θα παρουσιάσω την άλλη Παρασκευή στην εκκλησία για την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης του 626 μΧ (φέτος είναι 1400 χρόνια, δεν το ήξερα όταν προσεφέρθει) και τον Ακάθιστο Ύμνο στον ομάδα νεολαίας. Είχα κάνει την παρουσίαση στο Virginia Tech ανάμεσα που είχα υπερασπιστεί το διδακτορικό και την αποφοίτηση μου, απλά την έβγαλα και την ενημέρωσα λιγάκι με τα νεώτερα που βγήκαν. Με άλλα λόγια η εβδομάδα πήγε καλά, κάτι που δεν περίμενα. Βλέπουμε την επόμενη.