Περιμένοντας τα 250 χρόνια των ΗΠΑ

 Το Σάββατο οι ΗΠΑ γίνονται 250 ετών. Εγώ είμαι ακόμα σπίτι και περιμένω. Το Σάββατο πήγα σε φίλους και είδαμε μαζί το Μουντιάλ και παίξαμε και με το μωρό. Αυτό που άκουσα ήταν να μην ανησυχώ, αλλά δεν μου αρέσει να είμαι έτσι και να κάθομαι σπίτι. Είχα καλά νέα σήμερα από το γυμναστήριο, ζύγισα 221,9 λίβρες. Φυσικά μετά άρχισα να τρώω κρέας. Προσπάθησα να δω το Supergirl, αλλά το σίνεμα που πήγα και έδινα φτηνή τιμή το πρωϊ ήταν κλειστό ειδικά σήμερα. Πάω αύριο το πρωϊ, κανένα πρόβλημα. Το σχέδιο μου για το Σάββατο έχει σταδιακά σταθεροποιηθεί. Θα πάω στο σπίτι της φίλης που πήγα την ημέρα των Ευχαριστιών και μετά θα πάμε σε πυροτεχνήματα. Η ιδέα μου είναι σε καζίνο, η δική της πιο κοντά. ο άντρας της όμως είναι πιο θετικός στην δική μου ιδέα. Βλέπουμε, όπου πάμε. Τώρα η κεντρική οργάνωση της εορτής στην Ουάσιγκτον έχει αποτύχει, διότι πολιτικοποιήθηκε από τον τωρινό πρόεδρο. Αύριο ή μεθαύριο θα τηλεφωνήσω στο γραφείο για να πάρω ένα pay stub μου, Παρασκευή έχω event, αν με καλέσουν νωρίτερα στο γραφείο έχει καλώς, αλλιώς θα περιμένω σπίτι και θα συνεχίσω να διαβάζω Bryn Mawr Classical Review. Έφτασα στο 2024 και βλέπω ενδιαφέροντα βιβλία από τα οποία κάποια είναι Open Access αλλά δεν έχω χρόνο να διαβάσω. Πέραν από αναμονή, δεν έχω κάτι να κάνω. Τρίτη πετάω Ελλάδα, και ως προς αυτό όμως έχω οργανώσει σχέδιο. Άρα απλά αναμονή.

Στο Φρέσνο στην αναμονή πάλι ...

 Το να είσαι σε άδεια στο σπίτι είναι φοβερά βαρετό. Σε άλλες περιπτώσεις θα την κοπανούσα για αλλού, ιδίως με την εμπειρία της προηγούμενης περίπτωσης, αλλά με δεδομένο ότι έχουμε νηστεία (πάλι!), το ήδη σχεδιασμένο ταξίδι για Λος Άντζελες που πήγα και για Ελλάδα που θα πάω σε δύο εβδομάδες, προτίμησα να κάτσω σπίτι στις άλλες περιπτώσεις. Με βάση την εκτίμηση που μου είχε δωθεί αρχικά από την φίλη μου που με υποστηρίζει, έπρεπε να είχα ήδη γυρίσει στο γραφείο. Δεν έχει συμβεί και έτσι απλά περιμένω. Σε αυτό το χρονικό διάστημα είδα 3 σειρές, είδα αυτά στο ίντερνετ που οριακά θα προλάβαινα και κάθομαι και διαβάζω την τελευταία ιστοσελίδα που είχα να δω χρόνια. Μέσα σε όλα πρέπει να κρύβω όλο το φαϊ διότι επανεμφανίστηκε ποντίκι, ή μάλλον αρουραίος. Το μουντιάλ δεν το βλέπω, με εξαίρεση ότι βλέπω στην τηλεόραση ενώ γυμνάζομαι. Άλλα δύο εκτοξευτήρες στον κήπο, και σήμερα κουρέβοντας το γκαζόν έριξα τρίτο, που σημαίνει ότι πρέπει να τον αντικαταστήσω, όταν καταλάβω από που τον έριξα. Αυτό θα συμβεί αύριο μετά τα μεσάνυχτα όταν ξαναλειτουργήσει. Ως προς τον ύπνο μάλλον τα καταφέρνω, αλλά θα τα κατάφερνα καλύτερα αν δεν είχα το άγχος της άγνωστης ημερομηνίας επιστροφής. Στο κινητό έπαψαν να φορτώνουν τα νέα μυνήματα email με αποτέλεσμα να ανοίγω την εφαρμογή για να δω τι γίνεται. Καθότι είχε ειδοποιηθεί από την δουλειά με αυτό τον τρόπο, είναι κρίσιμο να βλέπω τι γίνεται. Εκεί βρίσκομαι, και απλά περιμένω δύο εβδομάδες για τα 250 χρόνια των ΗΠΑ και μετά το ταξίδι Ελλάδα.

Στο Λος Άντζελες για τους Synthony

 Με το που γύρισα από το Λας Βέγκας με έβαλαν σε αναστολή στην δουλειά. Δεν έχω βάλει ανάρτηση εδώ και καιρό διότι δεν θέλω να το κουβεντιάσω. Είχα κλείσει όμως ενδιάμεσα να πάω να δω τους Synthony στο Λος Άντζελες. Η Synthony είναι μία συμφωνική ορχήστρα από τη Νέα Ζηλανδία η οποία πάιζει ηλεκτρονική μουσική. Όταν λέμε παίζει δεν έννοούμαι ότι είναι ένας dj, αλλά έχει κανονικά μουσικά όργανα και οργανοπαίχτες να παίζει, αν και προσθέτουν τους ηλεκτρονικούς ήχους. Επίσης είχε και 5 τραγουδιστές να λένε τα φωνητικά. Είναι μία ορχήστρα που έμαθα επειδή το YouTube μου την έβγαζε σε προτάσεις και είπα να πάω να την δω. Εκ των υστέρων δεν είχα ιδέα ότι θα ήταν την ίδια ημέρα με τον αγώνα ΗΠΑ-Παραγουάη στο Λος Άντζελες και ότι θα έπεφτα στην σχετική κίνηση πηγαίνοντας. Επιβεβαίωσα από την όλη εμπειρία ότι ανάμεσα Λος Άντζελες και Λας Βέγκας προτιμώ να δω κάτι στο Λας Βέγκας, αλλά δυστυχώς αυτοί μόνο πήγαν Λος Άντζελες και Νέα Υόρκη. Παρασκευή πρωϊ ξυπνάω, φορτώνω τα πράγματά μου, πάω πρώτα να φτιάξω την μπαταρία του κλειδιού διότι έβγαζε μύνημα χαμηλής μπαταρία και στις 11.30 έφυγα από το σπίτι. Πήγα από τον 41 διότι ήθελα να βάλω καύσιμα στο καζίνο. Σταματάω εκεί, φουλάρω ότι είχα κάψει, τρώω το σχετικά νηστίσιμο και ξεκινάω μετά για τον Ι-5. Θυμάμαι ότι έπιασα κόκκινα σχεδόν όλα τα φανάρια. Ο 5 ήταν γεμάτος αλλά όχι κολλημένος, αλλά δεν μπορούσα να τρέξω. Φτάνω στο Grapevine και με βγάζει μετά από παρακαμπτήριο. Στην κεντρική πεδιάδα είχε πάνω από 100 Φαρενάιτ, ανεβαίνοντας Grapevine έπεσε αλλά ήπια το νερό στα πόδια του συνοδηγού. Ξαναμπήκα στον αυτοκινητόδρομο, βγαίνω στο US-170 και το κινητό πεθαίνει από υπερθέρμανση. Το έψυξα λίγο όσο μπορούσα με το σώμα μου ενώ οδηγούσα, έκανα επανεκκίνηση και κατάφερα να το επαναφέρω λίγο πριν την έξοδό μου. Βγαίνω στην Koreatown, ακολουθώ τις οδηγίες και φτάνω στο ξενοδοχείο. Έπεσα για ξάπλα λόγω ζέστης στον δρόμο και έντασης. Σηκώθηκα, βγήκα και βρήκα δίπλα ένα Κινέζικο και έφαγα σούπα, και είδα το δεύτερο γκολ των ΗΠΑ. Μετά γύρισα στο δωμάτιο, καλωπίστηκα και ξεκίνησα για το The Novo, αλλά για 15 λεπτά πήγα ανάποδα στην Olympic! Κατάλαβα το λάθος μου και έφτασα στο κλαμπ. Το κομμάτι της Koreatown που πέρασα ήταν τίγκα στους αστέγους, δεν μου άρεσε καθόλου. 

Φτάνω στον χώρο ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι στο συγκρότημα που είναι το Crypto.com arena, εκεί που παίζουν οι Lakers συν το συνεδριακό κέντρο του ΛΑ. Περιμένω στην ουρά, μπαίνω, και με τα πολλά βρίσκω το που είναι το εισιτήριό μου. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που είδα συμφωνική ορχήστρα ζωντανά, και όχι στην τηλεόραση. Ο χόρος παραδόξως ήταν μικρός, το Silo στον Πειραιά ήταν πολύ μεγαλύτερο, όπως και το Rainbow Ballroom στο Φρέσνο. Η μουσική τους ήταν εξαιρετική, δεν είχα νιώσω τέτοια ευχαρίστηση από το πρώτα EDC που είχα πάει. Το κακό ήταν ότι ήταν μόνο 1 1/2 ώρα πρόγραμμα, λογικά για ορχήστρα αλλά όχι για κλαμπ. Δεν είχε κάτι μετά, έτσι γύρισα στο δωμάτιο μου περνόντας από αρκετούς αστέγους. 

Σάββατο είχα κλείσει για τη βίλλα Getty. Είχα πάρει μαζί μου τον υπολογιστή, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να τον κάνω να λειτουργήσει όσο ήταν LA, έβγαζε λάθη και αρνούνταν αν ανοίξει. Τελική προσπάθεια ήταν το πρωϊ Σαββάτου, όταν απέτυχε πήρα το αμάξι και ξεκίνησα. Φτάνω στο Malibu μετά από σχετική κίνηση στην πορεία, ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος και είχε ομίχλη, η περίφημη June Gloom. Φτάνω 45 λεπτά πριν το ραντεβού μου, με αφήνουν όμως και βλέπω καλά το πάρκινγκ και τον εκτός κυρίου συγκροτήματος χώρο. Καθότι είχε στος 11.15 δωρεάν ξενάγηση στους κήπους, την ακολούθησα. Το μέρος είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον και σε κάνει να σκέφτεσαι πόσα λεφτά είχε ο Getty. Το έχτισε διότι του άρεσε ως ιδέα, το γέμισε με τμήμα της συλλογής του αλλά δεν το επισκεύθηκε ποτέ ολοκληρωμένο. Πέθανε δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του και προτίμησε να τα περάσει στα σπίτια του στην Ιταλία παρά να γυρίσει να δει την καινούργια του βίλλα. αντίγραφο του τετάρτου ορόφου της βίλας των παπύρων. Μέσα τα εκθέματα ήταν εξαιρετικά, σαν να ήμουν σε αρχαιολογικό μουσείο στην Ελλάδα. Ο Γκέττυ άρχισε να αγοράζει ιδιωτικές συλλογές αρχαιοτήτων την δεκαετία του 1940 και τις μετέφερε στην Καλιφόρνια. Την ίδια εποχή αγόρασε το ράντσο για $250,000 46 ακρ. Η σημερινή αξία της γης μόνο είναι δισεκατομμύρια, και με εξαίρεση τον χώρο της βίλλας, το υπόλοιπο πρέπει να το έχει όλο πουλήσει. Φυσικά αν αγοράσεις από το εμπόριο τέχνης αρχαιότητες, πέφτει σε ζητήματα αρχαιοκαπηλείας, τα οποία αναφέρονται έστω και συνοπτικώς. Γενικά στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους και άλλα παρόμοια βλέπεις να έχει φωτογραφίες από διάφορα αντικείμενα της συλλογής, χάρηκα που την είδα με τα μάτια μου. Πέρασα διόμιση ώρες εκεί, η πρόταση των γονέων ήταν να πάω και στο μουσείο αλλά δεν είχα διάθεση. Πήγα στο κοντινότερο Whole Foods για να φάω νηστίσιμα. Μετά περπάτησα στην γειτονιά στην Santa Monica που είναι, όχι μπροστά στην θάλασσα που είναι αλά Γλυφάδα, αλλά στον εμπορικό χώρο. Εκεί δεν είχε αστέγους. Μετά γύρισα στο δωμάτιο. Το απόγευμα βγήκα βόλτα πάλι προς το Crypto.com arena, είδα τα αγάλματα των παιχτών μπάσκετ και χόκεϋ απέξω και γύρισα στο δωμάτιο. Ήθελα να βγω, μου έρχονταν διαφημίσεις στο facebook αλλά είπα ας κρατηθώ για την Αγία Σοφία την επομένη.

Κυριακή πρωϊ πηγαίνω στην μητρόπολη στις 9.25, διότι τέτοια ώρα ξεκινά η λειτουργία Φρέσνο. Έλα που ξεκίνησαν στις 10.10. Είχαν και τις υποτροφίες με αποτέλεσμα να τελειώσουν μετά το μεσημέρι. Πάω δίπλα Social Hour, κάθομαι σε ένα τραπέζι πρώτος μόνος, έρχεται μία άλλη παρέα, ούτε ρωτάνε αν είναι διαθέσιμες οι θέσεις, ούτε ανοίγουν κουβέντα μαζί μου και μου συμπεριφέρονται ως παρείσακτος χωρίς και να πούνε λέξη. Με πείραξε πολύ, αλλά όπως συνειδητοποίσα αργότερα, αυτό που με πειράζει είναι το τι γίνεται με την δουλειά. Τέλος πάντων, πήρα το αμάξι που και ξεκίνησα για το καζίνο για καύσιμα και το σπίτι. Έφτασα στην ώρα για να φάω, και τις 6 ήμουν σπίτι. Ξαναβγήκα λίγο μετά για ψώνια. Εκτοτε απλά κάθομαι σπίτι, φτιάχω εκτοξευτήρε και περιμένω. Γενικά μου ήταν ένα μάλλον ακριβό ταξίδι, δεν ξέρω αν άξιζε, αλλά σίγουρα ήταν καλό να φύγω από το σπίτι μου.