Ένα ακόμη φεστιβάλ πέρασε

 Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν το ελληνικό φεστιβάλ του Φρέσνο. Και στα δύο φεστιβάλ του Ράλεϋ ήμουν άνεργος. Αυτή την φορά δεν ισχύει, αλλά και πάλι δεν πήγα κατευθείαν από το γραφείο διότι απλούστατα ακόμα είμαι σπίτι. Δεν έχω νεώτερα ως προς εκείνο το μέτωπο. Επίοης σήμερα στο γυμναστήριο είδα τον εαυτό μου όπως όταν είχα πάει EDC ή Grand Canyon. Στα πόδια μου οι μύες είχαν τονωθεί και είχε μαζευτεί το λίπος, αν ήταν λίπος. Το θέμα είναι βέβαια ότι δεν έγινε το ίδιο γύρω από το στομάχι.

Παρασκευή είχα ένα σχετικό άγχος τι ώρα να πάω. Πέμπτη είχε βρέξει και έστειλαν μύνημα ότι οι ετοιμασίες της ημέρας εκείνης δεν θα πραγματοποιηθούν. Παρασκευή πρωϊ έστειλαν μύνημα ζητώντας να εμφανιστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι να βοηθήσουν στις προετοιμασίες του χώρου. Να πάω πρωϊ και να ρωτάνε μετά γιατί δεν είμαι δουλειά ή όχι; Πήγα εν τέλει στις 4 και δεν με ρώτησε κανένας τίποτα. Χάρηκα πολύ που ήταν στην κουζίνα ο συνονώματος ταβερνιάρης από το Hollister ο οποίος μου είπε ότι πούλησε το εστιατόρειό του και πλέον συνταξιοδοτήθηκε. Με βάλανε και έκοβα λεμόνια με την γκιλοτίνα λεμονιών η οποία τα έκοβε στα 8. Έκοψα έτσι 2 καφάσια λεμόνια την Παρασκευή, άλλα 2 το Σάββατο και άλλα δύο την Κυριακή. Πέραν τούτων δεν είχα μεγάλες εκπλήξεις. Με ρωτήσαν στην κουζίνα να πάω γυμναστήριο και είπα ναι. Είτε με είδαν να σηκώνω τα ταψιά, είτε απλά με παρακολουθούν στα κοινωνικά δίκτυα. Η Παρασκευή γενικά ήταν κουραστική μόνο σχετικά. Το Σάββατο επιτέλους κοιμήθηκα αρκετά αλλά σηκώθηκα αργά συν μετά έβαλα πλυντήριο και άπλωσα. Έφτασα το μεσημέρι αλλά δεν διαμαρτυρηθηκε κανένας τι έκανα το πρωϊ. Το μεσημέρι είχαμε αρκετή δουλειά και κουβαλούσα φαϊ από το ψυγείο στον φούρνο και μετά έξω στα μονωμένα κουτιά που περίμεναν. Μετα το μεσημεριανό είχε σχετική ηρεμία και έτσι βγήκα να κόψω κίνηση. Το βράδυ έγινε πανζουρλισμός, σε σημείο που μείναμε από φασολάκια διότι δεν προλάβαμε να βάλουμε στο φούρνο. Σε εκείνο το σημείο με επισκεύθηκε συνάδελφος με την οικογένοιά του και τον είδα για δύο λεπτά, αλλά του είπα σε αυτό τον πανζουρλισμό δεν μπορώ να σε δω πολύ. Όταν έπεσε στις 9 του έστειλα μύνημα αλλά είχε φύγει πλέον. Εκείνη την ημέρα ψόφισα αλλά το χάρηκα. Την Κυριακή εμφανίζομαι εκκλησία με σορτσάκι, και επειδή είχε μνημόσυνο που αργούσε έφυγα πριν την απόλυση για να βοηθήσω στο σταθμό μου. Την Κυριακή δεν πήγε τόσο τρελά συν δεν μείναμε από φαϊ τόσο νωρίς όπως πέρυσι. Βασικό αίτιο ήταν ότι είχαμε ετοιμάσει περισσότερα. Στις 5 τελειώσαμε το ψήσιμο και μετά μία βόλτα έφυγα και ηρέμησα σπίτι. Έτσι γύρισα στα συνηθισμένα άγχη μου, αφού μου πέρασε αυτό.

Η πολιτική κατάσταση εκτραχύνεται

 Ως προς το εργασιακό μου θέμα τίποτα το νεώτερο, απλά περιμένω. Είμαστε στην περίοδο ετοιμασίας του φεστιβάλ το οποίο ξεκινά την Παρασκευή. Χτες το πρωϊ πήγα και βοήθησα στην εκκλησία κουβαλώντας πακεταρισμένα γλυκά σε αίθουσα του κατηχητικού, κοντά εκεί που θα τα πουλάνε, και μετά το απόγευμα πήγα σε paint party το οποίο παρά το όνομά του δεν ήταν ψυχεδελικό, ή τουλάχιστον δεν έπαιζε psychedelic trance. Συμπαθητικός ο χώρος, σχετικά καλή μουσική, μας ψέκασαν χρώμα και χάρηκα που πέταξα ένα t-shirt το οποίο είχε επίμονο λεκέ που δεν έβγαινε. Πρωϊ σήμερα πάω εκκλησία, πρώτα για λειτουργία και μετά να βοηθήσω και μετά το απόγευμα σπίτι. Δεν πήγα γυμναστήριο ούτε χτες ούτε σήμερα. Μετά από 5+ ώρες χορό ήμουν πολύ πεινασμένος και παρότι έφαγα στο σπίτι πολύ, δεν χόρτασα. Όταν σηκώθηκα από το κρεββάτι στις 4 πεινούσα και έτσι έφαγα αντί να πάω να κολυμπήσω. Αν μη τι άλλο όλη μερά το κεφάλι μου σταδιακά ανέκαμπτε από την χτεσινή έξοδο. Είδα τον εαυτό μου πιο μαζεμένο, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε: μία ημέρα έντονης σωματικής εργασίας δεν μπορεί να με κάνει φωτομοντέλο, όπως δύο από τους dj στο πάρτυ που ήταν χωρίς την μπλούζα τους και έβλεπες γραμμώσεις. Είμαι βέβαιος ότι όταν έρθει η νηστεία των Χριστουγέννων θα αρχίσω να μαζεύομαι αλλά μέχρι τέλους πάλι δεν θα είμαι ευχαριστημένος.

 Αυτό το οποίο τώρα όμως με ανησυχεί είναι η εκτραχυνόμενη πολιτική κατάσταση στην Αμερική. Ο Τσάρλυ Κιρκ είναι άτομο με το οποίο ως επι το πλείστον δεν συμφωνούσα πολιτικά. Δεν νομίζω ότι αν μία μαύρη γυναίκα τα καταφέρει ο λόγος είναι η πολιτική φυλετικών ποσοστόσεων και ότι το να εργάζεται μία μαύρη γυναίκα είναι παίρνοντας την θέση πιο άξιου λευκού άνδρα (θέση που υποστήριξε ο δολοφονηθείς). Το συμβάν το βλέπω όπως την δολοφονία του Παύλου Φύσσα: Οι θέσεις του θύματος με βρίσκουν άντίθετο, αλλά σε κάθε περίπτωση καταδικάζω την δολοφονία διότι έχουμε δει ότι πολιτικές δολοφονίες (πχ Γρηγόρης Λαμπράκης) μόνο σε κακό δρόμο οδηγούνε. Το βασικό πρόβλημα είναι η εκατέρωθεν θυματοποίηση: Αν σκοτώνουν από την πλευρά μας, γιατί να μην σκοτώσουμε από την δικιά τους. Ο Ίωνας Δραγούμης δολοφονήθηκε σε αντίποινα ως προς την απόπειρα κατά του Βενιζέλου στον Gare De Lyon, αλλά σε καμία περίπτωσε δεν βοήθησε τους βενιζελικούς. Την αρχηγία των αντιβενιζελικών ανέλαβε ο Κωνσταντίνος ο Α' που σήμαινε ότι από την στιγμή που στον εθνικό διχασμό ανέλαβε την ηγεσία της πλευράς αντιτιθέμενη στην Αντάντ, όταν γύρισε το 1920 στην βασιλεία μας πούλησαν οι Γάλλοι έχοντας αυτό ως αφορμή. 

Φίλη και συνάδελφος λέει ότι είναι η αριστερά αυτή η οποία κάνει πολιτικές δολοφονίες, και από των δύο πλευρών. Ο ύποπτος της δολοφονίας του Κιρκ φαίνεται ότι όντως εκεί ανήκει, διότι η εναλλακτική είναι ότι ανήκει στην ακροδεξιά ιδεολογία των groypers του Nick Fuentes (υπήρξε δήλωση του κυβερνήτη της Utah ότι είναι αριστερός, ως προς το δεύτερο κυκλοφορεί meme). Ο δολοφόνος του βουλευτή της Μινεσσότα εν τέλει ήταν δημοκρατικός. Αυτός όμως ο οποίος εισέβαλλε στο σπίτι της Νάνσυ Πελόζι και τραυμάτησε τον άνδρα της με σφυρί είναι συντηρητικός. Δεν υπάρχει μονοπώλειο πολιτικής βίας μόνο από την μία πλευρά. Αυτό που φοβάμαι όμως είναι ότι αρχίζει και εμφανίζεται τάση, έστω και ακόμα αδύναμη. Αυτός που άνοιξε πυρ και σκότωσε δύο μαθητές σε καθολικό σχολείο, και τραυμάτισε αρκετά ακόμα μεταξύ των οποίω και ένα ελληνοαμερικανάκι, είναι διεμφυλικός. Αντίστοιχα ο συγκάτοικος του υπόπτου είναι διεμφυλικός και το κίνητρο του δολοφόνου φαίνεται να είναι έρωτας. Επί μακρόν τα "καλά παιδιά" στον Νότο και την επαρχία γενικώς λένε ότι πρέπει να έχουν οι άνθρωποι όπλα με σκοπό να αντισταθούν ενόπλως σε καταπιεστικές κυβερνητικές πολιτικές, οι οποίες υπονοείται ότι είναι προοδευτικές. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι οπαδός των διεμφυλικών, απλά αποδέχομαι ότι όντως υπάρχουν και μάλιστα από την αρχαιότητα, βλέπε πχ τις Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη για παραδείγματα. Η σημερική κυβέρνηση είναι έντονα εχθρική. Φοβάμαι ότι ακριβώς βλέπουμε τι συμβαίνει όταν όντως μία καταπιεζόμενη ομάδα παίρνει τα όπλα για να "υπερασπιστεί τα δικαιώματά της". Υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος γιατί στην Ελλάδα και γενικότερα στην Ευρώπη υπάρχουν περιορισμοί στην οπλοκατοχή: "υπερασπίζοναι τα δικαιώματά μου" για την μία πλευρά κάλλιστα σημαίνει "καταπιέζω τον άλλον" για την άλλη. Ας μαλώνουν με λόγια όσο θέλουν, αλλά όταν μπαίνουν όπλα ενδιάμεσα βλέπουμε τέτοια άσχημα πράγματα. Τα "καλά παιδιά" δεν νομίζω ότι θα περίμεναν ότι και η άλλη πλευρά μπορεί να υιοθετήσει την ίδια πρακτική που κυρήττει. 

Ανησυχώ, διότι σε αυτή την χώρα όλο και μειώνεται ο χόρος την συναίνεσης και επίσης έχουμε ένα πρόεδρο ο οποίος δεν επιθυμεί την εννότητα της χώρας αλλά το να νικήσει τους εχθρούς του. Το να βλέπεις  την μισή χώρα ως εχθρό δεν οδηγεί σε κάτι καλό. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει για να χαμηλώσει η θερμοκρασία, σύμφωνα με κοινωνικούς επιστήμονες πρέπει να γίνει κάτι ακόμα πιο ακραίο για να απορρίψει αηδιασμένη η κοινωνία την βία ως τρόπο λύση προβλημάτων. Το 1944-6 καμία από την δύο πλευρές δεν επιδίωξε ειρήνη, μόνο νίκη, και η κοινωνία ήταν πιο συνηθισμένη στην βία μετά από την αγριότητα της Τριπλής Κατοχής. Είναι οι δυνάμεις που επιδιώκουν την ειρήνη πιο ισχυρές από τις δυνάμεις που επιδιώκουν την ενοπλη αντίδραση στην Αμερική; Βλέπουμε.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ 70 χρόνια αργότερα και προοπτικές για το Κυπριακό σήμερα

 Αυτή την ανάρτηση την χρωστάω λίγο καιρό τώρα, το ότι την έχουν υποβαθμίσει οι σημερινές ειδήσεις δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να την γράψω. Δεν υπάρχει λόγος να γράψω για την όλη ιστορία της Κύπρου, νομίζω το έχω ξανακάνει. Το νησί έγινε Βρετανικό έδαφος με το συνέδριο του Βερολίνου, αν και ως τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου. Αμά τη εμφανίσει των Βρετανών υπήρξαν Τουρκοκύπριοι οι οποίοι δήλωσαν κρυπτοχριστιανοί, αλλά οι Βρετανοί ήθελαν δύο κοινότητες για το διαίρει και βασίλευε. Οι τουρκοκύπριοι είχαν προνόμια υπό τους Βρετανούς διότι τους χρησιμοποιούσαν για να καταστέλλουν τους ελληνοκυπρίους, αλλά δεν παύει και αυτοί να ήταν υπόδουλος λαός. Η βρετανική κατοχή πέρασε διαφόρους περιόδους καταπίεσης και ανοχής. Μετά το πέρας του Β'ΠΠ όταν η χρεωκοπημένη Βρετανία εν τέλει έδινε ανεξαρτησία σε κάποιες αποικίες της, ως χρεούμενο λόγω πράξεων κατά τον πόλεμο (πχ το 1944 ο Γκάντι δήλωσε όταν οι Ιάπωνες εισέβαλλαν στην βορειοανατολική Ινδία ότι οι αγώνες της Αγγλίας δεν είναι αγώνες της Ινδίας και κάλεσε σε εξέργεση, η οποία κατεστάλλει μεν αλλά υποσχέθηκαν οι Βρετανοί στα στρατεύματα που την κατέστειλαν ότι θα έδιναν ανεξαρτησία μετά τον πόλεμο) η Κύπρος ζήτησε ειρηνικά τρεις φορές ένωση, και την αρνήθηκαν οι Βρετανοί και τις τρεις. Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο λόγος ήταν το Αυτοκρατορικό Γενικό Επιτελείο, το οποίο και τις 4 φορές απάντησε ότι χωρίς τις Βρετανικές βάσεις εκεί, η χώρα απλά δεν ήταν Μεγάλη Δύναμη και δεν μπορούσε να προβάλει ισχύ στην Μέση Ανατολή. Έτσι την 1η Απριλίου 1955 ο αγώνας ξεκίνησε με βόμβα στον ραδιοφωνικό σταθμό. Πρόθεση ήταν να ξεκινήσει 25 Μαρτίου, αλλά για συγκοιριακούς λόγους δεν μπόρεσαν.

Ο αγώνας μπορεί να χωριστεί σε δύο φάσεις, πριν την κρίση του Σουέζ το 1956 και μετά αυτής. Στην πρώτη φάση ξεκινά με επιθέσεις οι οποίες μπορούν σήμερα να χαρακτηριστουν τρομοκρατικές (η λέξη είναι έντονα πολιτική, λές τρομοκράτες αυτούς των οποίων τους αγώνες απορρίπτεις) αλλά και με αντάρτικό στο Τρόοδος. Οι Βρετανοί μέσω μέτρων εσωτερικής καταστολής περιόρισαν τα πρώτα (σταδιακά οι συμπαθούντες σε κρίσιμες θέσεις αποκαλύπτονταν) και με ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις προκάλεσαν σοβαρά πλήγματα στις δυνάμεις στα βουνά. Ωστόσο ταχύτατα φάνηκε ότι η ΕΟΚΑ είχε την πάνδημη υποστήριξη των ελληνοκυπρίων, ακόμα και το ΑΚΕΛ σε τελική ανάλυση δεν της αντιτάχθηκε, απλά δεν βγήκε να την υποστηρίξει ανοιχτά και ενεργά. Το 1956 με την επιχείρηση Musketeer για την εισβολή στη διώρυγα του Σουέζ την οποία εθνικοποίησε η Αίγυπτος μεταφέρθηκαν μεγάλες δυνάμεις στο νησί, οποίες έδιναν ευκολότερους στόχους στην ΕΟΚΑ, και συγχρόνως με την αποχώρησή τους για το πεδίο της μάχης έδωσαν χώρο στην ΕΟΚΑ να αναλάβει πάλι δράση παρά το έντονο αριθμητικό μειονέκτημα καθότι η ΕΟΚΑ, ακόμα και με τους υπεθύνους συνοικιών στην επόμενη φάση, δεν υπερέβει τα 2,000 μέλη. Μετά την πολιτική αποτυχία της επέμβασης στο Σουέζ, διότι στρατιωτικά ήταν επιτυχημένη, επανήλθαν δυνάμεις στο νησί και ο αρχηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής αποφάσισε να αποχωρήσει η οργάνωση από τα βουνά. Σε αυτό το σημέιο αρχίζει η διμέτωπος αγώνας, και με τους Βρετανούς και με τους Τουρκοκυπρίους. Οι Βρετανοί οργάνωσαν τουρκοκυπριακές πολιτοφυλακές οι οποίες όταν έβγαιναν για πλάτσικο στις ελληνοκυπριακές συνοικίες αργούσαν να αντιδράσουν ενώ αν έβγαιναν σε διαδήλωση οι ελληνοκύπριοι εμφανίζονταν ταχύτατα. Η γενική ιδέα ήταν να φθείρουν τις δυνάμεις και τη διάθεση των ελληνοκυπρίων αλλά απέτυχαν. Ο Γρίβας έβγαζε διατάγματα και διαταγές από το υπόγειό του, η ΕΟΚΑ συνέχισε να έχει τον έλεγχο των συνοικιών και εν τέλει η Βρετανία πείστηκε να συμβιβαστεί και αντί για την Κύπρο ως βάση να αποδεχθεί βάσεις στην Κύπρο. Οι συνθήκες Λονδίνου-Ζυρίχης κυρίως ασχολούνται με το καθεστώς των βάσεων. 

Η Κύπρος κατέλειξε ανεξάρτητη αντί για μέρος της Ελλάδας. Το βασικό όμως είναι ότι με δύο χιλιάδες μαχητές το νησί ελευθερώθηκε. Ας μην γράψω πάλι για την περίοδο από τη Ζυρίχη ως τον Αττίλα, ακόμα γίνεται άγρια συζητησή τι έγινε όντως τότε. Το δεδομένο όμως είναι ότι ο χαμηλού επιπέδου Τουρκικός Στρατός νίκησε την ακόμα χειρότερη Εθνική Φρουρά, η οποία ούτε καν είχε αρκετά όπλα για όλους τους στρατιώτες. Η εν συνεχεία απόφαση του Μακαρίου, που σε τελική ανάλυση είχε την υποστήριξη του λαού του, ήταν ότι με διπλωματική πίεση θα διώξουμε τους Τούρκους, όπως έτσι, έστω και με τον αγώνα της ΕΟΚΑ εκδιώχθηκαν οι Βρετανοί. Το ζήτημα είναι όμως ότι η Τουρκία ήταν πολύ πρόθυμη να δεχτεί ένα τεράστιο βάρος, πολύ περισσότερο από την Βρετανία, διότι ήταν πιο χρησιμή ως προς την Δύση στον Ψυχρό πόλεμο που περιόριζε το βάρος αλλά και επειδή όπως γράφει ο Νταβούτογλου στο βιβλίο του, χωρίς την Κύπρο απλά δεν μπορεί αν είναι η κυριαρχή δύναμη στην Μεσόγειο, κάτι που θέλει να ξαναγίνει. Μετά την αποτυχία του Κρανς Μοντάνα, διότι ο Ερντογάν δεν μπορεί να δεχτεί σχέδιο που να μειώνει την εξουσία του στο νησί, οι μόνες εξελίξεις που είχαμε ήταν εξωτερικές. Από την μία είχαμε σε αντιστοιχία με τον Ζελένσκυ να ξανακρίνουμε αν οι αποφάσεις του Μακαρίου ήταν οι σωστές. Η όλη συνάντηση της Αλάσκας σε τελική ανάλυση θύμησε συναντήσεις κορυφής στο Κυπριακό: Ο Πούτιν απαιτεί και αυτά που δεν έχει κατακτήσει ακόμα και είναι δύσκολο χωρίς φοβερή φθορά να κατακτήσει. Από την άλλη είχαμε ένα Ισραηλινό αρθρογράφο, ο οποίος όμως δεν εκφράζει την επίσημη πολιτική του Ισραήλ αλλά εκφράζει ένα τμήμα του κατεστημένου του, να γράφει πρώτα στον Ισραηλινό τύπο και μετά σε μετάφραση στον Ελληνικό, ότι το συμφέρον του Ισραήλ είναι η Τουρκία πρέπει αν εκδιωχθεί από τα κατεχώμενα. Εμέσως μπορεί να διαβαστεί ότι αν τελειώσει ο πόλεμος της Γάζας και αν η Τουρκία κάνει κανένα άλλο κόλπο και η ΕΦ είναι πρόθυμη να υποστηρίξει, το Ισραήλ μπορεί να δώσει αεροπορική κυριαρχία στην πλευρά μας. Αν νομίζει κανείς ότι το Ισραήλ θα πολεμήσει για εμάς, είναι τόσο πιθανόν όσο το να πολεμήσουμε εμείς κατά των Παλεστινίων. 

Δεν πιστεύω πλέον σε ειρηνική διευθέτηση του Κυπριακού, όχι κατά τρόπο αποδεκτό για τους Ελληνοκυπρίους. Για δεκαετίες η επιτυχία της ΕΟΚΑ με μικρές δυνάμεις και η ένταση Αθήνας-Λευκωσίας προ του 1974 είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει ποτέ αξιολογηθεί ουσιαστικά η στρατιωτική λύση, όχι ως πράξη αλλά ούτε ως ενδεχομενο. Παρότι υπήρχαν οι πόροι μόνο ο Κληρίδης έκανε σοβαρές αγορές για την ΕΦ, οι οποίες και πάλι απλά έκαναν κενά της Εθνικής Φρουράς, ποτέ δεν αποκτήσαμε υλικη υπεροχή. Ο Αναστασιάδης έχει επιδιώξει εκσυγχρονισμό αλλά και πάλι η ιστορία κολλάει στον πόλεμο της Γάζας και της Ουκρανίας. Θα δούμε σε επόμενη φάση τι εκσυγχρονισμός όντως γίνεται αυτή την περίοδο. Δεν λέω να στείλουμε την ΕΦ κατά των κατοχικών δυνάμεων, τουλάχιστον σε αυτή την φάση. Λέω να έχουμε αρκετά ισχυτη ΕΦ που να μπορεί αν νικήσει τους Τούρκους

Στο Λας Βέγκας για το Unity στο Sphere

 Στην προηγούμενη ανάρτηση (νομίζω) είπα ότι θα γράψω για το Κυπριακό. Εν τέλει η ανάγνωση του περιoδικού του Politico ναι μεν προχώρησε, δεν τελείωσε όμως. Όταν την άφησα την Παρασκευή είχα μείνει κάπου Δεκαπενταύγουστο και την συνάντηση της Αλάσκας. Θα μπορούσα να είχα καθίσει ως αργά να τελειώσω, ή έστω να προχωρήσω παραπάνω, αλλά το πρωϊ του Σαββάτου είχα να βοηθήσω για την προετοιμασία του φεστιβάλ. Έτσι, δεδομένου ότι πήγα και speed dating (για το οποίο δεν έχω νέα ακόμη) προτίμησα να αφήσω και κάτι. Καθώς στο Λας Βέγκας δεν πέρασα και τόσο χρόνο στο ίντερνετ, δεν ξαναέπιασα το περιοδικό χτες ή σήμερα καθότι είχα το προηγούμενα που δεν είδα. Πλησιάζω όμως, αύριο μάλλον θα ξανακεινήσω και ίσως το τελειώσω.

 Σάββατο πρωϊ ξυπνάω αρκετά νωρίς, περνάω μία ώρα στον υπολογιστή, τον μαζεύω και πηγαίνω στην εκκλησία. Εκεί βοηθάω με το κοτόπουλο πάνω από μία ώρα και 11 παρά είχαμε τελειώσει με όλα τα ταψιά. Τέτοια ώρα δεν είχε ακόμα παραγγείλει μεσημεριανό ο υπεύθυνος, ήταν νωρίς. Του λέω ότι έχω να φύγω (το ήξερε) και πως καθότι το ταξίδι είναι μακρύ, προτιμώ να φάω στον δρόμο. Ξεκινάω στις 11 και σταματάω μία ώρα αργότερα στο Delano, στην ίδια έξοδο που είχα βγει όταν πήγα EDC. Τρώω στο KFC παρότι έλεγα να μην φάω εκεί, καλύτερα από το Carl Jr που είχα φάει τον Μάιο. Συνεχίζω, είχα βάλει καύσιμα την Πέμπτη βράδυ, και μετά θέλησα να σταματήσω στο Boron, αλλά για τρίτη φορά φέτος βρήκα κλειστό τον σταθμό εξυπηρέτησης αυτοκινήτων. Σταμάτησα όμως δύο στάσεις αργότερα σε βενζινάδικο. Μετά συνεχίζω, ο δρόμος είχε αρκετά αυτοκίνητα, είδα την θερμοκρασία να ανεβαίνει στους 110 και να πέφτει στους 95 μέσα σε 20 λεπτά, ήπια πολύ νερό από το γαλόνι και 5 παρά έφτασα στο ξενοδοχείο στο Λας Βέγκας. Το ζήτημα είναι ότι το ξενοδοχείο στο οποίο είχα κλείσει, το Hilton Grand Vacation Flamingo, ένα από τα 11 Hilton στο Λας Βέγκας, έχει περίεργη διαρρύθμιση με δύο πίσω πλευρές και χωρίς μπρος πλευρά. Για να το αφήσω κάπου προσωρινά για check in είδα και έπαθα. Είναι όμως σε καλό σημείο, ακριβώς πίσω από το καζίνο Flamingo, και έχει τζάμπα πάρκινγκ στο γκαράζ του Flamingo. Απλά το να το αφήσεις προσωρινά το αμάξι κάπου για να κάνεις τσεκ ιν είναι δύσκολο εκεί που είναι. Η πλευρά που είναι η είσοδος για το αμάξι είναι εν τέλει η πίσω, η υποδοχή είναι στην άλλη πλευρά και δεν έχει πεζοδρόμιο για να βγεις στον κεντρικό δρόμο. Η άλλη πλευρά βλέπει στην πισίνα του Flamingo για την οποία όμως δεν υπάρχει δική του είσοδος, απλά ένα μονοπάτι εσωτερικό στον κήπο, μόνο προσβάσιμο με την κάρτα του δωματίου, που σε βγάζει στο σημείο που μπορείς να πάρεις ταξί στο καζίνο Flamingo. Κάνω τσεκ ιν, πάω στο αμάξι πάρκινγκ, ανεβαίνω στο δωμάτιο με τα πράγματα, κάθομαι λίγο και βλέπω ότι είχα καταιδρώσει όλα τα ρούχα μου. Το να έχω κάνει μούσκεμα το μπλουζάκι το περίμενα, όχι όμως ότι είχα κάνει τόσο μούσκεμα το σορτσάκι. Το έβγαλα και ανησύχησα διότι δεν είχα φέρει άλλο για το ταξίδι αυτό, απλά δεν μου είχε ξανασυμβεί ποτέ. Έκανα μπάνιο και θυμήθηκα ότι έχω φέρει το σορτσάκι του γυμναστηρίου. Έτσι το φόρεσα μετά και πήγα βόλτα στο Strip. Πέρασα απέναντι στο Caesars Palace και έφαγα ramen σε ένα κορεάτικο. Μπροστά ήταν ένας με t-shirt του Unity. Το ακουμπάω στην πλάτη και τον ρωτάω: αύριο έχω να πάω στο Unity, έχει τόσο κρύο μέσα στο Sphere που να θέλει μακρύ παντελόνι ή καλά πάω με το σορτσάκι; Μου λέει να μην φοβάμαι, τα καταφέρνω με το σορτσάκι. Δεδομένου ότι τέτοια εποχή του χρόνου στο Λας Βέγκας κάνει πάνω από 100 Φαρενάιτ, χάρηκα. Για το φαϊ, όπως και για τα υπόλοιπα γεύματα εκτός από ένα σε κάποιο Panda Express που βρήκα, μου κόστισε $20 στο όρθιο ουσιαστικά. Το έχει παρακάνει το Λας Βέγκας, αλλά για να πω την αλήθεια βγήκε άρθρο που έλεγε ότι έριξαν τις τιμές και στην διασκέδαση και στη διανυχτέρευση μετά από 7 μήνες συνεχόμενης πτώσης σε επισκέπτες, αλλά ακόμα δεν το έχουν κάνει στην εστίαση.

Την επομένη το πρωϊ σηκώθηκα και πήγα στην ελληνορθόδοξη εκκλησία, Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Ας αφήσουμε την λεπτομέρια ότι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ήταν προφήτης και όχι Άγιος, εξού και το μοναστήρι που βαπτίστηκα λέγεται του Τιμίου Προδόμου. Η εκκλησία είναι μεγαλύτερη από την δική μας κάπως, όχι τόσο μεγάλη όσο το Ωκλαντ όμως. Η λειτουργία άρχισε αργότερα εξού και είδα τον μισό όρθρο. Στο τέλος ο ένας ιερέας έκανε κύρηγμα αλλά δεν καλωσόρισε ονομαστικά τους επισκέπτες. Πήγα στην κοινωνική ώρα μετά και μίλησα με ντόπιους. Καλά πέρασα αλλά δεν παύει να μην ήξερα κανένα. Τώρα είχε ανάψει το λαμπάκι πηγαίνοντας εκκλησία και έτσι στην επιστροφή σταμάτησα για μετρητά και για καύσιμα, τα οποία είναι φτηνότερα Νεβάδα. Μετά γύρισα στο δωμάτιο, κάθισα λίγο στο ίντερνετ το οποίο γενικά ήταν προβληματικό στο ξενοδοχείο, και ύστερα είχα τηλεδιάσκεψη με τους Υιούς του Περικλή. Μετά βγήκα για βόλτα και φαϊ. Πήγα δεξιά μέχρι που έφτασα στο Venetian. Μετά γύρισα στο δωμάτιο και ξάπλωσα. Ύστερα σηκώθηκα και πάλι βολτα για να περάσω καλά και να περάσει και η ώρα. Φτάνει κάπου 9 και ξεκινάω και ετοιμάζομαι για το μεγάλο γεγονός για το οποία ήρθα Λας Βέγκας: Unity, ήτοι Tomorrowland και Insomniac μαζί, στο Sphere. Ντύνομαι και ξεκινάω το περπάτημα. Το ξενοδοχείο είχε το καλό ότι είναι πολύ κοντά στη σφαίρα, βγήκα στον δημόσιο δρόμο και άρχισα να ακολουθώ τις παρέες. Φτάνω κάπου ένα τετράγωνο από εκεί και ρωτάω τους ανθρώπους της ασφάλειας παω Sands όπου ήταν η δική μου είσοδος. Μου ναι μεν είναι από εκεί αλλά καλύτερα να ακολουθήσω τον κόσμος και ας κάνω τον γύρο της σφαίρας. Όντως αυτό κάνω και ώρα 10.15, ώρα που άνοιγε για όσους είχα εισιτήριο, έφτασα στην είσοδο στην ουρά μου. Περίμενα κάπου 5-10 λεπτά και εν τέλει μπήκα στον χώρο.

Το Las Vegas Strip είναι μία περιοχή με πολύ μεγάλα κτίρια, με αποτέλεσμα να βγαίνεις για μια μικρή βόλτα και μέχρι να γυρίσεις στο δωμάτιό σου κοιτάς το ρολόι και ανακαλύπτεις ότι έχεις περπατήσει 2-3 ώρες. Έτσι αντίστοιχα το Sphere μοιάζει αρκετά μικρό σχετικά, αλλά το τετράγωνό του καλύπτει χώρο στον οποίο χωράει άνετα σχολείο στο Φρέσνο. Περπατάω μέσα στους διαδρόμους με το βραχιολάκι που μου έδωσαν στην είσοδο και έδειχνε που στο κτίριο ήταν το εισιτήριο μου (στην πίστα, όχι στις θέσεις) και περνάω από δύο μπαρ και τις τουαλέτες. Το πρόβλημα του EDC απλά δεν το έχει ως προς αυτό. Είμαι στην πίστα, βλέπω την εικόνα που έχουν προβάλει και έχω κάπου τρία τέταρτα ως την αρχή της μουσικής. Αρχίζει και με πιάνει η πλάτη μου μάλλον από ορθοστασία. Κάνω γύρες και κάπου στις 11.15 αρχίζει και κάθεται στην σκηνή μία ορχήστρα μάλλον κλασσικής μουσικής, όχι επακριβώς μπουζούκι. Στις 11.30 ξεκινάει το πρόγραμμα με την ορχήστρα να παίζει σε συνδιασμό με DJ μάλλον παλαιότερες ηλεκτρονικές επιτυχίες, κάπως σαν την ορχήστρα Syntony αν τους ψάξεις στο ιντερνετ. Σίγουρα όμως δεν ήταν εκείνη, δεν ήρθαν από τη Νέα Ζηλανδία. Συγχρόνως είχα και φοβερά οπτικά στην γιγαντοοθόνη και χορευτές ανάλογά με το θέμα της μουσικής παράστασης. Ξεκίνησε μπαίνοντας σε ένα πίνακα με έναν φάρο στην άκρη της θάλασσας και ακολούθησαν γραφικά τόσο στον ουρανό με δράκοντες όσο και στη θάλασσα με ψάρια και θηλαστικά. Μετά το γύρισε στην Αλίκη στη Χώρα τον θαυμάτων, βγήκε μία χορεύτρια ντυμένη Αλίκη στο κέντρο μπροστά από την ορχήστρα και μετά είχε διάφορα οπτικά όπως η γάτα που εξαφανίζεται και μένει μόνο το χαμόγελο της, η τρελή βασίλισσα της τράπουλας κλπ. Μετά είχε και άλλα θέματα ενώ έπαιζε καλή ηλεκτρονική μουσική: μία αναδρομή στο 1995 που άρχισε η Insomniac, ένα χωριό ή πόλη από λογοτεχνία του φανταστικού, σκηνές από Halloween αλλά και εισβολή εξωγήινων στο Λας Βέγκας. Για να μην πολυλογούμαι ήταν πολύ ωραία. Μάλιστα ήταν και καλύτερα σε λεπτομέρειες από το EDC: ο ήχος δεν έβγαινε από ηχεία μπροστά στη σκηνή με αποτέλεσμα να μην κινδυνεύει η ακοή σου καθότι δεν ήταν τόσο δυνατά. Δεν είχε αυτή την φοβερή κοσμοσυρροή μπροστά στη σκηνή που έχει στο EDC, αλλά άκουσα ότι δεν ξεπούλησε όλα τα ειστήρια της Κυριακής. Τέλος πάντων, στις 1 μετά από 1 1/2 ώρα πρόγραμμα η μπάντα τελείωσε και την καταχειροκροτήσαμε. Εν συνεχεία βγήκε ο Eli Brown ο οποίος έπαιξε ένα καλό αλλά συμβατικό πρόγραμμα, δεν είχε τα φοβερά οπτικά που είχε η μπάντα. Στις 2 τελειώσαμε και μετά περπάτησα στο δωμάτιο. 2 1/2 ώρες μου φάνηκε λίγο, αλλά στο Sphere την επομένη είχε να δείξει 8 φορές τον Μάγο του Οζ. Χάρηκα αλλά ύπνο δεν μου ήρθε γρήγορα. Σηκώθηκα την επομένη μάλιστα μετά μόνο 5 ώρες ύπνο.

Αφότου το πήρα χαμπάρι ότι δεν ξανακοιμάμαι σύντομα βγήκα πρώτα μία βόλτα και μετά πήρα το αμάξι για παρουσίαση timeshare η οποία πήγαινε με το φτηνό πακέτο διαμονής. Μας τάισαν, κάτι που δεν ήξερα, και ύστερα είχε παρουσίαση ένας για το πως με το πακέτο του Hilton έχει φοβερές διακοπές με την οικογένειά του. Μετά ήρθε η προσωπική πώληση αλλά εκεί έπεσαν έξω ως προς εμένα. Για όποιον αναρωτιέται στο timeshare δίνεις ένα ποσό τρόπον τινά ως αγορά οικοπέδου, το ελάχιστο μάλιστα ήταν $30,000 που είναι $22,500 στην περίπτωσή μου καθότι η πρώτη φορά, και σε αντάλαγμα έχεις πόντους που τους ξοδεύεις σε πακέτα διακοπών, συμπεριλαμβανομένου του αεροπορικού εισιτηρίου. Έλα όμως που εγώ είμαι ο άνθρωπος που ξέρω να βγάζω και φτηνο ξενοδοχείο και φτηνο αεροπορικό εισιτήριο. Η φάκα είναι το maintenance fee που στην περίπτωσή μου ήταν $1600 τον χρόνο, όταν με βάση τον υπολογισμό μου που βάλαμε στην οθόνη ξοδεύω κάπου $1000 τον χρόνο σε ξενοδοχεία, και μάλιστα ήταν γενναίος υπολογισμός διότι συνήθως ξοδεύω λιγότερο. Εκεί τους έπεισα ότι δεν θα αγοράσω και με άφησαν να φύγω. Μου πρότειναν να μου ξανακλείσουν το ίδιο πακέτο ξενοδοχείο/παρουσίαση σε άλλη μέρα αλλά δεν δέχτηκα, την επόμενη φορά θα ταξιδεύσω χωρίς timeshare. Γύρισα στο ξενοδοχείο και μετά περπάτησα προς την νότια πλευρά του Strip γιατί ήθελα να δω το εμπορικό κέντρο που ήταν υπό κατασκευή όταν είχα επισκευθεί πέρυσι το Λας Βέγκας με τον Βολιώτη φίλο. Το κέντρο έχει μισοανοίξει και είναι μάλιστα και ανοιχτού τύπου, ήθελα να φάω αλλά δεν είχε να καθίσεις κάπου εντός εκτός σε κανονικό εστιατόρειο. Ξαναβγήκα και αργότερα. Χτες το πρωϊ σηκώθηκα εν τέλει νωρίτερα απ'ότι περίμενα και οδήγησα ως το σπίτι, φτάνοντας σχετικά νωρίς χωρίς να πέσω σε κίνηση εώς ότου έφτασα εντός Φρέσνο στην διασταύρωση 99 και 180. Έτσι βγήκα νωρίτερα παρά να κολλήσω σε κίνησα. Πολύ καλά και ωραία πέρασα, αλλά θα ήταν πιο καλά με φίλους.