Άρρωστος

 Όπως έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση, το βράδυ του Σαββάτου πήγα στο Club Encore και χόρεψα. Το μαγαζί εν τέλει είναι πολύ μικρό, η πίστα είναι λίγο μεγαλύτερη από το σαλόνι μου. Χόρεψα παρότι είχα κλειστό λαιμό και μετά γύρισα σπίτι. Ότι θα επιδείνωνε το κρυολόγημά μου δεν το περίμενα. Τη Δευτέρα πήγα στο γραφείο νιώθωντας χάλια. Όταν έφαγα σούπα το μεσημέρι βελτιώθηκα, αλλά μετά δύο ώρες πέρασε η βελτίωση. Στις 3 είπα να φύγω και να πάρω αναρωτική αλλά κάθισα εν τέλει δύο ώρες ακόμη και τελείωσα την δουλειά που μου είχαν δώσει, αν και έκανα λάθη όπως είδα αργότερα. Την Τρίτη πήρα κανονικά αναρρωτική. Για κάποιο λόγο όμως ο άμεσος προϊστάμενος δεν είδε το μύνημα που του έστειλα επιβεβαιώνοντας ότι δεν θα δουλέψω που του έστειλα στις 6 το πρωϊ. Τετάρτη-Πέμπτη δούλεψα από το σπίτι, είπα στον άμεσο προϊστάμενο ότι θα γυρίσω γραφείο Δευτέρα. Δεν το καταλάβε διότι με έγραψε ότι θα εργαζόμουν σήμερα από το σπίτι, και τον διόρθωσα. Το είδα η προϊσταμένη μας η διεμφυλική και με κατσάδιασε ότι το να δουλεύω από το σπίτι είναι προνόμιο. Για όνομα, μου αρέσει να εργάζομαι από το σπίτι τουλάχιστον όταν δεν έχω τους γονείς μου; Καθόλου. Όλη την ημέρα ένιωθα χάλια, και δεν ήταν τόσο το κρυολόγημα, το οποίο δεν υποχώρησε εντελώς. Την Πέμπτη είπα να βγω βόλτα 45 λεπτά μία ώρα, αφότου είχα πάει στα μαγαζιά, και στα 15 είχα γυρίσει διότι κουράστηκα πολύ. Σήμερα πήγα στο Fresno State στην διάλεξη των Αρμενίων. Ναι μεν δεν φταρνίστηκα αλλά έβηξα πολλές φορές κατά την διάλεξη. Αυτό που με κάνει χάλια είναι ότι δεν βλέπω πλέον καμία προοπτική. Ως προς την εργασία ναι μεν είχα πρόοδο αυτή την εβδομάδα, αλλά πάντα μισό βήμα πίσω από το σχέδιο με αποτέλεσμα να είμαι ξεκρέμαστος. Η κοπέλα που ήταν στα σχέδια του εκτιμιτή εν τέλει μάλλον έχει σοβαρή σχέση οπότε ούτε καν έφτασα στο σημείο εκκίνησης. Η φίλη της φίλης είναι Bakersfield και άγνωστο πότε θα την γνωρίσω. 9+ χρόνια αργότερα στο Φρέσνο μηδέν και δεν βλέπω πλέον προοπτικές. Από τα συνεχόμενα πάρτυ στη νηστεία των Χριστουγέννων που δεν πήγα, είμαι σε σημείο που δεν βλέπω κάτι πριν το Πάσχα. Άνοιξε το Τριώδιο και προβλέπεται μηδέν ως την Καθαρά Δευτέρα. Μέσα σε όλα με βλέπω σιγά σιγά να ξαναπαίρνω το βάρος που τόσο δύσκολα έχασα στην προηγούμενη νηστεία. Ναι, σε τρεις εβδομάδες θα αρχίσω να το ξαναχάνω αλλά σε τελική ανάλυση ούτε την 28η Ιανουαρίου ήμουν ικανοποιημένος από το βάρος μου, απλά είχα χαρεί από την πρόοδο και αναρωτιώμουν τι θα έπαιρνε ώστε τα ψωμάκια μου να φύγουν. Σήμερα, δεδομένου ότι δεν είχα καθόλου δουλειά, σκεφτόμουν γιατί ακόμα είμαι Αμερική. Δεν έχω καλό λόγο και δεν βλέπω προοπτική πλέον. Ο βασικός λόγος που δεν έχω γυρίσει Ελλάδα είναι ότι το σπίτι θέλει πολύ δουλειά για να αδειάσει και διότι δίνω διεύθυνση στους γονείς. Και τα δύο είναι υπερβάσιμα και έχω ήδη δύο θεωρητικούς ενοικιαστές. Περιμένω τους γονείς να μιλήσουμε αλλά πλέον έβαλα ημερομηνία στόχο αποχώρησης: 1η Δεκεμβρίου. Ποτέ δεν έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο: όταν ήμουν στο Wilson είχα βάλει στόχο τελικής απόφασης αλλά για απασχόληση, όχι για αποχώρηση από την χώρα. Θα το σκεφτώ πολύ, θα δω, αλλά βλέπω πλέον ημερομηνία. Πέρυσι έλεγα του τύπου βλέπω ως το EDC, βλέπω ως Labor Day, βλέπω ως την επιστροφή στο γραφείο. Η επιστροφή δεν συνοδεύτηκε από βελτίωση στην προοπτική μου. Καιρός να δω το επόμενο βήμα.