Έχει περάσει πολύ περισσότερος χρόνος απ'ότι θα ήθελα από την προηγούμενη ανάρτηση. Από τότε πέρασα το Πάσχα με την αδερφή μου και πήγα στην Ατλάντα με τους Υιούς του Περικλέους. Για το δεύτερο θα ακολουθήσει άλλη ανάρτηση, θα γράψω εδώ για το πρώτο όσο θυμάμαι. Το κακό είναι ότι γύρισα με πολλές δουλειές να κάνω και ακόμα ασχολούμαι μαζί τους.
Καθ'όλη την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδα πήγαινα εκκλησία για Νυμφίο το απόγευμα. Την Μεγάλη Τρίτη βράδυ ήρθε η αδερφή μου. Οι γονείς με άφησαν στην εκκλησία, συνέχισαν στο αεροδρόμιο και την πήραν, την πήγαν σπίτι (με τον σύζυγό της) και μετά όταν τους είπαν ήρθαν στην εκκλησία και με πήραν όταν τελείωσε η ακολουθία. Χάρηκα πολύ που την είδα στο σπίτι μου. Μεγάλη Τετάρτη ο πατέρας πήρε το αμάξι μου αφότου πήγα γραφείο και ανέβηκαν όλοι μαζί για Ευχέλαιο στο μοναστήρι στο St Nicholas Ranch. Ο γαμπρός μου ενδιάμεσα έφτιαξε διακόπτη που είχε χαλάσει. Τώρα θα γυρνούσαν να με πάρουν από την δουλειά, αλλά επειδή αργούσαν είπα και ανέβηκα με το λεωφορείο εκκλησία και με πήραν στο τέλος της ακολουθίας μας. Μεγάλη Πέμπτη δούλεψα από το σπίτι, όπως κάνω τις Πέμπτες. Πρωϊ όμως πήγα στον οφθαλμίατρο, μου έκανε εξέταση και παρείγγειλα τα πρώτα πολυεστιακά μου γυαλιά. Γενικά έκαναν δουλειές στο σπίτι μου η αδερφή και οι γονείς μου, συμπεριλαμβανομένου ο καταστροφέας κάτω από τον νεροχύτη. Το κακό όμως ήταν ότι εκεί έπαψε να δουλεύει το πλυντήριο πιάτων. Αυτό το θέμα λύθηκε εν τέλει προχτές Πέμπτη που φώναξα ειδικό, ήταν ένα ασφάλιστρο που έπρεπε να αφαιρεθεί και ο φίλος που το εγκατέστησε δεν ήξερε και δεν το είχε βγάλει. Μεγάλη Παρασκευή πάλι μου πήραν το αμάξι, αλλά αυτή την φορά ήρθε ο πατέρας και με πήρε. Ευτυχώς ο Επιτάφιος είναι στις 7 και έτσι μπόρεσα για μια φορά λίγο να ξαπλώσω. Πέρασε αυτή η δύσκολη ημέρα, την επομένη Μέγα Σάββατο πήγαμε εκκλησία και μετά ακολούθησαν ψώνια. Το βράδυ φυσικά η Ανάσταση, αλλά ενδιάμεσα μεγάλη η κούραση. Γυρίσαμε σπίτι μετά τις 2 και μετά πέσαμε. Την επομένη είχαμε προσκεκλημένους, η μόνη που ήρθε ήταν η συνάδελφος με την σύζυγο και το μωρό της. Χαρήκαμε όλοι με το κοριτσάκι, τους άρεσε το αρνί, περάσαμε καλά. Δευτέρα του Πάσχα ο πατέρας είχε κλήση για ένορκος, έτσι τον κατέβασα μαζί μου αλλά αυτή την φορά πάρκαρα στο γραφείο. Το μεσημέρι περίπου είχε τελειώσει, του είπα να περιμένει μέχρι τις 12 και φάγαμε μαζί, ύστερα του έδωσα το κλειδί και ανέβηκε σπίτι όπου έβγαλε την αδερφή μου βόλτα στα μαγαζιά. Η ημέρα εκείνη έμελε να είναι η μόνη που πήγα στο γυμναστήριο. Την Τρίτη κανονικά δουλειά αλλά πήραν το αμάξι μου και ανέβηκαν στο Oakhurst. Μετά έβγαλά την αδερφή μου στα μαγαζιά αν θυμάμαι, αλλά μπορεί να ήταν η επομένη. Σίγουρα Τετάρτη τους έβγαλα μετά την δουλειά, ήταν η ημέρα που λύσαμε το πρόβλημα των γονιών μου με το κινητό της μαμάς. Πέμπτη ήταν η ημέρα αποχώρησης, η αδερφή μου πήγε μεσημέρι στο σταθμό του τραίνου με τους γονείς, εγώ και οι γονείς αποχωρήσαμε στις 3 (με άδεια) για Λος Άντζελες. Πήγαμε κατευθείαν αεροδρόμιο όπου όλα καλά για εμένα και μετά πήγαν στο ξενοδοχείο που τους είχα κλείσει. Όπως είπαν για την Ατλάντα θα γράψω άλλη φορά, αλλά έχω να πω ότι οι γονείς δεν μπόρεσαν εν τέλει να μου αγοράσουν εισιτήριο των Ολυμπιακών του 2028 αλλά πήγα στη βίλα και μουσείο Γκέττυ και μου είπαν πως είναι. Πάντως χτες μιλούσα με φίλο ο οποίος πήγε online για εισιτήρια, κάπου $300 έκανε αγώνας βόλεϋ, δεν είχε στίβο και εν τέλει λέει ότι έκανε λάθος γιατί δεν αγόρασε ένα για χόκεϋ (μάλλον επί χόρτου) για $28. Δεν είναι φτηνά και δεν ξέρω τι θέλω να πω την αλήθεια. Κυριακή γύρισα από Ατλάντα, με πήραν από το αεροδρόμιο, τους είδα ξενοδοχείο και ύστερα σπίτι όπου έφτασα στις 10 το βράδυ. Δεν έχω τελειώσει με τις δουλειές, απλά έχω προχωρήσει αρκετά για να γράψω αυτή την ανάρτηση.
