Εβδομάδα Χριστουγέννων

 Αυτά ήταν τα πρώτα Χριστούγεννα μετά το Raleigh που πέρασα μόνος. Δεν ήμουν εντελώς μόνος καθότι πήγα στην εκκλησία αλλά και με προσκάλεσε στο σπίτι του ο εκτιμητής ανήμερα, αλλά καμία σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Δεν μπορώ να πω ότι με πείραξε διότι είμαι πολύ λιγότερο μοναχικός απ'ότι στο Raleigh. Την προηγούμενη Κυριακή έστειλα μύνημα στην φίλη αν ήταν αργά και κατά πόσον είχε χώρο στο τραπέζι της για εμένα (με είχε προσκαλέσει  κατά την γιορτή των Ευχαριστιών). Μου είπε ότι δεν είναι αργά, είχε χώρο, αλλά εν τέλει δεν έκανε διότι οι λοιποί προσκεκλημένοι δεν μπορούσαν. Ήταν η καλύτερη ευκαιρία που είχα να γνωρίσω το μωρό φέτος. Στην δουλειά δεν μπορώ να πω ότι έγινε κάτι το φοβερό. Ανακάλυψα αρχεία από αναφορά του Απριλίου, τα οποία ήταν σημαντικά μεν για να εμπλουτίσω την αναφορά μου αλλά δεν αλλάζουν τα συμπεράσματα που έχω βγάλει. Μου έδωσαν όμως κάτι να κάνω. Τετάρτη, παραμονή Χριστουγένων, μας άφησαν στις 2, και γύρισα σπίτι και ξάπλωσα. Μετά ανέβηκα σούπερ μάρκετ για ανακύκλωση και ύστερα εκκλησία για εσπερινό παραμονής. Πεινούσα πολύ αλλά έφαγα ότι νηστήσιμο είχε περισσέψει. Μετά έπεσα αρκετά νωρίς, κοιμήθηκα 9 ώρες, και το πρωϊ λειτουργία. Γυρνώντας έβαλα το φαϊ στον φούρνο το οποίο πήρε πολλές ώρες να γίνει, έφταιγαν οι πατάτες. Η κλήση από το εκτιμητή ήρθε ενώ μαγειρεύονταν, αλλά πήρε αρκετή ώρα να ανέβω καθότι του εξήγησα ότι δεν μπορώ να αφήσω το φαϊ μόνο συν και ο ίδιος είχε δουλειά την οποία πήγε και έκανε. Η επίσκεψη πήρε ένα δίωρο και έφυγα όταν του ήρθε δεύτερος φίλος, συμπέσαμε μισή ώρα περίπου. Χτες κανονικά 8 ώρες δουλειά και το βράδυ όμως Markus Schulz στο Fulton 55. Σήμερα όμως δεν είναι τόσο ξεκούραση διότι το βράδυ έχει Resolution 2026 με τους Armnhmr ως πρώτο όνομα. Καθότι δεν κάθισα σήμερα, μιας και είχα γυμναστήριο, μάζεψα φύλλα αλλά και ψώνια, αυτή την στιμή πίνω energy drink για να την βγάλω. Μου αρέσει πως με είδα (σχετικά) λεπτότερο το πρωϊ αλλά και ότι η ζυγαριά έλεγε 222 λίβρες και μάλιστα κανονικές, όχι που σπρώχνω μπας και με κάνει λεπτότερο. Δεδομένου ότι το βάρος αναφοράς είναι με μαγιό και όχι με το μακρύ παντελόνι φόρμας που φορούσα, τις έχω τις 220 λίβρες. Αύριο το πρωϊ θα έχω κάπως λιγότερο βάρος, αλλά βασικά πλέον αναμένω την Καθαρά Δευτέρα. Φαίνεται ότι η επίπεδη πλάτη είναι εφικτή, για επίπεδη κοιλιά όμως θέλει παραπάνω. 

Η τελευταία πλήρης εβδομάδα της χρονιάς

 Η εβδομάδα της εργασίες ξεκίνησε με το να ψάχνω ποιες λειτουργίες και εφαρμογές κάνουν διάφοροι εξυπηρετητές, και έληξε με το να κοιτάω ξανά και ξανά την αναφορά που έγραψα μήπως βρω νέο τρόπο να την βελτιώσω. Μετά 10 φορές μου είναι δύσκολο αλλά στο τέλος το Copilot έκανε δουλειά, συν με βοήθησε να γράψω outline, κάτι που δεν μπορούσα να κάνω μόνος μου. Το να μην έχω δουλειά να κάνω επειδή δεν μου έδωσαν αρκετή δεν θα ήταν πρόβλημα αν δεν ήταν για το ότι θα τιμωρηθώ αν κάτσω αδρανής, ή τουλάχιστον έτσι με έχουν κάνει να πιστέψω. 

Εκτός δουλειάς δεν πήγε καλύτερα. Πήγα στο γυμναστήριο, με είδα να μαζεύομαι ως προς το λίπος, αλλά λεπτός δεν είμαι ακόμα. Μετά από όλο αυτό τον κόπο είναι απογοητευτικό, όλο προχωράω αλλά δεν ολοκληρώνω. Ναι, είμαι σε φάση όπου είμαι ευχαριστημένος από τον εαυτό μου στον καθρέπτη, κάτι καθόλου βέβαιο νωρίτερα, έστω και μόνο το πρωϊ ή υπό συγκεκριμένες γωνίες. Την Παρασκευή έσφιξα την ζώνη μου άλλη μία τρύπα, στην οποία δεν ήμουν νωρίτερα. Αλλά επίπεδη κοιλιά δεν έχω, αν και έχω πλέον μία αρκετά επίπεδη πλάτη. Εμφανίστηκαν γραμμώσεις που δεν είχα νωρίτερα, θα μου άρεσε όμως αν άρχιζα και μαζευόμουν εκεί. Τελεταία φορά που είδα μία καμπύλη να μαζεύεται ήταν στο EDC. Κατά πόσον βγαίνοντας την Παρασκευή και το Σάββατο να χορέψω θα έχει ως αποτέλεσμα το να μαζευτεί κάτι, δεδομένου ότι η νηστεία σταματά την Πέμπτη, παίζεται. 

Αλλά αν το θέμα ξεκίνησε εκεί, δεν βελτιώθηκε το Σαββατοκύριακο. Δεν είχα αντίδραση σε μία ευχετήρια τηλεφωνική κλήση που έκανα, και μετά η διάθεση πήγε προς τα κάτω. Πίστευα ότι γυρνώντας στο γραφείο θα βελτιωνόταν η διάθεση και η κατάσταση. 9 χρόνια αργότερα, ναι πάνε καλύτερα τα πράγματα, αλλά όχι αρκετά καλά. Ως προς τις κοπέλες τζίφος και οι αντιδράσεις που έχω είναι της μορφής χάσε βάρος. Δεν έχω καταφέρει να φτάσω στην γραμμή εκκίνησης. Ναι, νιώθω ευχάριστα όταν πάω να χορέψω, αλλά 9 χρόνια αργότερα δεν έχω ανθρώπους να με παίρνουν τηλέφωνο ή μύνημα Παρασκευή ή Σάββατο βράδυ και να μου λένε, έλα στην παρέα μας. Δεν ξέρω κανέναν μέσα στα events που πάω και κανένας εκεί δεν ενδιαφέρεται για εμένα. Δεν με έχει προσκαλέσει κανένας στο Φρέσνο σε γάμους ή βαφτίσια, μόνο κηδείες, στις οποίες δεν θες πρόσκληση. Δεν βλέπω η κατάσταση να βελτιώνεται, μετά 9 χρόνια μόνο μία από ίδια βλέπω. Οι γονείς μου έκλεισαν εισιτήριο να με επισκευθούν το Μάρτιο, η αδερφή μου πιο κοντά στο Πάσχα, αλλά μετά από αυτό το μόνο που έχω είναι EDC. Να δώσω χρόνο; Ναι ως το EDC. Αν μέχρι τότε δεν βελτιωθεί η κατάσταση, ίσως είναι καιρός να γυρίσω Ελλάδα. Τουλάχιστον εκεί, παρά τα προβλήματα που έχει, τα μισά ζητήματα μου είναι ανύπαρκτα. 

Άλλη μία εβδομάδα στο γραφείο και μία γέννηση

 Αυτή η εβδομάδα πέρασε κυρίως στο γραφείο, αν και την Πέμπτη δούλεψα από το σπίτι. Το Σαββατοκύριακο ήταν πιο χαλαρό από το προηγούμενο, δεν πήγα στο Stockton για την επίσκεψη καθότι δεν είχα κουράγιο δύο συνεχόμενα Σαββατοκύριακο να κάνω ταξίδι, αλλά σήμερα ήταν και η Χριστουγεννιάτικη γιορτή της εκκλησίας και της ΑΧΕΠΑ. Χτες μπόρεσα και είδα όλο το ίντερνετ που δεν πρόλαβα την εβδομάδα, σήμερα είδα τα σημερινά αλλά το να διαβάσω πίσω, απλά δεν είχα χρόνο.

Αυτό που θυμάμαι περισσότερο αυτή την εβδομάδα είναι ότι έφτιαξα μια εφαρμογή χαρτών αλλά και ότι ο άμεσος προϊστάμενος με κατσάδιασε που δεν βρήκα στο εσωτερικό δίκτυο όταν δεν ήξερα που να ψάξω. Χρησιμοποίησα το Copilot για να φτιάξει σύνοψη κειμένου που ετοίμασα. Το βράδυ της Τετάρτης περπάτησα Christmas Tree Lane με τα πόδια. Τις προηγούμενες χρονιές ήταν εδώ οι γονείς και με έφεραν σπίτι οδικώς. Φέτος περπάτησα σπίτι με αποτέλεσμα να μην μπορώ να δω όλο το καθημερινό μου ίντερνετ. Γενικά έχω αρχίσει και νίωθω μάλλον ευχαριστημένος με το σώμα μου καθότι όντως χάνω βάρος, και μετά την βόλτα έγινε πιο εμφανές, πάλι όμως σχετικά, επίπεδο στομάχι δεν έχω, απλά πιο επίπεδο από πιο πριν. Τώρα με όσα έφαγα σήμερα στο Χριστουγεννιάτικο γεύμα της ΑΧΕΠΑ πιθανόν να έχω μία οπισθοδρόμιση. Τέλος πάντων, έχω καταφέρει να πηγαίνω στο γυμναστήριο κάθε μέρα, εκτός από την Παρασκευή, και αυτό σε τελική ανάλυση θα βοηθήσει, έστω και μακροπρόθεσμα. Έχω 8 ακόμα ημέρες νηστείας ακολουθούμενες από 2 ημέρες χορού. Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι σε δύο Κυριακές θα έχω επίπεδο στομάχι, αλλά ξέρω που έχω να κοιτάω στον καθρέπτη για να βλέπω την πρόοδο.

 Η μεγαλύτερη είδηση όμως ήρθε σήμερα από την συνάδελφο που ήταν έγγυος. Την Τρίτη αργά γέννησε και βγήκε από το νοσοκομείο την Πέμπτη. Το κοριτσάκι απ'όσο κατάλαβα είναι υγιέστατο. Με ρώτησε μάλιστα και για βρεφική τροφή να ρωτήσω τον πατέρα μου, η συγκεκριμένη μάρκα είναι καλή. Σκέφτηκα μάλιστα, ιδιώς από την στιγμή που έβαλα το Copilot και τσαντίστηκα διότι προτιμώ την αναλυτική περιγραφή στους αρχαίους ιστορικούς παρά την σύνοψη να καθίσω να διαβάσω στο μωρό τον Ηρόδοτο, και το κοίταξα στο ίντερνετ το οποίο λέει ότι είναι καλό να διαβάζεις στα μωρά Ηρόδοτο και τα βοηθάει. Η άλλη είδηση για εμένα την έμαθα όταν πήρα τηλέφωνο τον θείο μου για να του ευχηθώ για την ονομαστική του εορτή: ο μικρός ξάδερφός μου έκανε παιδί πριν 10 μήνες και κανένας δεν μου το είπε. Στο τέλος εγώ έχω μείνει μόνος από τα πρώτα μου ξαδέρφια. Προσπαθώ ανάθεμά το, η κατάσταση δεν βοηθάει, το οποίο σημαίνει οτι πρέπει να γυρίσω την κατάσταση, πιθανόν γυρνώντας Ελλάδα. Δεν φοβάμαι σε αυτή την φάση τόσο την πολιτική κατάσταση, διότι εν τέλει το δικαστικό σύστημα αντέδρασε, αλλά ποτέ δεν ξέρεις αν θα ακολουθήσει μία νέα 6η Ιανουαρίου αν τα βρει σκούρα ο πρόεδρος. Βλέπουμε με την Βενεζουέλα μια καθαρή περίπτωση πολλαπλών παρανομιών και εξωθεσμικών κινήσεων. Όταν κάναμε αυτά στην Ελλάδα στο τέλος ακολούθησε το πραξικόπημα και η προδοσία της Κύπρου. Τι θα γίνει ΗΠΑ, βλέπουμε.

Πρώτη εβδομάδα επιστροφής στην δουλειά

 Χτες σηκώθηκα το πρωϊ και οδήγησα δυόμιση για το Sacramento. Είχαμε visitation της ΑΧΕΠΑ στο Χριστουγεννιάτικο γεύμα τους, το οποίο ακολούθησε η σύσκεψη. Μετά ακολούθησαν άλλες δυόμιση ώρες επιστροφής. Αποτέλεσμα ήταν να φτάσω τόσο αργά σπίτι, προς τις 6, και τόσο κουρασμένος, που ελάχιστα κατάφερα ως προς την καθημερινή ρουτίνα της πλοήγησης μου στο ίντερνετ. Ωστόσο αυτό ήταν συνηθισμένο αυτή την εβδομάδα καθότι γύρισα στο γραφείο και δούλεψα, για πρώτη φορά μετά από 5 1/2 μήνες. Δευτέρα πρωϊ αρκετά αγχωμένος, σηκώνομαι νωρίτερα από το ξυπνητήρι, ντύνομαι και πηγαίνω γραφείο. Μπροστά μου καμιά δεκαριά πυροσβέστες να περνάνε τον έλεγχο ασφαλείας του κοινού με το εξοπλισμό τους να σκανάρεται σιγά σιγά. Αποτέλεσμα να ανησυχώ ότι ενώ έφτασα νωρίς θα αργήσω. Ωστόσο ο απευθείας προϊστάμενός μου ήρθε και να μεν τα αντικείμενά μου ήταν σε φάση σκαναρίσματος αλλά κανονικά μετά μπήκα μέσα. Τα κουβούκλια άλλαξα ενδιάμεσα, έγιναν διπλά, συν ο υπολογιστής μου ήταν στο γραφείο της φίλης μου που με τάισε την ημέρα των Ευχαριστιών, αλλά κατάφερα να δουλέψω σε προσωρινό υπολογιστή. Είναι απίστευτο το πόσο κόπο πήρε για να επανενεργοποιηθούν όλες οι πιστοποιήσεις ασφαλείας και όλο το λογισμικό μου. Μετά πέρασα 3 και ώρες να διαβάσω 1500 email που ήρθαν, και έχασα και έναν μήνα μυνήματα, και τα μυνήματα στο Teams. Μου δώθηκε δουλειά να κάνω και προσπάθησα να μάθω αν η δουλειά που συνήθως κάνω είχε γίνει ενώ έλειπα. Δεν με φωνάξαν στο γραφείο για να με κατσαδιάσουν εκείνη την ημέρα ούτε μου έβαλαν Performance Improvement Plan. Τρίτη ήταν στο γραφείο οι συνάδελφοι και άρχισα να ρωτάω περισσότερα. Ο άμεσος προϊστάμενος ήταν εκεί όπως την προηγουμένη, η διεμφυλική προϊσταμένη όμως έλειπε μέχρι την Πέμπτη, αυτό το ήξερα όμως. Το κακό ήταν ότι ήταν εκεί η προϊσταμένη προσωπικού. Συνέχισα την δουλειά την Τρίτη και το βασικό ήταν ότι έμαθα ότι δεν είχα κάνει κανένας έλεγχο των πολυγόνων ταχυδρομικού κώδικα, παρότι είχαν περάσει δύο μήνες. Έτσι την επομένη, με την άδεια του άμεσου προϊσταμένου, ξεκίνησα και αυτό. Δεν ήταν όμως αυτό που κυρίως μου έμεινε την Τετάρτη: η προϊσταμένη προσωπικού, το άτομο που είναι υπεύθυνο για την ταλαιπωρία μου, με φώναξε στο γραφείο της μαζί με τον άμεσο προϊστάμενο μου και με κατσάδιασε ότι μιλάω δυνατά (ως προς αυτό είχε δίκιο, μετά 5 1/2 μήνες ξέχασα να ψιθυρίζω) και μου έδωσε την περιγραφεί GIS Specialist και GIS Technician και μου λέει ότι κάνω δουλειά ουσιαστικά Technician και δεν κάνω προηγμένα πράγματα. Της λέω ότι είμαι ο υπεύθυνος στο τμήμα πληροφορικής για το ArcGIS Urban και λέει ότι δεν το χρησιμοποιούμαι, της απαντάω όχι, το χρησιμοποιούνε στην οικιστική ανάπτυξη, απλά δεν έχει χαλάσει ακόμα. Επίσης με κατσάδιασε να μην λέω στους άλλους να κάνουν την δουλειά μου και να μην τους ζητώ βοήθεια. Σε εκείνο το σημείο πείστικα ότι θέλει να με υποβαθμίσει στη θέση και μετά από μυνήματα με την φίλη μου, πήρα τον δικηγόρο του συνδικάτου το μεσημέρι. Αυτός είχε να μπει σε meeting αλλά μου είπε ότι θα το κοιτάξει και το έκανε. Το βράδυ πήρα τηλέφωνο τον εκτιμητή ο οποίος επίσης το κοίταξε. Την επομένη Πέμπτη είχα απαντήσεις: κατ'αρχήν ο δικηγόρος του συνδικάτου μου είπε συγχαρητήρια που γύρισα στο γραφείο, αλλά δεν πρέπει να είναι το τόσο βέβαιο. Επίσης μου είπε ότι είτε θα έπρεπε να είναι πρόταση του ψυχιάτρου και μου ζήτησε την γνωμάτευση, κάτι το οποίο δεν έλαβα ποτέ όπως και του είπα, είτε είναι αποτέλεσμα πειθαρχικής πράξης. Λίγο αργότερα η διεμφυλική προϊσταμένη είπε ότι η προϊσταμένη προσωπικού θέλει να ξανακάνω συναντήσεις με τους άμεσουν προϊσταμένους για να δουν ότι δουλεύω. Έβγαλα συμπέρασμα ότι δεν θέλει να με υποβιβάσει αλλά να μου πάρει τον αέρα. Τέλος πάντων την Πέμπτη είχαμε και το Χριστουγεννιάτικο πάρτυ στην δουλειά και με ρωτούσαν οι άλλοι συνάδελφοι που ήμουν. Η απάντηση που έδωσα ήταν απλή, αλλά και μερική: κυριώς στο σπίτι αλλά και Ελλάδα και Λας Βέγκας και Yosemite. Το γιατί ήμουν σπίτι ούτε ρώτησαν ούτε απάντησα. Πέμπτη πήρα και τον υπολογιστή μου και ο άμεσος προϊστάμενος μου είπε ότι μπορώ να δουλέψω από το σπίτι την επομένη αλλά αρνήθηκα: δεν ήθελα διότι τις Παρασκευές μαζεύουν τα σκουπίδια οπότε δεν μπορώ να μαζέψω τα φύλλα. Αν είχα θυμθηθεί ότι την ημέρα εκείνη ήταν η διάλεξη των Αρμενιών, θα έλεγα ναι. Αντ'αυτού δούλεψα από το γραφείο και πέρασε μάλιστα από το κουβούκλιο η διεμφυλική προϊσταμένη η οποία κατασκόπευσε της οθόνες και έβγαλε συμπέρασμα ότι όντως δούλευα και δεν είχα ανοιχτό άλλο παράθυρο. Κάναμε κουβέντα για τον εξυπηρετητή που έχουμε να αποσύρουμε. 

Ως προς την διασκέδαση και την προσαρμογή είμαι ακόμα στην διαδικασία. Δευτέρα βράδυ ο εκτιμητής με πήρε τηλέφωνο να έρθω να φάω δείπνο σπίτι του και πήγα. Υπάρχει μία κοπέλα 30 ετών, ελληνίδα ή πιθανότερα ελληνοαμερικανίδα που ενδιαφέρεται. Για να δούμε, είμαι ανοιχτός. Μετά την Παρασκευή όπως ανέφερα πήγα στο τμήμα Αρμενίκων σπουδών για δημόσια διάλεξη. Το θέμα ήταν ενδιαφέρον, νέα έκδοση Αρμένιου ιστοριογράφου του 8ου αιώνα, αλλά η όλη διαδικασία της ημέρας δύσκολη: με το που πάω σπίτι μαγειρεύω και τρώω γρήγορα και ύστερα ξάπλα, έγερση και οδήγηση ως το Fresno State. Για το Σακραμέντο ήδη ανέφερα, σίγουρα το πλέον διασκεδαστικό, αλλά και πολύ κουραστικό. Δεν έχω προλάβει όλο το διάβασμα που θέλω, αν και είμαι πολύ καλύτερα από τον Μάιο καθότι δεν παίζω πλέον, αλλά αν εργαστώ αυτή την εβδομάδα από το σπίτι θα πάει πολύ καλύτερα. Είμαι στο 90% αυτού που θέλω. Τώρα ξεκινά η επόμενη εβδομάδα.

Επιτέλους επιστρέφω

 Σήμερα το πρωϊ πήγα το αμάξι στο συνεργείο που έφτιαξαν τα ηλεκτρολογικά, έδειξα το εξάρτημα που μου έδωσαν χτες και είχε πέσει από το λάστιχο και μου είπαν ότι αυτό το διορθώνουν μόνο σε κατάστημα ελαστικών και όχι εκεί. Απογοητεύτηκα, δεν πήγα να δω καταστήματα ελαστικών αλλά πήγα στο σούπερ μάρκετ εν τέλει. Γυρνάω σπίτι και στις 4 μου έρχεται email από την προϊσταμένη προσωπικού του τμήματος Πληροφορικής ότι με θέλουν πίσω την Δευτέρα 1η Δεκεμβρίου. Επιτέλους είχα ένα καλό νέο. Δεν έχω ιδεά τι θα βρω γυρνόντας, αν ξανά θα με βάλουν σε Performance Improvement Plan, τι θέλουν να κάνω και λοιπά. Χαίρομαι όμως που δεν θα κάτσω άλλο σπίτι κάνοντας τίποτα. Θα δω επίσης και τι θα προλαβαίνω πλέον από το σύνηθες διάβασμά μου ιντερνετ μετά την δουλειά. Πέραν τούτων δεν κατάφερα να πάρω είσιτήριο για το Pauly D στο Φρέσνο, βλέπω την τρίτη και τελευταία εν τέλει σαιζόν του Pennyworth και την Πέμπτη θα πάω για την ημέρα των Ευχαριστιών σε φίλους. Με άλλα λόγια η συνήθης βαρεμάρα. Θα δούμε την άλλη εβδομάδα τι μέλει γενέσθαι.

Ανακαλύπτοντας τον λόγο για το λαμπάκι

Εδώ και σχεδόν έναν χρόνο έχω πρόβλημα με το λαμπάκι του αυτοκινήτου που όταν είναι αναμένο κανονικά σημαίνει πίεση ελαστικού και όταν αναβοσβήνει σημαίνει σοβαρό ηλεκτρολογικό ζήτημα. Σήμερα έμαθα επιτέλους το αίτιο. Η επισκευή του αυτοκινήτου μου την προηγούμενη εβδομάδα δεν το έφτιαξε, αλλά η επιδιόρθωση του ελαστικού σήμερα το αποκάλυψε. Ας ξεκινήσω λίγο νωρίτερα, την προηγούμενη Τετάρτη που μου είπαν ότι το ανταλακτικό είχε φτάσει στο συνεργείο. Ξυπνάω Πέμπτη και ανοίγω το email και μου έρχεται μύνημα αν μπορώ εκείνη την ημέρα για συνέντευξη για δουλειά. Η συγκεκριμένη εργασία ήταν για μια εταιρεία η οποία χαρτογραφεί άνθρακα στο έδαφος σε αγροτικές καλλιέργειες για να πουλήσει δικαιώματα άνθρακα (ήτοι διοξειδίου του άνθρακα) στην αγορά. Μετά από σκέψη απάντησα θετικά για μετά τις 5 ώστε να φανεί ότι δουλεύω κανονικά. Τώρα ως προς την κανονική μου δουλειά μέχρι στιγμής τίποτα παρεπιπτόντως. Παίρνω το αμάξι και το πάω στο συνεργείο και εν συνεχεία πάω στην βιβλιοθήκη που βρίσκεται κεντρικά. Εκεί διαβάζω το περιοδικό μου από τα Ποσειδώνια. Έτσι πέρασε η πρώτη ώρα. Τελειώνω το τεύχος και αρχίζω περπάτημα στο κέντρο με προορισμό κυρίως προς Chinatown. Περνάω από το πεζοδρόμιο κανονικά τη γραμμή του τραίνου και τον αυτοκινητόδρομο και φτάνω στο ψαράδικο που είναι εκεί. Επιβεβαιώνω ότι τα φρέσκα ψάρια του είναι ακριβότερα και λιγότερα από αυτά που αγοράζω στο Κινέζικο σούπερ μάρκετ αλλά και το ότι έχει αυγά σολωμού, τρόπον τινά χαβιάρι, που δεν έχει το άλλο. Συνεχίζω μετά την βόλτα και σύντομα έχω κλείσει ότι το αμάξι μου είναι έτοιμο στην μίαμιση ώρα, και όχι στις δύο που μου είχαν πει. Πάω και το παίρνω και μετά πηγαίνω στο Grocery Outlet που είναι δίπλα από το δημαρχείο και όπου δεν είχα πάει από την στιγμή που δεν πηγαίνω δημαρχείο. Μετά παρκάρω χαμηλότερα και πάω στο μαγαζί που κάνει vegan burgers και τρώω μεσημεριανό σχετικά νωρίς. Γυρνάω στο σπίτι, καμία απάντηση στο πρωϊνό email. Ξαπλώνω και όταν σηκώθηκα έστειλα μία δεύτερη απάντηση. Στα 5 λεπτά είχαν απαντήσει, έλεγαν ότι όντως έστειλαν νωρίτερα απάντηση αλλά ξέχασαν να την στείλουν στο δικό μου email. Ναι, όλοι κάνουν λάθη. Πάω γυμναστήριο και μετά γυρνάω, κάνω μπάνιο, καλλωπίζομαι, τρώω και στις 4.40 περίπου ξεκινάω για το κέντρο του Clovis. Νόμιζα ότι θα ήταν σε καφετέρια, εν τέλει ήταν σε εστιατόρειο. Καθότι είχα φάει ήδη δεν έφαγα πολύ, εν τέλει μία σαλάτα, και κράτησε μίαμιση ώρα. Ο συνομιλητής μου ήταν ένας Βιετναμέζος της Αυστραλίας. Να μην πολυλογώ τους λέω ότι μόνο κανονική δουλειά μπορώ να πάρω (την οποία είχαν στην αγγελία) όχι μερική απασχόληση. Νομίζω πήγε καλά αλλά όπως μου είπε είχε 150 υποψηφίους. Βασικό μου πρόβλημα είναι ότι δεν ασχολούμαι με αγρότες σε αυτή την φάση και με 150 υποψηφίους ναι μεν είμαι καλός στα προσώντα αλλά μπορεί να βρει κάποιον που να περνάει από την κορυφή της βελόνας μέσα. Κατά τα άλλα είχε μία γιορτή στο παλιό Clovis που δεν ήξερα καν ότι υπήρχε και μετά έκανα βόλτα στους γιορτινούς δρόμους

Παρασκευή στέλνει η φίλη αν θέλουμε να πάμε για Pho για να γιορτάσουμε έναν φίλο. Εννοείται πως δέχτηκα. Η ημέρα πέρασε κανονικά, γυμναστήριο, ιντερνετ, ψώνια. Φτάνουμε στις 5 και πέρασα καλά με τους φίλους μου. Σάββατο-Κυριακή δεν έγιναν και πάρα πολλά. Κυριακή ήταν meeting των Υιών, πέραν τούτων έψαχνα στραγγιστό γιαούρτι για να κάνω τζατζίκι που με έχουν προσκαλέσει για γιορτή των Ευχαριστιών. Σήμερα εν τέλει βρήκα Total 5% και γύρισα σπίτι. Το απόγευμα πάω στο μαγαζί που μου είχαν δει τελευταία φορά το λάστιχο οταν είχε σκάσει. Τους λέω το πρόβλημα με το πίσω δεξιά και εν τέλει βλέπουν να έχει τρύπα στην γωνία. Τους λέω να το διορθώσουν διότι έχει μόνο 10,000 μίλια, παρά να το αλλάξω. Εκεί λοιπόν τους βγαίνει ο αισθητήρας της βαλβίδας ο οποίος ήταν στρεβλός. Μου το λένε και μου λένε ότι έβαλαν άλλο, απλό μηχανικό αλλά θα μου εμφανίζει λάθος πίεσης το αμάξι. Έλα ντε όμως που έχει το πρόβλημα αυτό καιρό τώρα και το συνεργείο της Πέμπτης δεν το έφτιαξε αλλά έφτιαξε το ζήτημα του εσωτερικού φωτισμού. Τουλάχιστον ξέρω ποιο είναι το πρόβλημα πλέον και αύριο πρωϊ πάω στο ηλεκτρολογικό συνεργείο να δούμε αν μπορούνε να το φτιάξουν. Τουλάχιστον χάρηκα που ξέρω το πρόβλημα του οχήματος. Αν ήξερα τι στο καλό κάνουν στο δημαρχείο και είμαι ακόμα σπίτι, θα ήταν ακόμα καλύτερα.

Η νέα αναμονή

 Σήμερα είναι 17 Νοέμβρη. Δεν πρόκειται να γράψω πως το Πολυτεχνείο καπελώθηκε από αυτούς που δεν συμμετείχαν ταχύτατα και πουλήθηκε από αυτούς που όντως συμμετείχαν. Πρόκειται να γράψω ότι λόγω της ημέρας δεν είχε πολλά νέα με αποτέλεσμα να τελειώσω τον γύρο των ειδήσεών μου πολύ ταχύτερα απ'ότι ανέμενα. Αποτέλεσμα ήταν να κάνω σήμερα διάφορα τα οποία δεν κάνω τις περισσότερες καθημερινές. Η βασική ασχολεία μου είναι να ασχοληθούν με την υπόθεσή μου στο δημαρχείο. Λογικά έχει φθάσει η αναφορά του ψυχιάτρου οπότε η υπόθεση βρίσκεται ανάμεσα στο τμήμα προσωπικού, τον δικηγόρο και το τμήμα πληροφορικής. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι υπομονή. Πέραν αυτής, ξεκίνησα να διαβάζω το PE&RS αυτού του μήνα. Άνοιξα την λίστα με τα δικαιολογητικά του ΔΟΑΤΑΠ, αλλά δεν ξεκίνησα τα email στην γραμματεία της Γεωγραφίας του Virginia Tech. Μαγείρεψα νηστίσιμο το μεσημέρι, ανέβηκα βόλτα το απόγευμα στο βιβλιοπωλείο, βαρέθηκα την 5η συνεχόμενη ημέρα βροχής, έκανα μπάνιο, είδα σεμινάριο στο Youtube από το Caltech και γενικά προσπάθησα να γεμίσω την ημέρα. Αύριο δεν θα είναι καλύτερα πιστεύω, οπότε υπάρχει νεώτερο σεμινάριο να δω. Αν συνεχίσει έτσι θα κυνηγήσω για το ΔΟΑΤΑΠ ως επόμενο μεγάλο πράγμα. Έχω πεθυμίσει το γραφείο αλλά θα πρέπει να ξανασυνηθίσω τον ρυθμό του. Δεν πρόκειται λόγου χάρη να είμαι στις 2 στο κρεββάτι όπως κάνω σε αυτή την φάση από το σπίτι ή το πρωϊ γυμναστήριο. 

Με την επισκέπτρια στο Λας Βέγκας

 Την προηγούμενη εβδομάδα είχα φιλοξενούμενη στο σπίτι μου. Την ανέφερα πιο πριν, ο μακαρίτης παππούς της πολύ μας βοήθησε Αμερική όταν ήμουν πρώτη Γυμνασίου. Μου ήρθε εν τέλει την προηγούμενη Δευτέρα σε φάση όπου ήταν μεταξύ σπιτιών. Για την κοπέλα ήξερα ότι η θεία της είναι τρελή, ο αδερφός πέρασε φυλακή, οι γονείς της χωρισμένοι (πέραν του ότι ήταν στην χορωδία της εκκλησίας του Ώκλαντ), αλλά και η ίδια μου είπε διάφορα όταν ήρθε να με δει τύπου ότι την έριξαν ο πατέρας και η θεία της στην διαθήκη του παππού της αλλά και διάφορα που καλύτερα να μην διαφημίσω ιδιαίτερα, όπως το ότι ο παππούς της προσπάθησε να της κάνει προξενιό με έναν συνομήλικό του όταν ήταν κάπου 20 ετών. Πριν παρεξηγηθούμε χάρηκα που την φιλοξένησα διότι είναι μέρος της φύσης μου. Είναι άτομο υπερβαρό και όσο την είχα σπίτι φάνηκε γιατί, καθότι έτρωγε πιο πολύ από εμένα αλλά επίσης ήπια και από το αλκοόλ μου, το οποίο το έχω κυρίως για τα πάρτυ. Επίσης ήταν συνέχεια με ατμιστή ο οποίος είχε κάνναβη. Διάφορα άτομα διαχειρίζονται το άγχος με διαφορετικό τρόπο. Το σχέδιο ήταν Τρίτη να την ανεβάσω στο βουνό, αλλά έπρεπε να πάω το αμάξι για σέρβις και έτσι συμφώνησε να ανεβούμε με το αμάξι της. Ωστόσο όπως ανακάλυψα αργότερα η πρόγνωση για τον καιρό την Τρίτη ήταν βροχή και χιόνι στα βουνά και έτσι ακύρωσα διότι δεν ανεβαίνεις με τέτοιο καιρό στα όρη. Έτσι το πρωϊ πήγα το αμάξι σε ειδικό συνεργείο με ηλεκτρολόγο στο κέντρο, όπου εν τέλει διάγνωσαν το πρόβλημά του ότι χάλασε ασφάλεια, και μετά περπάτησα στο κέντρο μόνος. Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν ότι είχα μαζί μου το περιοδικό, κάθισα σε διάφορες φάσεις σε παγκάκι να διαβάσω και με προσέγγισαν άστεγοι να μου μιλήσουν. Την ησυχία μου ήθελα ανάθεμά το. Στις δύο ώρες με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν το πρόβλημα, αλλά ήθελε καπου δύο τρεις ημέρες για τα ανταλλακτικά και τους είπα θα σας πάρω όταν είναι να παραγγείλω διότι δεν ήξερα που θα ήμουν σε 2-3 ημέρες. Γύρισα σπίτι, όπου η κοπέλα ακόμα ήταν στο κρεββάτι και μετά φάγαμε και πήγαμε για βόλτα στο Woodward Park, όσο ήταν ημέρα. Μετά γυρίσαμε σπίτι μου και κλείσαμε να πάμε οδικώς Λας Βέγκας τρεις νύχτες, από την επομένη βράδυ ως Σάββατο αποχώρηση. Το βράδυ εκείνο ετοιμάσαμε τα πράγματά μας. 

Τετάρτη πρωϊ δεν φύγαμε αμέσως διότι χρειάστηκε να την πάω φαρμακείο καθότι εμφάνισε πρόβλημα υγείας. Μετά προς τις 11 εν τέλει φορτώσαμε το αμάξι μου και μετά ξεκινήσαμε το ταξίδι αφότου έβαλα καύσιμα και αέρα στη ρόδα. Σταματήσαμε κάπου στην μία ώρα, φάγαμε τα σάντουιτς που είχαμε πάρει για τα βουνά και η κοπέλα έκανε vaping. Εν συνεχεία σταματήσαμε στο Boron, αλλά όχι rest area που είναι ακόμα κλειστή και νομίζω και κάπου αλλού ενδιάμεσα, αλλά δεν θυμάμαι. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι κάπου προς το Baker βρήκαμε κίνηση, κουβαλούσε φορτηγό ένα τεράστιο πράγμα και έκλειναν τις δύο αριστερες λωρίδες περιπολικά με αποτέλεσμα να πηγαίνουμε αργά μέχρι να το περάσουμε. Φτάσαμε στο Circus circus, το οποίο έχει καταργήσει τους ρεσεψιονίστ με αποτέλεσμα αφότου το μηχάνημα μας έβγαλε δωμάτιο να κάνουμε κύκλους μέχρι να βρούμε που αυτό βρίσκεται. Η κοπέλα είχε φάει αρκετά, έγω όμως ήθελα να φάω και έτσι πήγαμε κάτω στο ανοιχτό εστιατόρειό του όπου πήρα cheesesteak. Η κοπέλα έφυγε προσωρινά και πήγε στο διπλανό μπαρ και πήρε ποτό. Μετά περπατήσαμε λίγο και ύστερα γυρίσαμε στο δωμάτιο. Η προσπάθειά μου να συνδέσω τον υπολογιστή μου με την τηλεόραση απέτυχε, έτσι για τρεις ημέρες είδα ειδήσεις μόνο ότι έβγαζε το κινητό. Επίσης πριν παρεξηγηθούμε δεν έγινε κάτι μεταξύ μας διότι ούτε εμένα μου αρέσει ούτε εκείνης της αρέσω. 

Πέμπτη πρωϊ πήγαμε πρώτα στο Costco για καύσιμα. Πρωϊ έκανα μόνος βόλτα και αφότου σηκώθηκε πήγαμε στο κοντινότερο Costco. Κάναμε βόλτα και η κοπέλα έκανε κάποια ψώνια, τύπου νερό και protein shake. Έψαξε αλκοόλ αλλά δεν πωλούσε, της λέει ο υπάλληλος ότι από τα 5 καταστήματα του Λας Βέγκας είναι το μόνο που δεν πουλάει. Έβαλα καύσιμα και μετά η κοπέλα ήθελε καφέ, και την πήγα στο κοντινότερο Peet's διότι τον θέλει συγκεκριμένο. Εν τέλει δεν της τον έκαναν όπως της αρέσει, της λέω ότι θέλω να πάω στο μπουφέ και μου λέει ότι έχει ήδη αρχίσει και τρώει αρκετά ώστε δεν σηκώνει μπουφέ. Έτσι γυρίσαμε στο δωμάτιο, έγω πήγα απευθείας στην πισίνα ενώ η κοπέλα ξάπλωσε, μετά όταν σηκώθηκα αυτή πήγε πισίνα και μετά εγώ έφαγα, ξάπλα και μπανιέρα. Όταν γύρισε από την πισίνα μάλλον ήταν για ξεκούραση, και έτσι βγήκα βόλτα εώς το Encore /Wynn, και μετά έφαγα και γύρισα. Το βράδυ μας έβαλα στην λίστα για τον T-Pain στο Zouk. Έτσι 9.30 ήμασταν στο Resorts World και είχε ήδη ουρά. Μάλιστα καθίσαμε στην λάθος ουρά πριν πάμε στη σωστή αλλά δεν μας εμπόδισε να μπούμε κανονικά. Της έδωσαν μάλιστα και δύο κουπόνια για δωρεάν ποτό, μου έδωσε το ένα (χωρίς να της το ζητήσω) αλλά δεν το πήρε ο μπαρμαν λέγοντας είναι μόνο για κοπέλες. Της το έδωσα πίσω και πήρε εν τέλει το ποτό μου αυτή. Zouk έχω ξαναπάει, τελευταία φορά με τον Βολιώτη φίλο. Η κατάσταση ήταν διαφορετική, όπως είδα και την επομένη που ξαναπήγα όντας στην λίστα για James Hype: είχαν ανοιχτό διπλάσιο χώρο και ήταν διαφορετικός κόσμος μέσα. Η κοπέλα έκανε γύρους, καθότι όταν τεχνικός ήχουν και τραγουδίστρια, προσπάθησε να ανέβει στη σκηνή ή έστω σε κομμάτια που δεν πηγαίνει κανονικός κόσμος. Την πρώτη φορά που με άφησε με προσέγγισε μία κοπέλα ονόματι Lucy η οποία με προσκάλεσε να πάω στο στριπτιτζάδικό της. Κάτι τέτοιο δεν μου είχε ξανασυμβεί ποτέ, τόσο το να μου μιλήσει κοπέλα από δική της πρωτοβουλία, όσο και να προσκαλέσει σε στριπτιτζάδικο. Βέβαια συνήθως είμαι κάτω στην πίστα και χορεύω, αυτή την φορά ήμουν κοντά σε μπαρ. Το λέει στην συνοδό μου με μύνημα και γυρνάει πίσω να της πω λεπτομέρειες. Μετά λίγο ξαναέκανε βόλτα, και σε εκείνη την φάση με προσέγγισαν 4 κοπέλες για παρόμοιο. Μου λέει η πρώτη "what are you doing tonight" και της απαντάω "not going to a strip club" και ότι μου το είχαν προτείνει. Μου λέει αν θέλω το νούμερό της αν αλλάξω γνώμη, δεν ήθελα. Η ώρα αργούσε και ο T-Pain δεν έβγαινε, έτσι στις 1.45 αφότου απήυδησε έφυγε και μου έστειλε μύνημα. Σε εκείνη την φάση με προσέγγισε 3η κοπέλα, αυτή μαύρη, αλλά ήθελε να τσουγκρίσουμε. Της λέω ήπια ήδη το ποτό μου, ευχαριστώ. Αυτή μάλλον ήταν φυσιολογική. Στις 2 βγήκε ο T-Pain, με μία ώρα καθυστέρηση, και έβγαλα φωτογραφίες και έφυγα μετά ένα τέταρτο. Στο συγκεκριμένο μαγαζί πήγαμε διότι αυτόν ήθελε η κοπέλα, όχι εγώ. Χιπ χοπ δεν μου αρέσει.

Παρασκευή πρωϊ η κοπέλα ήταν αρκετά ενοχλημένη που δεν κάθισε άλλο ένα τέταρτο να τον δει, της είχαν πει όμως ότι θα εμφανίζονταν στις 3. Αφότου σηκωθήκαμε εν τέλει πήγαμε στο Southpoint και φάγαμε στο μπουφέ, μετά γυρίσαμε στο δωμάτιο με γεμάτο στομάχι. Την κοπέλα μάλλον την πείραξε παραπάνω διότι δεν ξανασηκώθηκε ουσιαστικά, εγώ αντίθετα πήγα βολτα Area 15, το οποίο μου άρεσε, αν και για να μπεις μέσα να δεις οτιδήποτε ήταν να πληρώσεις εισιτήριο. Επίσης έπρεπε να πληρώσεις για να παρκάρεις, αλλά είχε λίγο τζάμπα πάρκινγκ εκτός, ήμουν τυχερός. Το βράδυ ετοιμάστηκα για να βγω, αλλά η κοπέλα δεν μπορούσε, ένιωσε άρρωστη που παραέφαγε. Κανένας μας δεν είχε δειπνήσει, ακόμα ήταν το μεσημεριανό. Ανησυχούσα δεν θα με άφηναν μέσα στο Zouk καθότι την είχα δηλώσει, αλλά παρότι προσπάθησε δεν μπορούσε να σηκωθεί. Πήγα μόνος και τις 9.30 ήμουν ο μόνος, καμία σχέση με την ήδη μεγάλη ουρα για τον T-Pain. Μου μιλούσαν οι υπάλληλοι και με ηρέμησαν, και με άφησαν να μπω παρότι μόνος. Σε τελική ανάλυση όμως παρότι μισός ο χώρος, δεν γέμισε ποτέ. Εγω κανονικά στην πίστα να χορεύω, καμία κοπέλα δεν με προσέγγισε αν και τρεις Κινέζοι (ή παρόμοιοι) που δεν ήξερα με πιάσαν στην αρχή και μου λένε "let's get some bitches". Δεδομένη την όχι ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία την προηγουμένη, δεν χάρηκα που μου το είπαν. Ο James Hype εμφανίστηκε στις 12.30 και έκανε ένα πολύ καλό πρόγραμμα για τις επόμενες δύο ώρες. Η κατάσταση για μένα ήταν η συνηθισμένη και ευχάριστη, δεν με προσέγγισαν επαγγελματίες του αγοραίου έρωτα. Σκέφτομουν σε όλη την φάση το πόσο διαφορετικό ένιωθε το ίδιο μαγαζί με διαφορετικό κόσμο, αλλά και η συνέντευξη αξιολόγηση με τον ψυχίατρο την Δευτέρα που ακολουθούσε. Ο βασικός λόγος που πήγα Λας Βέγκας ήταν να χαλαρώση πριν από αυτή. Αφότου κατέβηκε ο James Hype πήγα στο δωμάτιο, κοιμήθηκα και την επομένη όμως δεν είχα πολύ ύπνο, όπως με το EDC, μάλλον λόγω άγχους επιστροφής. Μαζέψαμε τα πράγματα και ξεκινήσαμε τον γυρισμό. Παραδόξως ακόμα με κρατούσε ο μπουφές, το στομάχι μου άρχισε να νιώθει άδειο μόνο μετά μία ώρα χορό, και φάγαμε Bakersfield. Η όλη κουβέντα ήταν ενδιαφέρουσα τόσο στο αλλέ όσο και στην επιστροφή: ο λόγος που δεν με προσκαλούν σε όργια είναι ότι σε αυτά ο κόσμος είναι υπό την επήρεια ναρκωτικών και εγώ δεν κάνω χρήση, ότι τα after στα οποία πηγαίνει είναι πολύ πιο άγρια από αυτά που πήγαινα με τους Άραβες όταν ήμουν φοιτητής στο Virginia Tech, ότι η χρήση ναρκωτικών έιναι πολύ συνηθισμένη μεταξύ καλλιτεχνών και ότι δουλειά της μεταξύ άλλων είναι να φροντίσει ότι δεν πεθαίνουν οι φίλοι της σε πάρτυ από αυτά. Πραγματικά ο κόσμος στον οποίο κυκλοφορεί είναι πολύ διαφορετικός από τον δικό μου, και αν δεν με είχε δει να πίνω ποτό (την Πέμπτη) και energy drink (την Παρασκευή) δεν θα με εμπιστευτόταν διότι φοβάται αυτούς που δεν παίρνουν απολύτως τίποτα. Σάββατο φτάσαμε σπίτι αργά αλλά ξαναβγήκα για ψώνια. Κυριακή δεν πήγε εκκλησία, ετοιμάζονταν για την αποχώρηση. Πήγα εγώ και μας κράτησαν παραπάνω στην χορωδία για να μας πούνε τις αλλαγές στην διαμόρφωση του χώρου. Εν τέλει το μεσημέρι έφυγε από το Φρέσνο και εγώ συνέχισα να κοιτάω ότι δεν είδα στο διαδίκτυο όσο έλειπα.

Την Δευτέρα ξύπνησα, χωρίς να κοιμηθώ καλά, για να ετοιμαστώ για την συνέντευξη/αξιολόγηση με τον ψυχίατρο. Πήγα γυμναστήριο, προσπάθησα να παραγγείλω το ανταλλακτικό για το αμάξι αλλά απέτυχα από το τηλέφωνο (εν τέλει πήγα στο συνεργείο σήμερα, μετακόμιζαν απένταντι) και μετά έκανα μπάνιο, ντύθηκα και έφαγα. Ανέβηκα στην διεύθυνση και αντί για ιατρείο βρέθηκα σε ένα αποθηκευτικό χώρο όπου νοικιάζουν γραφείο. Ο γιατρός βγήκε και με είδε στην προβλεπόμενη ώρα. Πρώτα μου έκανε το τεστ για την άνοια, αυτό που έκανε διάσημο ο πρόεδρος Τραμπ, και μετα είχε 13 ερωτήσεις που έπρεπε να απαντήσω. Τώρα το Σάββατο όσο έλειπα που ήρθε συστημένο το οποίο παρέλαβα το πρωϊ, είχε λίγο παραπάνω λεπτομέρειες από το email που μου έστειλαν. Απάντησα στις 13 ερωτήσεις αλλά και του εξήγησα και διάφορα άλλα όπως αυτά που μου είπε ο πατέρας. πχ ότι με έχει πειράξει ότι οι γονείς μου έφυγαν Ελλάδα και δεν έχω πλέον οικογένοια εδώ κοντά. Μου λέει ο ψυχίατρος ότι με βρήκε ικανό να γυρίσω στην δουλειά, πότε όμως θα γίνει εξαρτάται από τον δήμο. Σήμερα ή αύριο η αναφορά του εστάλει στον δήμο, μετά βλέπουμε. Αυτά έχω να πω, ξαναγυρισα στο να περιμένω να έρθει η σειρά μου να ασχοληθεί ο δήμος, αλλά στο πιο αισιόδοξα.

Ουρά τέλος

 Όταν ξεκίνησε η διοικητική άδεια είχα πάρα πολλά να διαβάσω μέχρις ότου φτάσω στο σημείο που ήμουν στην καθημερινότητά μου εώς τον Νοέμβριο πέρυσι. Μετά από 4 μήνες στο σπίτι, έστω και με τις διακοπές που πήγα, πλέον μπορώ να δηλώσω ότι έχω φτάσει στο σημείο της κανονικότητας. Ναι, δεν έχω διαβάσει κάποια ιστολόγια που διάβαζα πριν, πρέπει να δω και ένα bulletin board για το διάστημα που έχω επίσης να δω καιρό, αλλά είμαι στο σημείο της παλαιάς καθημερινότητας. Μάλιστα σε αυτή την φάση βλέπω και σειρά στο Amazon καθότι έχω χρόνο. Είμαι πολύ ικανοποιημένος που τα κατάφερα, ιδίως καθότι συγχρονίζεται με την αξιολόγησή μου. Αν καθυστερούσε κανένα μήνα ακόμα πάλι θα είχα να κάνω διάφορα στο ίντερνετ, καθότι έχω περάσει πολύ μεγάλο διάστημα άνεργος στο παρελθόν, αλλά χαίρομαι που είμαι εκεί που είμαι.

Πέραν τούτων προχτές πάλι ανέβηκα στο Yosemite και σκαρφάλωσα το 4 mile trail ως το Union Point. Το 4 mile trail είναι ένα πολύ κάθετο μονοπάτι στο οποίο κάνεις συνέχεια στροφές, όπως οι στροφές του Αχλαδόκαμπου, αλλά με τα πόδια. Από το ταξίδι αυτό κατάλαβα γιατί είχε τρελαθεί με το πάρκο ο πάλαι ποτέ συνάδελφος αλλά και το γιατί προτιμώ να πηγαίνω Λας Βέγκας παρά στο Yosemite. Σταμάτησα δύο φορές λόγω ζαλάδας στον δρόμο και ήμουν ο οδηγός. Είναι ένα από τα πολλά μονοπάτια που έχει η κοιλάδα Yosemite, μπαίνοντας στο πάρκο από τον CA-41 που είναι ο τρόπος που μπαίνεις από το Φρέσνο υπάρχει πχ το Mariposa Grove που δεν έχω πάει ποτέ. Στην κοιλάδα μέσα υπάρχουν πχ στην άλλη πλευρά δύο μονοπάτια για τους καταρράκτες Yosemite Falls, ενώ μπορώ να φτάσω στο Glacier Point από την πίσω πλευρά, μάλιστα το καλοκαίρι υπάρχει λεωφορειάκι για να γυρνάς με αυτό στην αρχή του 4 mile trail αντί να κατεβαίνεις την κατηφόρα όπως έκανα εγώ. Από την άλλη όταν κουραστείς στο Λας Βέγκας, απλά κάθεσε σε καμία καρέκλα, μπορείς να φας σε κανένα εστιατόρειο ή μπορείς να γυρίσεις στο δωμάτιο να ξαπλώσω. Όταν κουράστηκα να ανεβαίνω απλά συνέχισα καθότι δεν ήξερα πόσο είχα να πάω, το Union Point στα 3 μίλια μετά από 2 1/2 σκαρφάλωμα ήταν μία πολύ καλή λύση για να αρχίσω την αναστροφή, διότι δεν ήθελα να με βρει το σκοτάδι στο μονοπάτι. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να ξαναπάω στο εθνικό πάρκο, αλλά ακριβώς ότι πήγα πάλι μου έδειξε γιατι δεν ενθουσιάστηκα τόσα χρόνια να ανεβαίνω σε τακτική βάση: είναι πολύς κόπος και δεν επιλέγεις πόσο θα κουραστείς. Χώρια που κυκλοφορούνε αρκούδες, άσχετα αν δεν έχω δει ποτέ μου με τα μάτια μου. Στο Λας Βέγκας, αλλιώς πάει.

Επιτέλους νέα

 Χτες λίγο μετά το μεσημέρι, μου έρχεται email. Το κοιτάω, είναι από άγνωστό μου παραλήπτη αλλά λέει ότι είναι για την υπόθεσή μου. Το ανοίγω και είναι από ιδιώτη παροχέα ψυχολογικών (ή ίσως ψυχιατρικών) υπηρεσιών και μου δίνει ραντεβού για αξιολόγηση για ικανότητά μου να κάνω την εργασία μου στις 10 Νοεμβρίου, με έναν δόκτωρα (κατά πόσον είναι ψυχολόγος ή ψυχίατρος δεν γνωρίζω) στο Clovis. Επιτέλους είχα νεώτερα για την περιπτωσή μου και το τωρινό μαρτύριο της αδράνειας τελειώνει. Γιατί έπρεπε να περιμένω 4+ μήνες για να αξιολογηθώ, δεν έχω ιδέα. Πιστεύω ότι ο φίλος εκτιμητής είναι υπεύθυνος, καθότι είμαστε στην φάση που είχε πιάσει τους δημοτικούς συμβούλους και εν τέλει την μάνατζερ της πόλης για την υπόθεσή μου. Έπρεπε να απαντήσω σε email ότι δέχομαι και μετά να συμπληρώσω και ένα ολόκληρο ερωτηματολόγιο, μέχρι και ολόκληρη την σεξουαλική μου ιστορία. Τέλος πάντων, πέρασα το ερωτηματολόγιο και μου έδωσε επιβεβαιωμένο ραντεβού, εκείνο το απόγευμα. Η ιστορία αυτή πιθανότατα τελειώνει, δεν ξέρω πότε επακριβώς αλλά κατά τα φαινόμενα θα είμαι στο γραφείο εκεί που αρχίζει η νηστεία των Χριστουγέννων. Μου αρέσει που πίστευα ότι θα ήμουν πίσω κατά τη νηστεία των Αποστόλων. 

Πέραν τούτων την Παρασκευή έχουμε το Pasta Bingo της ΑΧΕΠΑ, Σάββατο με έπεισε η φίλη συνάδελφος και θα είμαι δικαστής σε mock trial στο Fresno State και ύστερα μπαίνουμε στον κύκλο του Χαλοουήν. Γλυκά έχω πάρει και μετά αργά θα πάω να χορέψω. Ίσως ανέβω Δευτέρα στα βουνά. Μέχρι να γυρίσω στο γραφείο θέλω να τελειώσω την ιστοσελίδα που τώρα διαβάζω, έχω 16 σελίδες άρθρα να διαβάσω, έστω πολύ πιο ενδιαφέροντα από το περιοδικό Politico. Προλαβαίνω, χρόνος μάλλον υπάρχει, το ζήτημα είναι να προσαρμοστώ στο να ξαναδουλεύω στο γραφείο μετά από 4+ μήνες να κάθομαι στο σπίτι χωρίς να κάνω τίποτα. Θέλει δουλειά ο κήπος, δεν έχουν πέσει τα φύλλα αλλά κλάδεμα χρειάζεται. Αυτά όμως ουδέποτε ήταν αρκετά για να με διατηρήσουν απασχολημένο. 

Γενέθλια, πάρτυ και επίσκεψη στο Yosemite

 Βλέπω κατά καιρούς τη λίστα των αναρτήσεων και βλέπω ότι δύσκολα βάζω πάνω από 4 τον μήνα πλέον. Δεδομένουν ότι τις δύο τελευταίες εβδομάδες έκανα αρκετά και πάλι μόλις τώρα κατάφερα να βρω χρόνο για ανάρτηση, δεν θα έπρεπε να μου προκαλέσει έκπληξη. Νεώτερα από το μέτωπο της εργασίας δεν έχω. Ο εκτιμητής του νομού ρώτησε τον φίλο του δημοτικό σύμβουλο που ρώτησε τον διευθυντή προσωπικού ο οποίος δεν ήξερε τίποτα. Θα ρωτήσει αλλιώς πλέον. 

Η ιστορία μας ξεκινά πριν από περίπου 10 μέρες με την προετοιμασία για το πάρτυ, η οποία ήταν πολύ αγχωτική. Ξαναέκανα το πάτωμα με την ειδική σκούπα και έκανα και σφουγγάρισμα στα μπάνια αλλά και στο δωμάτιο που βρίσκομαι τώρα. Έπιασα υγρά πανάκια και άρχισα να ξεσκονίζω. Μάλιστα σήμερα τελείωσα και το τελευταίο πανάκι, που είναι κατόρθωμα δεδομένου ότι η αδερφή μου είχε αγοράσει πολλά όταν είχε έρθει συν ότι είχα αυτά που είχα από τους γονείς μου. Επίσης έφτιαξα τη τελευταία μεγάλη σακούλα τραχανά πριν το πάρτυ, ενώ σήμερα τελείωσα και το τελευταίο μικρό σακουλάκι. Πέραν τούτων μετά το πάρτυ έπιασα να φτιάξω σούπα, με αποτέλεσμα να πετάξω αρκετούς φακέλους που είχαν χαλάσει. Έχω φτάσει στο σημείο, που είχα να δω από το καλοκαίρι του 2017, που δεν έχω σοβαρό φαϊ από τους γονείς μου πλέον. Αυτή την στιγμή έχω δύο φακελάκια σούπες, μερικά κουτιά σκόνη pancakes που δεν ξέρω πως να φτιάξω και κυρίως μπαχαρικά. Για να γιορτάσω μάλιστα αγόρασα χοιρινό που θα μαγειρέψω αύριο στο slow cooker. Για να ξαναγυρίσω στην ημέρα πίσω άρχισα να φτιάχνω και τα μπάνια αλλά κάποια πράγματα απλά ήταν αδύνατον να καθαρίσω παρά την φοβερή προσπάθειά μου. Το προηγούμενη βράδυ ήταν εδώ ο Galantis. Δεδομένου ότι εκείνη την Παρασκευή είχα φάει σούπα και ένιωθα και έβλεπα τον εαυτό μου στο ελαφρύ, λέω μετά από 4 ώρες χορό θα είμαι πιο λεπτός απ'ότι ήμουν στο τέλος της προηγούμενης νηστείας. Σκέφτηκα μάλιστα μην χάνω βάρος, ζυγίστικα στο γυμναστήριο και με βλέπω 230 λίβρες. Λίπος χάνω, βάρος δεν χάνω κατά τα φαινόμενα. Πάω λοιπόν Rainbow Ballroom, οι τρεις πριν από αυτόν δεν μου άρεσαν αλλά ο ίδιος είχε εξαιρετικό πρόγραμμα και χάρηκα πολύ. Γυρνάω σπίτι, ξυπνάω και εν τέλει μάλλον είδα τον εαυτό μου όπως ήμουν στο τέλος της νηστείας, όχι να έχω προωθήσει. Αν μη τι άλλο, μερικά χρόνια πλέον επιβεβαίωσα αυτό που έχω βγάλει συμπέρασμα για την νηστεία: τις 2 πρώτες εβδομάδες χάνω ότι βάρος πήρα ενδιάμεσα, μετά άλλες 2 χάνω όντως ότι πήρα και μόνο τις τελευταίες δύο προχωράω σε πραγματική απώλεια βάρους πέραν από την προηγούμενη. Σάββατο πρωϊ ήμουν στο αντίστοιχο 4ης εβδομάδας. Ξυπνάω χωρίς να έχω κοιμηθεί καλά από το άγχος, τελειώνω την καθαριότητα και πάω στο γυμναστήριο και μετά τα τελευταία ψώνια. Εν συνεχεία βάζω φαϊ στον φούρνο, κοιμάμαι λίγο και περιμένω να έρθει η ώρα με τους προσκεκλημμένους. Προς μεγάλη έκπληξη δύο ώρες νωρίτερα ήρθε μία προϊσταμένη, όχι απευθείας, για να ευχηθεί. Ξέρει καλά ότι στην περίπτωσή μου δεν επιτρέπετε να δω συναδέλφους, αλλά ήθελε να μου ευχηθεί και έφερε δώρο παγωτό. Πρώτος έρχεται ο DJ και εκεί συνειδητοποιώ ότι δεν έχω κουταλάκια για την τούρτα. Έτσι με τον DJ μέσα τρέχω και αγοράζω. Γυρνάω πριν τους πρώτους επισκέπτες. Πρώτη ήρθε η συνάδελφος με τον σύζυγό της η οποία κάθισε κάπου μία ώρα. Εν συνεχεία ήρθαν και άλλοι δύο από την δουλειά και κυρίως οι Υιοί του Περικλέους. Δίχως του Υιούς εν τέλει το πάρτυ μου είναι μούφα. Έβγαλα την τούρτα στην μία ώρα όταν έφευγε η πρώτη και μετά διασκεδάσαμε ως τις 10.20 περίπου. Εν συνεχεία πήγαμε στο Tower District και με αυτά και με τα άλλα καταλήξαμε στο Howling Wolf, στο οποίο δεν είχα πάει. Μετά εγώ γύρισα σπίτι, αλλά πήγαν οι υπόλοιποι Υιοί στο Vyxn ή το διπλανό του. Δεύτερη συνεχόμενη ημέρα και με δεδομένο ότι είχα κάνει κεφάλι μετά από σφηνάκι, δεν μπορούσα. Κατά τα φαινόμενα ήρθαν δύο στο σπίτι ενώ έλειπα, αλλά το έμαθα αργότερα. 

Κυριακή πρωϊ ξυπνάω για εκκλησία και μετά ξεκινά η διαδικασία για να ξαναφέρω το σπίτι πάλι σε τάξη. Ηθελα να βάλω πλυντήριο αλλά εν τέλει έγινε Τετάρτη διότι μόνο έπαψε να βρέχει. Έχυσαν μπύρες στο πάτωμα του σαλωνιού, αλλά δεν το έχω σφουγγαρίσει με απορρυπαντικό ακόμα. Μάζεψα όμως τα διάφορα φαγητά και σκουπίδια και άρχισα να πετάω. Το πιο ενδιαφέρον ήταν η ανακύκλωση, διότι με 40 εν τέλει συσκευασίες είπα να τα γυρίσω. Έκανα βόλτα στα σούπερ μάρκετ της Shaw μέχρι να βρω πιο τα παίρνει. Περνούσαν σταδιακά οι μέρες συγυρίζοντας, έβαλα πλυντήριο το οποίο λόγω κρύου πήρε μέρες να μαζέψω και έρχεται εν τέλει η κανονική ημέρα των γενεθλίων μου, η Πέμπτη. Μία συνάδελφος είπε ότι δεν θα μπορέσει να έρθει διότι είχε να ανέβει για κάμπινγκ στο Yosemite το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Λέω καθότι τα πάρκα είναι τζάμπα λόγω του ότι είναι κλειστή η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και καθότι έχω να ανέβω 4 χρόνια, ας πάω για βόλτα. Είχα ακόμη ένα ανοιγμένο δίλιτρο Pepsi, αγόρασα και ένα μεγάλο σάντουιτς και ανέβηκα προς το πάρκο. Φτάνω πρώτα έξω από το καζίνο και βλέπω να λέει $8.88 το γαλόνι βενζίνη. Με παραξένευσε αλλά εν τέλει έμαθα τον λόγο όταν σταμάτησα στην επιστροφή: οι μπρος ανλίες του βενζινάδικου είναι υπό ανακαίνιση και πουλάει μόνο ντήζελ. Φτάνω στα 45 λεπτά συνολικά στην είσοδο του πάρκου και εν αντιθέσει με όταν είχα πάει με την αδερφή μου δεν είχε φύλακα στο είσοδο, απλά έμπαινες. Μετά κάπου μισή ακόμα ώρα οδήγηση στον δρόμο με τις πολλές στροφές, με είχε πιάσει ναυτία αλλά έλεγα ας φτάσω στο τούνελ, φτάνω στο τούνελ και σταματάω. Βλέπω εκεί που να έχω παρκάρει να λέει Inspiration Point 1,3 μίλια και λέω ας το κάνω. Έλα που ήταν πολύ κάθετο μονοπάτι. Είμαι σε πολύ καλή φυσική κατάσταση, αλλά η ανηφόρα ήταν πολύ δύσκολη. Εν τέλει μετά από πολλές στάσεις ανέβηκα στο ξέφωτο και το θαύμασα. Σκέτηκα οτι πολύ πιθανόν να μην το ξανακάνω ποτέ άλλοτε στη ζωή μου, καθότι κανένα μέλος της οικογενίας μου δεν έχει την φυσική μου κατάσταση συν έχει πολλά άλλα μονοπάτια που δεν έχω πάει. Μετά κατέβηκα στο πάρκινγκ του τούνελ και μπήκε στην κυρίως κοιλάδα του Yosemite. Πρώτη στάση το Bridalveil Fall, ένα πολύ άνετο επίπεδο μονοπάτι όπου είδα ηλίθιους τουρίστες να έχουν βγει από τα κιγκλιδώματα και να έχουν σκαρφαλώσει τους βράχους για να βγάλουν καλό selfie. Εν συνεχεία σταματούσα σε όλα τα πάρκινγκ και περπατούσα. Όσο περνούσε η ώρα φαίνονταν ότι δεν θα έκανα όλη την περίμετρο της κοιλάδας με όλες τις στάσεις, τουλάχιστον πριν δύσει ο ήλιος, και έτσι είπα να αποφύγω τις λίμνες στο βόρειο άκρο της κοιλάδα και αντ'αυτού να σταματήσω μεν στο Yosemite Falls, αλλά μετά να γυρίσω προς το σπίτι. Βγήκε από την κοιλάδα στις 5 και προς μεγάλη μου ικανοποίηση δεν μου τηλεφώνησαν όλη μέρα από το γραφείο, η κοπάνα μου βγήκε. Στην επιστροφή σταμάτησα στο καζίνο και έφαγα επιτέλους στο κινέζικο, στο οποίο ήθελα να φάω χρόνια και πάντα τις προηγούμενες φορές ήταν γεμάτο. Πέραν από Chow Mein έφαγα και cheescake λόγω των γενεθλίων μου. Μετά από αρκετό φαϊ και την Pepsi δεν είχα καθόλου ιδέα αν καν έχασα βάρος, το είδα όμως χτες και σήμερα όταν είδα να μαζεύομαι, φυσικά όχι στο στομάχι ... Έβαλα και φωτογραφία του φαγητού, και άρχισαν να μου έυχονται χρόνια πολλά.

Την Παρασκευή την πέρασα περισσότερο ξάπλα. Είχε όμως το απόγευμα ένα συνέδριο το τμήμα Αρμένικων σπουδών του Fresno State και πήγα με τον εκτιμητή. Το συνέδριο ήταν τζάμπα, ανοιχτό σε όλους, με καλό φαϊ, με εξαιρετικούς εισηγητές αλλά ελάχιστους να το παρακολουθούν. Γιατί άραγε δεν είχε κανένα φοιτητή; Πήγα και το πρωϊ του Σαββάτου, αλλά δεν είδα την τελευταία ομιλία διότι πήγα στο baby shower της συναδέλφου. Βράδυ πήγα με τον εκτιμητή σε γεύμα στο Fresno Pacific University, όλη την ημέρα ψόφισα παρότι δεν έκανα τίποτα το σωματικά κουραστικό. Κυριακή μετά την εκκλησία πήγα μεν γυμναστήριο, αλλά κυρίως την πέρασα την ημέρα ξάπλα. Έφαγα τραχανά για βράδυ, τόσο πολύ. Σήμερα πέραν του γυμναστηρίου έφτιαξα την αυλή και γύρισα 3 δίλιτρες συσκευασίες από το πάρτυ για ανακύκλωση. Ο κύκλος του πάρτυ θα κλείσει όταν βγάλω αυτή την εβδομάδα την ανακύκλωση την Πέμπτη βράδυ. Γενικά είχα μία γεμάτη εβδομάδα, πέρασα καλα και είναι πιθανόν να ξανανεύω στο πάρκο. Ο εκτιμητής θέλει να ανεβει και αυτός, είχε σήμερα όμως εγχείρηση,  θα δω πως πήγε και βλέπουμε.

Με τους υιούς στο Σαν Φρανσίσκο

Έχουν περάσει πλέον πάνω από τρεις μήνες που είμαι στο σπίτι. Αυτός δεν είναι λόγος να μην συνεχίσω το μακροπρόθεσμο πρόγραμμά μου, όπως το να πάω στο Sphere, να πάω με τους Υιούς του Περικλή στο South San Francisco (το οποίο είναι διαφορετικός δήμος από το Σαν Φρανσίσκο, λίγα μίλια νοτιότερα) όπως και το να κάνω το πάρτυ γενεθλίων μου αυτό το Σάββατο. Εκ των υστέρων προκύπτουν πρακτικά προβλήματα, τύπου ότι από την στιγμή που μου έχει απαγορευτεί γενικώς η επαφή με τους συναδέλφους μου, δεν επέτρεψαν στην φίλη συνάδελφο να κάνει ηλεκτρονική πρόσκληση μέσω του συστήματος του Δήμου. Μου λέει ότι θα μιλήσει απευθείας με τους συναδέλφους των οποίων έχει τα στοιχεία ώστε να προσκληθούν ο ένας με τον άλλον όσο γίνεται. Βλέπουμε. Πάντως εγώ την προετοιμασία του σπιτιού την κάνω. Μόλις άλλαξα το τραπεζομάντηλο του μεγάλου τραπεζιού, ενώ νωρίτερα είχα καθαρίσει πάλι τα πατώματα και ένα από τα τραπεζάκια. Το σπίτι δεν είναι έτοιμα ακόμα, αλλά δεν θα αργίσει. Επίσης την προηγούμενη εβδομάδα μαγείρεψα και την τελευταία σακούλα τραχανά, μου έμεινε μία μερίδα για να φύγει. Πάντως δεν θα μείνω εντελώς από φαϊ σπίτι, απλά έχω μπροστά μου και ακόμη λιγότερο επιθυμητά.

 Από το συνέδριο του Στόκτον είχε ανακοινωθεί ότι θα γίνει συνάντηση των παλαιών Υιών το Σάββατο που μας πέρασε στο South San Francisco. Το μετέφερα στον πρόεδρο των υιών ο οποίος με την προοπτική του ταξιδιού αυτού όπως και στη Νέα Υόρκη, κατάφερε να τους ενεργοποιήσει. Τα δωμάτια τα κλείσαμε ξεχωριστά αλλά στο ίδιο ξενοδοχείο και το μόνο που έμεινε ήταν να έρθει η ημέρα. Οι υιού έφυγαν μόνοι τους, κυρίως το πρωϊ. Εγώ περίμενα ως τις 4.15 μην μπλέξω με την δουλειά. Τρεις μήνες δεν με έχουν πάρει τηλέφωνο από τον δήμο, εκτός αν εγώ τους πήρα, και η μόνη φορά που ήλεγξαν που είμαι είναι όταν έκανε η αστυνομία safety check τον Μάιο και με βρήκαν στο γυμναστήριο. Ωστόσο προσπαθώ να τηρήσω τι μου έχουν πει και δεν την έχω κοπανήσει γενικώς ταξίδια. Ξεκινάω για το San Mateo που είναι το ξενοδοχείο και φτάνω σε φάση που την είχαν κοπανήσει για βόλτα στην πόλη. Όταν ρώτησα που είναι μάλιστα μου είπαν σε στριπτιτζάδικο. Προτίμησα να μείνω στο σπίτι και πήγα στο κοντινό Safeway, όπου η ειδική προσφορά απεδείχθει πάλι ότι ήθελε κουπόνι online. Στην επιστροφή στο ξενοδοχείο μάλιστα χάθηκα και έκανα γύρους παρότι κοντά, διότι είναι λίγο λαβυρινθώδες δίπλα από το αεροδρόμιο. Είχα πάλι πρόβλημα με το να πέσω να κοιμηθώ, αλλά τα κατάφερα εν τέλει. Στις 3 με σηκώσανε όταν ήρθε ο συγκάτοικος από την πόλη. Το πιο σημαντικό που έκανα εκείνη την ημέρα έμελε να είναι ότι νίκησα την τελευταία πίστα χωρίς απώλειες στο βιντεοπαιχνίδι. Ξυπνάω το Σάββατο μετά από μάλλον καλό ύπνο και εν τέλει συναντιώμαστε στο λόμπυ μεσημέρι. Μετά από πρότασή μου πήγαμε μεν στο Stanford αλλά στο εμπορικό κέντρο, όπου έκαναν κάτι ψώνια αλλά και φάγαμε μεσημεριανό. Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, αλλάξαμε, μάλιστα έπαιξα και λίγο, και ύστερα πήγαμε στο Βασκικό Πολιτιστικό Κέντρο όπου ήταν η δεξίωση. Οι υιοί είχαν τραπέζι εκτός και μάζεψαν μάλιστα αρκετό χρήμα για τις ανάγκες τους, απλά όχι αρκετό για καλύψει όλο το ταξίδι για Νέα Υόρκη. Μετά από την όλη εκδήλωση γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, πάλι αλλάξαμε και πήγαμε στην πόλη. Αυτή την φορά τους ακολούθησα. Πήγαμε και ήρθαμε με Uber και συγκριμένα βγήκαμε στο Marina District. 

Το πρώτο μέρος που πήγαμε ήταν το Westwood. Πλήρωσα μάλιστα και την είσοδο στους 3 διότι δεν είχαν μετρητά (δεν πλήρωσα όμως το Uber). Το μαγαζί έχει δύο πίστες, την πάνω και την κάτω. 10 άτομα ήμασταν οπότε πήγαμε και στις δύο πίστες σε διαφορετικές φάσεις. Ήπια ποτό και όταν έπαιξε μουσική που μου άρεσε ήμουν στην πίστα και χόρευε. Ήρθε μία κοπέλα με την φίλη της και άρχισε να χορεύει μαζί μου. Απεδείχθει ότι καθότι αυτό συμβαίνει σπάνια, δεν ήξερα τι να κάνω. Ένας από τους νεαρούς της παρέας μας εν τέλει πήγε δίπλα της, άρχισε να της μιλάει, την φίλησε και σε εκείνη την φάση η κολλητή της την τράβηξε και την απομάκρυνε από την παρέα μας. Όταν πήγε να μας ξαναπροσεγγίσει, πάλι η φίλη της δεν την άφησε. Σε επόμενη φάση άλλη κοπέλα από άλλη παρέα πήγε και άρχισε να χορεύει μαζί μας, και πάλι φίλη της την τράβηξε από την παρέα μας. Αυτό το φαινόμενα δεν το έχω ξαναδεί. Οι υιοί όμως φαίνεται ότι έχουν εμπειρία διότι την κολλητή που τραβούσε την κοπέλα την είπαν "the refrigerator", δηλαδή το ψυγείο, υπό την έννοια δεν αφήνει κάτι το θερμό να γίνει. Φρέσνο, Λας Βέγκας, Ράλεϋ, ακόμα και Blacksburg ή Roanoke δεν έχω δει να συμβαίνει κάτι τέτοιο, μία κοπέλα να εμποδίζει την φίλη της. Επίσης εκείνη την ημέρα εκτίμησα πολύ τον Βολιώτη φίλο, τον Κύπριο φίλο, τον Τεξανό φίλο, τον πάλαι ποτέ ευεργέτη, ή ακόμα και την πάλαι ποτέ γειτόνισσα και τους συμφοιτητές μου από το ΓΠΑ: Στην εξαιρετικά απίθανη περίπτωση που κάποια κοπέλα ποτέ επεδείκνυε ενδιαφέρον για εμένα σε παρόμοιο μέρος, δεν υπήρχε ποτέ κανένα ενδεχόμενο να προσπαθήσουν ποτέ να την πάρουν αυτοί. Απεναντίας, θα της μιλούσαν και θα με βοηθούσαν διότι ακριβώς ξέρουν ότι οι κοινωνικές ικανότητές μου είναι περιορισμένες. Πραγματικά τέτοιοι φίλοι μου λείπουν εδώ που βρίσκομαι. Εν συνεχεία, όταν είχε φτάσει σχεδόν 1, πήγαμε στο White Rabbit το οποίο έπαιζε ωραία ηλεκτρονική μουσική αλλά ήταν τόσο γεμάτο που με δυσκολία αναπνέαμε. Μετά βγήκαμε για τρίτο μέρος και εν τέλει καταλήξαμε σε ένα απλό μπαρ. Στις 2 ολά τελειώσανε και βγήκαμε και περιμέναμε να πέσουν οι τιμές στο Uber, και εν τέλει μιλούσαν με τρεις κοπέλες που ήταν απέξω και επίσης περίμεναν μεταφορά. Γυρίσαμε μετά τις 3 ξενοδοχείο και για τελευταία εν τέλει φορά έπαιξα με το βιντοπαιχνίδι. 

Κυριακή πήγα στην εκκλησία των γονιών μου διότι σε τελική ανάλυση δεν ξέρω κανένα στο Belmont το οποίο είναι η κοντινότερη εκκλησία στο ξενοδοχείο. Χάρηκα που είδα τους φίλους των γονιών μου και ας έφτασα μάλλον αργά διότι πήρε ένα φεγγάρι να μαζέψω και να οδηγήσω ως εκεί. Μετά γύρισα σπίτι και ένα ευχάριστο συνέβει. Είχα πρόβλημα με το λαμπάκι του αέρα των ελαστικών στο αμάξι μου. Παρότι την Πέμπτη έβαλα αέρα, δεν έσβησε. Μάλιστα όταν έβαλα καύσιμα Madera απλά ξανάναψε με τρόπο που σημαίνει ηλεκτρολογικό πρόβλημα. Εν τέλει προς το Patterson έσβησε οριστικά, που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να δω ηλεκτρολόγο. Γύρισα σπίτι κουρασμένος και αποφάσισα να μην ξαναπαίξω το βιντεοπαιχνίδι. Το guild μου διαλύθηκε και δεν υπάρχει τίποτ'άλλο να κερδίσω, πέραν από τα εποχιακά. Τώρα έχω παραπάνω χρόνο να κάνω ότι θέλω σπίτι, που σε αυτή την φάση δεν είναι κατ'ανάγκη θετικό, αλλά θα περάσει αυτή η φάση.

Ένα ακόμη φεστιβάλ πέρασε

 Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν το ελληνικό φεστιβάλ του Φρέσνο. Και στα δύο φεστιβάλ του Ράλεϋ ήμουν άνεργος. Αυτή την φορά δεν ισχύει, αλλά και πάλι δεν πήγα κατευθείαν από το γραφείο διότι απλούστατα ακόμα είμαι σπίτι. Δεν έχω νεώτερα ως προς εκείνο το μέτωπο. Επίοης σήμερα στο γυμναστήριο είδα τον εαυτό μου όπως όταν είχα πάει EDC ή Grand Canyon. Στα πόδια μου οι μύες είχαν τονωθεί και είχε μαζευτεί το λίπος, αν ήταν λίπος. Το θέμα είναι βέβαια ότι δεν έγινε το ίδιο γύρω από το στομάχι.

Παρασκευή είχα ένα σχετικό άγχος τι ώρα να πάω. Πέμπτη είχε βρέξει και έστειλαν μύνημα ότι οι ετοιμασίες της ημέρας εκείνης δεν θα πραγματοποιηθούν. Παρασκευή πρωϊ έστειλαν μύνημα ζητώντας να εμφανιστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι να βοηθήσουν στις προετοιμασίες του χώρου. Να πάω πρωϊ και να ρωτάνε μετά γιατί δεν είμαι δουλειά ή όχι; Πήγα εν τέλει στις 4 και δεν με ρώτησε κανένας τίποτα. Χάρηκα πολύ που ήταν στην κουζίνα ο συνονώματος ταβερνιάρης από το Hollister ο οποίος μου είπε ότι πούλησε το εστιατόρειό του και πλέον συνταξιοδοτήθηκε. Με βάλανε και έκοβα λεμόνια με την γκιλοτίνα λεμονιών η οποία τα έκοβε στα 8. Έκοψα έτσι 2 καφάσια λεμόνια την Παρασκευή, άλλα 2 το Σάββατο και άλλα δύο την Κυριακή. Πέραν τούτων δεν είχα μεγάλες εκπλήξεις. Με ρωτήσαν στην κουζίνα να πάω γυμναστήριο και είπα ναι. Είτε με είδαν να σηκώνω τα ταψιά, είτε απλά με παρακολουθούν στα κοινωνικά δίκτυα. Η Παρασκευή γενικά ήταν κουραστική μόνο σχετικά. Το Σάββατο επιτέλους κοιμήθηκα αρκετά αλλά σηκώθηκα αργά συν μετά έβαλα πλυντήριο και άπλωσα. Έφτασα το μεσημέρι αλλά δεν διαμαρτυρηθηκε κανένας τι έκανα το πρωϊ. Το μεσημέρι είχαμε αρκετή δουλειά και κουβαλούσα φαϊ από το ψυγείο στον φούρνο και μετά έξω στα μονωμένα κουτιά που περίμεναν. Μετα το μεσημεριανό είχε σχετική ηρεμία και έτσι βγήκα να κόψω κίνηση. Το βράδυ έγινε πανζουρλισμός, σε σημείο που μείναμε από φασολάκια διότι δεν προλάβαμε να βάλουμε στο φούρνο. Σε εκείνο το σημείο με επισκεύθηκε συνάδελφος με την οικογένοιά του και τον είδα για δύο λεπτά, αλλά του είπα σε αυτό τον πανζουρλισμό δεν μπορώ να σε δω πολύ. Όταν έπεσε στις 9 του έστειλα μύνημα αλλά είχε φύγει πλέον. Εκείνη την ημέρα ψόφισα αλλά το χάρηκα. Την Κυριακή εμφανίζομαι εκκλησία με σορτσάκι, και επειδή είχε μνημόσυνο που αργούσε έφυγα πριν την απόλυση για να βοηθήσω στο σταθμό μου. Την Κυριακή δεν πήγε τόσο τρελά συν δεν μείναμε από φαϊ τόσο νωρίς όπως πέρυσι. Βασικό αίτιο ήταν ότι είχαμε ετοιμάσει περισσότερα. Στις 5 τελειώσαμε το ψήσιμο και μετά μία βόλτα έφυγα και ηρέμησα σπίτι. Έτσι γύρισα στα συνηθισμένα άγχη μου, αφού μου πέρασε αυτό.

Η πολιτική κατάσταση εκτραχύνεται

 Ως προς το εργασιακό μου θέμα τίποτα το νεώτερο, απλά περιμένω. Είμαστε στην περίοδο ετοιμασίας του φεστιβάλ το οποίο ξεκινά την Παρασκευή. Χτες το πρωϊ πήγα και βοήθησα στην εκκλησία κουβαλώντας πακεταρισμένα γλυκά σε αίθουσα του κατηχητικού, κοντά εκεί που θα τα πουλάνε, και μετά το απόγευμα πήγα σε paint party το οποίο παρά το όνομά του δεν ήταν ψυχεδελικό, ή τουλάχιστον δεν έπαιζε psychedelic trance. Συμπαθητικός ο χώρος, σχετικά καλή μουσική, μας ψέκασαν χρώμα και χάρηκα που πέταξα ένα t-shirt το οποίο είχε επίμονο λεκέ που δεν έβγαινε. Πρωϊ σήμερα πάω εκκλησία, πρώτα για λειτουργία και μετά να βοηθήσω και μετά το απόγευμα σπίτι. Δεν πήγα γυμναστήριο ούτε χτες ούτε σήμερα. Μετά από 5+ ώρες χορό ήμουν πολύ πεινασμένος και παρότι έφαγα στο σπίτι πολύ, δεν χόρτασα. Όταν σηκώθηκα από το κρεββάτι στις 4 πεινούσα και έτσι έφαγα αντί να πάω να κολυμπήσω. Αν μη τι άλλο όλη μερά το κεφάλι μου σταδιακά ανέκαμπτε από την χτεσινή έξοδο. Είδα τον εαυτό μου πιο μαζεμένο, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε: μία ημέρα έντονης σωματικής εργασίας δεν μπορεί να με κάνει φωτομοντέλο, όπως δύο από τους dj στο πάρτυ που ήταν χωρίς την μπλούζα τους και έβλεπες γραμμώσεις. Είμαι βέβαιος ότι όταν έρθει η νηστεία των Χριστουγέννων θα αρχίσω να μαζεύομαι αλλά μέχρι τέλους πάλι δεν θα είμαι ευχαριστημένος.

 Αυτό το οποίο τώρα όμως με ανησυχεί είναι η εκτραχυνόμενη πολιτική κατάσταση στην Αμερική. Ο Τσάρλυ Κιρκ είναι άτομο με το οποίο ως επι το πλείστον δεν συμφωνούσα πολιτικά. Δεν νομίζω ότι αν μία μαύρη γυναίκα τα καταφέρει ο λόγος είναι η πολιτική φυλετικών ποσοστόσεων και ότι το να εργάζεται μία μαύρη γυναίκα είναι παίρνοντας την θέση πιο άξιου λευκού άνδρα (θέση που υποστήριξε ο δολοφονηθείς). Το συμβάν το βλέπω όπως την δολοφονία του Παύλου Φύσσα: Οι θέσεις του θύματος με βρίσκουν άντίθετο, αλλά σε κάθε περίπτωση καταδικάζω την δολοφονία διότι έχουμε δει ότι πολιτικές δολοφονίες (πχ Γρηγόρης Λαμπράκης) μόνο σε κακό δρόμο οδηγούνε. Το βασικό πρόβλημα είναι η εκατέρωθεν θυματοποίηση: Αν σκοτώνουν από την πλευρά μας, γιατί να μην σκοτώσουμε από την δικιά τους. Ο Ίωνας Δραγούμης δολοφονήθηκε σε αντίποινα ως προς την απόπειρα κατά του Βενιζέλου στον Gare De Lyon, αλλά σε καμία περίπτωσε δεν βοήθησε τους βενιζελικούς. Την αρχηγία των αντιβενιζελικών ανέλαβε ο Κωνσταντίνος ο Α' που σήμαινε ότι από την στιγμή που στον εθνικό διχασμό ανέλαβε την ηγεσία της πλευράς αντιτιθέμενη στην Αντάντ, όταν γύρισε το 1920 στην βασιλεία μας πούλησαν οι Γάλλοι έχοντας αυτό ως αφορμή. 

Φίλη και συνάδελφος λέει ότι είναι η αριστερά αυτή η οποία κάνει πολιτικές δολοφονίες, και από των δύο πλευρών. Ο ύποπτος της δολοφονίας του Κιρκ φαίνεται ότι όντως εκεί ανήκει, διότι η εναλλακτική είναι ότι ανήκει στην ακροδεξιά ιδεολογία των groypers του Nick Fuentes (υπήρξε δήλωση του κυβερνήτη της Utah ότι είναι αριστερός, ως προς το δεύτερο κυκλοφορεί meme). Ο δολοφόνος του βουλευτή της Μινεσσότα εν τέλει ήταν δημοκρατικός. Αυτός όμως ο οποίος εισέβαλλε στο σπίτι της Νάνσυ Πελόζι και τραυμάτησε τον άνδρα της με σφυρί είναι συντηρητικός. Δεν υπάρχει μονοπώλειο πολιτικής βίας μόνο από την μία πλευρά. Αυτό που φοβάμαι όμως είναι ότι αρχίζει και εμφανίζεται τάση, έστω και ακόμα αδύναμη. Αυτός που άνοιξε πυρ και σκότωσε δύο μαθητές σε καθολικό σχολείο, και τραυμάτισε αρκετά ακόμα μεταξύ των οποίω και ένα ελληνοαμερικανάκι, είναι διεμφυλικός. Αντίστοιχα ο συγκάτοικος του υπόπτου είναι διεμφυλικός και το κίνητρο του δολοφόνου φαίνεται να είναι έρωτας. Επί μακρόν τα "καλά παιδιά" στον Νότο και την επαρχία γενικώς λένε ότι πρέπει να έχουν οι άνθρωποι όπλα με σκοπό να αντισταθούν ενόπλως σε καταπιεστικές κυβερνητικές πολιτικές, οι οποίες υπονοείται ότι είναι προοδευτικές. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι οπαδός των διεμφυλικών, απλά αποδέχομαι ότι όντως υπάρχουν και μάλιστα από την αρχαιότητα, βλέπε πχ τις Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη για παραδείγματα. Η σημερική κυβέρνηση είναι έντονα εχθρική. Φοβάμαι ότι ακριβώς βλέπουμε τι συμβαίνει όταν όντως μία καταπιεζόμενη ομάδα παίρνει τα όπλα για να "υπερασπιστεί τα δικαιώματά της". Υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος γιατί στην Ελλάδα και γενικότερα στην Ευρώπη υπάρχουν περιορισμοί στην οπλοκατοχή: "υπερασπίζοναι τα δικαιώματά μου" για την μία πλευρά κάλλιστα σημαίνει "καταπιέζω τον άλλον" για την άλλη. Ας μαλώνουν με λόγια όσο θέλουν, αλλά όταν μπαίνουν όπλα ενδιάμεσα βλέπουμε τέτοια άσχημα πράγματα. Τα "καλά παιδιά" δεν νομίζω ότι θα περίμεναν ότι και η άλλη πλευρά μπορεί να υιοθετήσει την ίδια πρακτική που κυρήττει. 

Ανησυχώ, διότι σε αυτή την χώρα όλο και μειώνεται ο χόρος την συναίνεσης και επίσης έχουμε ένα πρόεδρο ο οποίος δεν επιθυμεί την εννότητα της χώρας αλλά το να νικήσει τους εχθρούς του. Το να βλέπεις  την μισή χώρα ως εχθρό δεν οδηγεί σε κάτι καλό. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει για να χαμηλώσει η θερμοκρασία, σύμφωνα με κοινωνικούς επιστήμονες πρέπει να γίνει κάτι ακόμα πιο ακραίο για να απορρίψει αηδιασμένη η κοινωνία την βία ως τρόπο λύση προβλημάτων. Το 1944-6 καμία από την δύο πλευρές δεν επιδίωξε ειρήνη, μόνο νίκη, και η κοινωνία ήταν πιο συνηθισμένη στην βία μετά από την αγριότητα της Τριπλής Κατοχής. Είναι οι δυνάμεις που επιδιώκουν την ειρήνη πιο ισχυρές από τις δυνάμεις που επιδιώκουν την ενοπλη αντίδραση στην Αμερική; Βλέπουμε.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ 70 χρόνια αργότερα και προοπτικές για το Κυπριακό σήμερα

 Αυτή την ανάρτηση την χρωστάω λίγο καιρό τώρα, το ότι την έχουν υποβαθμίσει οι σημερινές ειδήσεις δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να την γράψω. Δεν υπάρχει λόγος να γράψω για την όλη ιστορία της Κύπρου, νομίζω το έχω ξανακάνει. Το νησί έγινε Βρετανικό έδαφος με το συνέδριο του Βερολίνου, αν και ως τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου. Αμά τη εμφανίσει των Βρετανών υπήρξαν Τουρκοκύπριοι οι οποίοι δήλωσαν κρυπτοχριστιανοί, αλλά οι Βρετανοί ήθελαν δύο κοινότητες για το διαίρει και βασίλευε. Οι τουρκοκύπριοι είχαν προνόμια υπό τους Βρετανούς διότι τους χρησιμοποιούσαν για να καταστέλλουν τους ελληνοκυπρίους, αλλά δεν παύει και αυτοί να ήταν υπόδουλος λαός. Η βρετανική κατοχή πέρασε διαφόρους περιόδους καταπίεσης και ανοχής. Μετά το πέρας του Β'ΠΠ όταν η χρεωκοπημένη Βρετανία εν τέλει έδινε ανεξαρτησία σε κάποιες αποικίες της, ως χρεούμενο λόγω πράξεων κατά τον πόλεμο (πχ το 1944 ο Γκάντι δήλωσε όταν οι Ιάπωνες εισέβαλλαν στην βορειοανατολική Ινδία ότι οι αγώνες της Αγγλίας δεν είναι αγώνες της Ινδίας και κάλεσε σε εξέργεση, η οποία κατεστάλλει μεν αλλά υποσχέθηκαν οι Βρετανοί στα στρατεύματα που την κατέστειλαν ότι θα έδιναν ανεξαρτησία μετά τον πόλεμο) η Κύπρος ζήτησε ειρηνικά τρεις φορές ένωση, και την αρνήθηκαν οι Βρετανοί και τις τρεις. Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο λόγος ήταν το Αυτοκρατορικό Γενικό Επιτελείο, το οποίο και τις 4 φορές απάντησε ότι χωρίς τις Βρετανικές βάσεις εκεί, η χώρα απλά δεν ήταν Μεγάλη Δύναμη και δεν μπορούσε να προβάλει ισχύ στην Μέση Ανατολή. Έτσι την 1η Απριλίου 1955 ο αγώνας ξεκίνησε με βόμβα στον ραδιοφωνικό σταθμό. Πρόθεση ήταν να ξεκινήσει 25 Μαρτίου, αλλά για συγκοιριακούς λόγους δεν μπόρεσαν.

Ο αγώνας μπορεί να χωριστεί σε δύο φάσεις, πριν την κρίση του Σουέζ το 1956 και μετά αυτής. Στην πρώτη φάση ξεκινά με επιθέσεις οι οποίες μπορούν σήμερα να χαρακτηριστουν τρομοκρατικές (η λέξη είναι έντονα πολιτική, λές τρομοκράτες αυτούς των οποίων τους αγώνες απορρίπτεις) αλλά και με αντάρτικό στο Τρόοδος. Οι Βρετανοί μέσω μέτρων εσωτερικής καταστολής περιόρισαν τα πρώτα (σταδιακά οι συμπαθούντες σε κρίσιμες θέσεις αποκαλύπτονταν) και με ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις προκάλεσαν σοβαρά πλήγματα στις δυνάμεις στα βουνά. Ωστόσο ταχύτατα φάνηκε ότι η ΕΟΚΑ είχε την πάνδημη υποστήριξη των ελληνοκυπρίων, ακόμα και το ΑΚΕΛ σε τελική ανάλυση δεν της αντιτάχθηκε, απλά δεν βγήκε να την υποστηρίξει ανοιχτά και ενεργά. Το 1956 με την επιχείρηση Musketeer για την εισβολή στη διώρυγα του Σουέζ την οποία εθνικοποίησε η Αίγυπτος μεταφέρθηκαν μεγάλες δυνάμεις στο νησί, οποίες έδιναν ευκολότερους στόχους στην ΕΟΚΑ, και συγχρόνως με την αποχώρησή τους για το πεδίο της μάχης έδωσαν χώρο στην ΕΟΚΑ να αναλάβει πάλι δράση παρά το έντονο αριθμητικό μειονέκτημα καθότι η ΕΟΚΑ, ακόμα και με τους υπεθύνους συνοικιών στην επόμενη φάση, δεν υπερέβει τα 2,000 μέλη. Μετά την πολιτική αποτυχία της επέμβασης στο Σουέζ, διότι στρατιωτικά ήταν επιτυχημένη, επανήλθαν δυνάμεις στο νησί και ο αρχηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής αποφάσισε να αποχωρήσει η οργάνωση από τα βουνά. Σε αυτό το σημέιο αρχίζει η διμέτωπος αγώνας, και με τους Βρετανούς και με τους Τουρκοκυπρίους. Οι Βρετανοί οργάνωσαν τουρκοκυπριακές πολιτοφυλακές οι οποίες όταν έβγαιναν για πλάτσικο στις ελληνοκυπριακές συνοικίες αργούσαν να αντιδράσουν ενώ αν έβγαιναν σε διαδήλωση οι ελληνοκύπριοι εμφανίζονταν ταχύτατα. Η γενική ιδέα ήταν να φθείρουν τις δυνάμεις και τη διάθεση των ελληνοκυπρίων αλλά απέτυχαν. Ο Γρίβας έβγαζε διατάγματα και διαταγές από το υπόγειό του, η ΕΟΚΑ συνέχισε να έχει τον έλεγχο των συνοικιών και εν τέλει η Βρετανία πείστηκε να συμβιβαστεί και αντί για την Κύπρο ως βάση να αποδεχθεί βάσεις στην Κύπρο. Οι συνθήκες Λονδίνου-Ζυρίχης κυρίως ασχολούνται με το καθεστώς των βάσεων. 

Η Κύπρος κατέλειξε ανεξάρτητη αντί για μέρος της Ελλάδας. Το βασικό όμως είναι ότι με δύο χιλιάδες μαχητές το νησί ελευθερώθηκε. Ας μην γράψω πάλι για την περίοδο από τη Ζυρίχη ως τον Αττίλα, ακόμα γίνεται άγρια συζητησή τι έγινε όντως τότε. Το δεδομένο όμως είναι ότι ο χαμηλού επιπέδου Τουρκικός Στρατός νίκησε την ακόμα χειρότερη Εθνική Φρουρά, η οποία ούτε καν είχε αρκετά όπλα για όλους τους στρατιώτες. Η εν συνεχεία απόφαση του Μακαρίου, που σε τελική ανάλυση είχε την υποστήριξη του λαού του, ήταν ότι με διπλωματική πίεση θα διώξουμε τους Τούρκους, όπως έτσι, έστω και με τον αγώνα της ΕΟΚΑ εκδιώχθηκαν οι Βρετανοί. Το ζήτημα είναι όμως ότι η Τουρκία ήταν πολύ πρόθυμη να δεχτεί ένα τεράστιο βάρος, πολύ περισσότερο από την Βρετανία, διότι ήταν πιο χρησιμή ως προς την Δύση στον Ψυχρό πόλεμο που περιόριζε το βάρος αλλά και επειδή όπως γράφει ο Νταβούτογλου στο βιβλίο του, χωρίς την Κύπρο απλά δεν μπορεί αν είναι η κυριαρχή δύναμη στην Μεσόγειο, κάτι που θέλει να ξαναγίνει. Μετά την αποτυχία του Κρανς Μοντάνα, διότι ο Ερντογάν δεν μπορεί να δεχτεί σχέδιο που να μειώνει την εξουσία του στο νησί, οι μόνες εξελίξεις που είχαμε ήταν εξωτερικές. Από την μία είχαμε σε αντιστοιχία με τον Ζελένσκυ να ξανακρίνουμε αν οι αποφάσεις του Μακαρίου ήταν οι σωστές. Η όλη συνάντηση της Αλάσκας σε τελική ανάλυση θύμησε συναντήσεις κορυφής στο Κυπριακό: Ο Πούτιν απαιτεί και αυτά που δεν έχει κατακτήσει ακόμα και είναι δύσκολο χωρίς φοβερή φθορά να κατακτήσει. Από την άλλη είχαμε ένα Ισραηλινό αρθρογράφο, ο οποίος όμως δεν εκφράζει την επίσημη πολιτική του Ισραήλ αλλά εκφράζει ένα τμήμα του κατεστημένου του, να γράφει πρώτα στον Ισραηλινό τύπο και μετά σε μετάφραση στον Ελληνικό, ότι το συμφέρον του Ισραήλ είναι η Τουρκία πρέπει αν εκδιωχθεί από τα κατεχώμενα. Εμέσως μπορεί να διαβαστεί ότι αν τελειώσει ο πόλεμος της Γάζας και αν η Τουρκία κάνει κανένα άλλο κόλπο και η ΕΦ είναι πρόθυμη να υποστηρίξει, το Ισραήλ μπορεί να δώσει αεροπορική κυριαρχία στην πλευρά μας. Αν νομίζει κανείς ότι το Ισραήλ θα πολεμήσει για εμάς, είναι τόσο πιθανόν όσο το να πολεμήσουμε εμείς κατά των Παλεστινίων. 

Δεν πιστεύω πλέον σε ειρηνική διευθέτηση του Κυπριακού, όχι κατά τρόπο αποδεκτό για τους Ελληνοκυπρίους. Για δεκαετίες η επιτυχία της ΕΟΚΑ με μικρές δυνάμεις και η ένταση Αθήνας-Λευκωσίας προ του 1974 είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει ποτέ αξιολογηθεί ουσιαστικά η στρατιωτική λύση, όχι ως πράξη αλλά ούτε ως ενδεχομενο. Παρότι υπήρχαν οι πόροι μόνο ο Κληρίδης έκανε σοβαρές αγορές για την ΕΦ, οι οποίες και πάλι απλά έκαναν κενά της Εθνικής Φρουράς, ποτέ δεν αποκτήσαμε υλικη υπεροχή. Ο Αναστασιάδης έχει επιδιώξει εκσυγχρονισμό αλλά και πάλι η ιστορία κολλάει στον πόλεμο της Γάζας και της Ουκρανίας. Θα δούμε σε επόμενη φάση τι εκσυγχρονισμός όντως γίνεται αυτή την περίοδο. Δεν λέω να στείλουμε την ΕΦ κατά των κατοχικών δυνάμεων, τουλάχιστον σε αυτή την φάση. Λέω να έχουμε αρκετά ισχυτη ΕΦ που να μπορεί αν νικήσει τους Τούρκους

Στο Λας Βέγκας για το Unity στο Sphere

 Στην προηγούμενη ανάρτηση (νομίζω) είπα ότι θα γράψω για το Κυπριακό. Εν τέλει η ανάγνωση του περιoδικού του Politico ναι μεν προχώρησε, δεν τελείωσε όμως. Όταν την άφησα την Παρασκευή είχα μείνει κάπου Δεκαπενταύγουστο και την συνάντηση της Αλάσκας. Θα μπορούσα να είχα καθίσει ως αργά να τελειώσω, ή έστω να προχωρήσω παραπάνω, αλλά το πρωϊ του Σαββάτου είχα να βοηθήσω για την προετοιμασία του φεστιβάλ. Έτσι, δεδομένου ότι πήγα και speed dating (για το οποίο δεν έχω νέα ακόμη) προτίμησα να αφήσω και κάτι. Καθώς στο Λας Βέγκας δεν πέρασα και τόσο χρόνο στο ίντερνετ, δεν ξαναέπιασα το περιοδικό χτες ή σήμερα καθότι είχα το προηγούμενα που δεν είδα. Πλησιάζω όμως, αύριο μάλλον θα ξανακεινήσω και ίσως το τελειώσω.

 Σάββατο πρωϊ ξυπνάω αρκετά νωρίς, περνάω μία ώρα στον υπολογιστή, τον μαζεύω και πηγαίνω στην εκκλησία. Εκεί βοηθάω με το κοτόπουλο πάνω από μία ώρα και 11 παρά είχαμε τελειώσει με όλα τα ταψιά. Τέτοια ώρα δεν είχε ακόμα παραγγείλει μεσημεριανό ο υπεύθυνος, ήταν νωρίς. Του λέω ότι έχω να φύγω (το ήξερε) και πως καθότι το ταξίδι είναι μακρύ, προτιμώ να φάω στον δρόμο. Ξεκινάω στις 11 και σταματάω μία ώρα αργότερα στο Delano, στην ίδια έξοδο που είχα βγει όταν πήγα EDC. Τρώω στο KFC παρότι έλεγα να μην φάω εκεί, καλύτερα από το Carl Jr που είχα φάει τον Μάιο. Συνεχίζω, είχα βάλει καύσιμα την Πέμπτη βράδυ, και μετά θέλησα να σταματήσω στο Boron, αλλά για τρίτη φορά φέτος βρήκα κλειστό τον σταθμό εξυπηρέτησης αυτοκινήτων. Σταμάτησα όμως δύο στάσεις αργότερα σε βενζινάδικο. Μετά συνεχίζω, ο δρόμος είχε αρκετά αυτοκίνητα, είδα την θερμοκρασία να ανεβαίνει στους 110 και να πέφτει στους 95 μέσα σε 20 λεπτά, ήπια πολύ νερό από το γαλόνι και 5 παρά έφτασα στο ξενοδοχείο στο Λας Βέγκας. Το ζήτημα είναι ότι το ξενοδοχείο στο οποίο είχα κλείσει, το Hilton Grand Vacation Flamingo, ένα από τα 11 Hilton στο Λας Βέγκας, έχει περίεργη διαρρύθμιση με δύο πίσω πλευρές και χωρίς μπρος πλευρά. Για να το αφήσω κάπου προσωρινά για check in είδα και έπαθα. Είναι όμως σε καλό σημείο, ακριβώς πίσω από το καζίνο Flamingo, και έχει τζάμπα πάρκινγκ στο γκαράζ του Flamingo. Απλά το να το αφήσεις προσωρινά το αμάξι κάπου για να κάνεις τσεκ ιν είναι δύσκολο εκεί που είναι. Η πλευρά που είναι η είσοδος για το αμάξι είναι εν τέλει η πίσω, η υποδοχή είναι στην άλλη πλευρά και δεν έχει πεζοδρόμιο για να βγεις στον κεντρικό δρόμο. Η άλλη πλευρά βλέπει στην πισίνα του Flamingo για την οποία όμως δεν υπάρχει δική του είσοδος, απλά ένα μονοπάτι εσωτερικό στον κήπο, μόνο προσβάσιμο με την κάρτα του δωματίου, που σε βγάζει στο σημείο που μπορείς να πάρεις ταξί στο καζίνο Flamingo. Κάνω τσεκ ιν, πάω στο αμάξι πάρκινγκ, ανεβαίνω στο δωμάτιο με τα πράγματα, κάθομαι λίγο και βλέπω ότι είχα καταιδρώσει όλα τα ρούχα μου. Το να έχω κάνει μούσκεμα το μπλουζάκι το περίμενα, όχι όμως ότι είχα κάνει τόσο μούσκεμα το σορτσάκι. Το έβγαλα και ανησύχησα διότι δεν είχα φέρει άλλο για το ταξίδι αυτό, απλά δεν μου είχε ξανασυμβεί ποτέ. Έκανα μπάνιο και θυμήθηκα ότι έχω φέρει το σορτσάκι του γυμναστηρίου. Έτσι το φόρεσα μετά και πήγα βόλτα στο Strip. Πέρασα απέναντι στο Caesars Palace και έφαγα ramen σε ένα κορεάτικο. Μπροστά ήταν ένας με t-shirt του Unity. Το ακουμπάω στην πλάτη και τον ρωτάω: αύριο έχω να πάω στο Unity, έχει τόσο κρύο μέσα στο Sphere που να θέλει μακρύ παντελόνι ή καλά πάω με το σορτσάκι; Μου λέει να μην φοβάμαι, τα καταφέρνω με το σορτσάκι. Δεδομένου ότι τέτοια εποχή του χρόνου στο Λας Βέγκας κάνει πάνω από 100 Φαρενάιτ, χάρηκα. Για το φαϊ, όπως και για τα υπόλοιπα γεύματα εκτός από ένα σε κάποιο Panda Express που βρήκα, μου κόστισε $20 στο όρθιο ουσιαστικά. Το έχει παρακάνει το Λας Βέγκας, αλλά για να πω την αλήθεια βγήκε άρθρο που έλεγε ότι έριξαν τις τιμές και στην διασκέδαση και στη διανυχτέρευση μετά από 7 μήνες συνεχόμενης πτώσης σε επισκέπτες, αλλά ακόμα δεν το έχουν κάνει στην εστίαση.

Την επομένη το πρωϊ σηκώθηκα και πήγα στην ελληνορθόδοξη εκκλησία, Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Ας αφήσουμε την λεπτομέρια ότι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ήταν προφήτης και όχι Άγιος, εξού και το μοναστήρι που βαπτίστηκα λέγεται του Τιμίου Προδόμου. Η εκκλησία είναι μεγαλύτερη από την δική μας κάπως, όχι τόσο μεγάλη όσο το Ωκλαντ όμως. Η λειτουργία άρχισε αργότερα εξού και είδα τον μισό όρθρο. Στο τέλος ο ένας ιερέας έκανε κύρηγμα αλλά δεν καλωσόρισε ονομαστικά τους επισκέπτες. Πήγα στην κοινωνική ώρα μετά και μίλησα με ντόπιους. Καλά πέρασα αλλά δεν παύει να μην ήξερα κανένα. Τώρα είχε ανάψει το λαμπάκι πηγαίνοντας εκκλησία και έτσι στην επιστροφή σταμάτησα για μετρητά και για καύσιμα, τα οποία είναι φτηνότερα Νεβάδα. Μετά γύρισα στο δωμάτιο, κάθισα λίγο στο ίντερνετ το οποίο γενικά ήταν προβληματικό στο ξενοδοχείο, και ύστερα είχα τηλεδιάσκεψη με τους Υιούς του Περικλή. Μετά βγήκα για βόλτα και φαϊ. Πήγα δεξιά μέχρι που έφτασα στο Venetian. Μετά γύρισα στο δωμάτιο και ξάπλωσα. Ύστερα σηκώθηκα και πάλι βολτα για να περάσω καλά και να περάσει και η ώρα. Φτάνει κάπου 9 και ξεκινάω και ετοιμάζομαι για το μεγάλο γεγονός για το οποία ήρθα Λας Βέγκας: Unity, ήτοι Tomorrowland και Insomniac μαζί, στο Sphere. Ντύνομαι και ξεκινάω το περπάτημα. Το ξενοδοχείο είχε το καλό ότι είναι πολύ κοντά στη σφαίρα, βγήκα στον δημόσιο δρόμο και άρχισα να ακολουθώ τις παρέες. Φτάνω κάπου ένα τετράγωνο από εκεί και ρωτάω τους ανθρώπους της ασφάλειας παω Sands όπου ήταν η δική μου είσοδος. Μου ναι μεν είναι από εκεί αλλά καλύτερα να ακολουθήσω τον κόσμος και ας κάνω τον γύρο της σφαίρας. Όντως αυτό κάνω και ώρα 10.15, ώρα που άνοιγε για όσους είχα εισιτήριο, έφτασα στην είσοδο στην ουρά μου. Περίμενα κάπου 5-10 λεπτά και εν τέλει μπήκα στον χώρο.

Το Las Vegas Strip είναι μία περιοχή με πολύ μεγάλα κτίρια, με αποτέλεσμα να βγαίνεις για μια μικρή βόλτα και μέχρι να γυρίσεις στο δωμάτιό σου κοιτάς το ρολόι και ανακαλύπτεις ότι έχεις περπατήσει 2-3 ώρες. Έτσι αντίστοιχα το Sphere μοιάζει αρκετά μικρό σχετικά, αλλά το τετράγωνό του καλύπτει χώρο στον οποίο χωράει άνετα σχολείο στο Φρέσνο. Περπατάω μέσα στους διαδρόμους με το βραχιολάκι που μου έδωσαν στην είσοδο και έδειχνε που στο κτίριο ήταν το εισιτήριο μου (στην πίστα, όχι στις θέσεις) και περνάω από δύο μπαρ και τις τουαλέτες. Το πρόβλημα του EDC απλά δεν το έχει ως προς αυτό. Είμαι στην πίστα, βλέπω την εικόνα που έχουν προβάλει και έχω κάπου τρία τέταρτα ως την αρχή της μουσικής. Αρχίζει και με πιάνει η πλάτη μου μάλλον από ορθοστασία. Κάνω γύρες και κάπου στις 11.15 αρχίζει και κάθεται στην σκηνή μία ορχήστρα μάλλον κλασσικής μουσικής, όχι επακριβώς μπουζούκι. Στις 11.30 ξεκινάει το πρόγραμμα με την ορχήστρα να παίζει σε συνδιασμό με DJ μάλλον παλαιότερες ηλεκτρονικές επιτυχίες, κάπως σαν την ορχήστρα Syntony αν τους ψάξεις στο ιντερνετ. Σίγουρα όμως δεν ήταν εκείνη, δεν ήρθαν από τη Νέα Ζηλανδία. Συγχρόνως είχα και φοβερά οπτικά στην γιγαντοοθόνη και χορευτές ανάλογά με το θέμα της μουσικής παράστασης. Ξεκίνησε μπαίνοντας σε ένα πίνακα με έναν φάρο στην άκρη της θάλασσας και ακολούθησαν γραφικά τόσο στον ουρανό με δράκοντες όσο και στη θάλασσα με ψάρια και θηλαστικά. Μετά το γύρισε στην Αλίκη στη Χώρα τον θαυμάτων, βγήκε μία χορεύτρια ντυμένη Αλίκη στο κέντρο μπροστά από την ορχήστρα και μετά είχε διάφορα οπτικά όπως η γάτα που εξαφανίζεται και μένει μόνο το χαμόγελο της, η τρελή βασίλισσα της τράπουλας κλπ. Μετά είχε και άλλα θέματα ενώ έπαιζε καλή ηλεκτρονική μουσική: μία αναδρομή στο 1995 που άρχισε η Insomniac, ένα χωριό ή πόλη από λογοτεχνία του φανταστικού, σκηνές από Halloween αλλά και εισβολή εξωγήινων στο Λας Βέγκας. Για να μην πολυλογούμαι ήταν πολύ ωραία. Μάλιστα ήταν και καλύτερα σε λεπτομέρειες από το EDC: ο ήχος δεν έβγαινε από ηχεία μπροστά στη σκηνή με αποτέλεσμα να μην κινδυνεύει η ακοή σου καθότι δεν ήταν τόσο δυνατά. Δεν είχε αυτή την φοβερή κοσμοσυρροή μπροστά στη σκηνή που έχει στο EDC, αλλά άκουσα ότι δεν ξεπούλησε όλα τα ειστήρια της Κυριακής. Τέλος πάντων, στις 1 μετά από 1 1/2 ώρα πρόγραμμα η μπάντα τελείωσε και την καταχειροκροτήσαμε. Εν συνεχεία βγήκε ο Eli Brown ο οποίος έπαιξε ένα καλό αλλά συμβατικό πρόγραμμα, δεν είχε τα φοβερά οπτικά που είχε η μπάντα. Στις 2 τελειώσαμε και μετά περπάτησα στο δωμάτιο. 2 1/2 ώρες μου φάνηκε λίγο, αλλά στο Sphere την επομένη είχε να δείξει 8 φορές τον Μάγο του Οζ. Χάρηκα αλλά ύπνο δεν μου ήρθε γρήγορα. Σηκώθηκα την επομένη μάλιστα μετά μόνο 5 ώρες ύπνο.

Αφότου το πήρα χαμπάρι ότι δεν ξανακοιμάμαι σύντομα βγήκα πρώτα μία βόλτα και μετά πήρα το αμάξι για παρουσίαση timeshare η οποία πήγαινε με το φτηνό πακέτο διαμονής. Μας τάισαν, κάτι που δεν ήξερα, και ύστερα είχε παρουσίαση ένας για το πως με το πακέτο του Hilton έχει φοβερές διακοπές με την οικογένειά του. Μετά ήρθε η προσωπική πώληση αλλά εκεί έπεσαν έξω ως προς εμένα. Για όποιον αναρωτιέται στο timeshare δίνεις ένα ποσό τρόπον τινά ως αγορά οικοπέδου, το ελάχιστο μάλιστα ήταν $30,000 που είναι $22,500 στην περίπτωσή μου καθότι η πρώτη φορά, και σε αντάλαγμα έχεις πόντους που τους ξοδεύεις σε πακέτα διακοπών, συμπεριλαμβανομένου του αεροπορικού εισιτηρίου. Έλα όμως που εγώ είμαι ο άνθρωπος που ξέρω να βγάζω και φτηνο ξενοδοχείο και φτηνο αεροπορικό εισιτήριο. Η φάκα είναι το maintenance fee που στην περίπτωσή μου ήταν $1600 τον χρόνο, όταν με βάση τον υπολογισμό μου που βάλαμε στην οθόνη ξοδεύω κάπου $1000 τον χρόνο σε ξενοδοχεία, και μάλιστα ήταν γενναίος υπολογισμός διότι συνήθως ξοδεύω λιγότερο. Εκεί τους έπεισα ότι δεν θα αγοράσω και με άφησαν να φύγω. Μου πρότειναν να μου ξανακλείσουν το ίδιο πακέτο ξενοδοχείο/παρουσίαση σε άλλη μέρα αλλά δεν δέχτηκα, την επόμενη φορά θα ταξιδεύσω χωρίς timeshare. Γύρισα στο ξενοδοχείο και μετά περπάτησα προς την νότια πλευρά του Strip γιατί ήθελα να δω το εμπορικό κέντρο που ήταν υπό κατασκευή όταν είχα επισκευθεί πέρυσι το Λας Βέγκας με τον Βολιώτη φίλο. Το κέντρο έχει μισοανοίξει και είναι μάλιστα και ανοιχτού τύπου, ήθελα να φάω αλλά δεν είχε να καθίσεις κάπου εντός εκτός σε κανονικό εστιατόρειο. Ξαναβγήκα και αργότερα. Χτες το πρωϊ σηκώθηκα εν τέλει νωρίτερα απ'ότι περίμενα και οδήγησα ως το σπίτι, φτάνοντας σχετικά νωρίς χωρίς να πέσω σε κίνηση εώς ότου έφτασα εντός Φρέσνο στην διασταύρωση 99 και 180. Έτσι βγήκα νωρίτερα παρά να κολλήσω σε κίνησα. Πολύ καλά και ωραία πέρασα, αλλά θα ήταν πιο καλά με φίλους.

Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ

 Ο τίτλος αυτής της ανάρτησης είναι πολύ σουρρεαλιστικός δεδομένου ότι είμαστε στα τέλη Αυγούστου, και αντί να προσβλέπουμε στο καλοκαίρι, είμαι στο τέλος του και σχεδόν φτάνει φθινόπωρο. Αν όμως κοιτάξεις το τι διαβάζω, είναι λογικός. Σήμερα τελείωσα τα άρθρα του Απριλίου από το Politico Magazine. Μέχρι να φύγω για το Λας Βέγκας θα έχω διαβάσει όλα τα άρθρα του. Είναι ενδιαφέρον να ξαναπερνάω πάλι τους 9 μήνες από την επανεκλογή Τραμπ και να βλέπεις εκ των υστέρων που έπεσαν μέσα και που έπεσαν έξω. Οι πλέον ακραίες κινήσεις της κυβέρνησης έχουν σταματήσει στα δικαστήρια αν και αρκετές δυστυχώς πέρασαν. Είναι αδύνατον όμως να κυβερνήσεις την Αμερική με εκτελεστικά διατάγματα, χρειάζεται νομοθεσία, η οποία δύσκολα περνάει διότι οι Ρεπουμπλικανοί σε τελική ανάλυση δεν μπορούν να συμφωνίσουν μεταξύ τους για πολλά ζητήματα. Επίσης η κυβέρνηση έχασε ατμό όταν ξαναβγήκε στην επιφάνεια η υπόθεση Έπσταϊν. Είναι επικίνδυνο να ψαρεύεις στον βούρκο. Το άλλο που έγινε Απρίλιο είναι ότι πήγα Ελλάδα και γύρισα με περιοδικά. Το τελευταίο αυτόν, αφιέρωμα της Στρατιωτικής Ιστορίας στον Αγώνα της ΕΟΚΑ, επίσης το τελείωσα σήμερα. Πρέπει σε κάποια φάση να γράψω και για το Κυπριακό. Πέραν τούτων διαβάζω και το τι συμβαίνει ζωντανά και έχω αρχίσει να καταλαβαίνω και τον φίλο που προς μεγάλη έκπληξή μου είναι τόσο αρνητικός με τους μετανάστες στις ΗΠΑ, παρότι ο ίδιος μετανάστης. Για εμένα ο μέσος λάθρομετανάστης είναι ο Λατίνος ο οποίος κάνει χειρωνακτικές γεωργικές εργασίες. Δεδομένου ότι αυτοί, ή πιθανότερα τα παιδιά τους, βγαίνουν στα ρέηβ του Φρέσνο συν ότι οι γηγενείς (όσο δηλαδή είναι) ούτε πολύ παρέα μου κάνουν ούτε βγαίνουν να χορέψουν, αλλά κοιμούνται με τις κότες, η γνώμη μου είναι θετική. Κατά τα φαινόμενα όμως υπάρχουν πολλοί Ινδοί λαθρομετανάστες προγραμματιστές όπως εκείνη που είχαμε στην δουλειά η οποία έφυγε στους 9 μηνες γιατί δεν μπορούσαν να περάσουν τα δεδομένα μετανάστευσής της. Αν ο συνάδελφος έχει να ανταγωνιστεί στην αγορά εργασίας αυτούς, τον καταλαβαίνω. 

Δύο σημαντικά γεγονότα όμως συνέβησαν τις δύο τελευταίες εβδομάδες. Το ένα ήταν την προηγούμενη εβδομάδα που έγινε σεμινάριο από ΝΟΑΑ για το νέο γεωγραφικό σύστημα αναφοράς. Οι νέες προβολές της Καλιφόρνιας θα οριστικοποιηθούν στο τέλος της χρονιάς. Κράτησα σημειώσεις αλλά δεν μπορώ να μιλήσω με την προϊσταμένη για το θέμα, λόγω της κατάστασής μου. Το είπα όμως στην φίλη συνάδελφο και βλέπουμε τι θα γίνει. Το άλλο ξεκίνησε την προηγούμενη εβδομάδα και έφτασε ως αυτή. Μου έκαναν συνέντευξη και μου προσφέρθηκε δουλειά ως μέλος του συμβουλίου επιστημονικής συμβουλής σε μία νεοφυή επιχείρηση τηλεπισκόπισης/τεχνητής νοημοσύνης/γεωργίας η οποία είναι σε stealth mode και μάλιστα με έβαλαν και υπέγραψα σύμφωνο εμπιστευτικότητας. Μου υπόσχονται τουλάχιστον 10 ώρες τον χρόνο με ωριαία αμοιβή μίαμιση φορά το ότι βγάζω τώρα. Στην πράξη θα είναι σποραδικό. Ωστόσο ήταν μία καλή δικαιολογία και συνδιασμό με το της προηγούμενης εβδομάδας και το ότι την Τρίτη μετά Labor Day θα οδηγώ σπίτι από το Λας Βέγκας, πήρα τηλέφωνο και πήγα στο δημαρχείο στην προϊσταμένη προσωπικού με συμπληρωμένο το έντυπο για έγκριση δεύτερης εργασίας. Της είπα τι δουλειά είναι και τα άλλα δύο ζητήματα. Δυστυχώς δεν έχει κάτι νεώτερο για την υπόθεσή μου, το οποίο από την μία είναι κακό διότι θέλω να γυρίσω στην δουλειά, από την άλλη είναι καλό διότι δεν μου έχουν στείλει κανένα έντυπο για να πάω για εξέταση που να έχει χάσει το ταχυδρομείο. Εκεί είμαι προς το παρόν.

5 χρόνια από την επακούμβηση

 

Η προηγούμενη ανάρτηση εν τέλει είχε καθαρτήριο αποτέλεσμα, το βράδυ κοιμήθηκα πολλές ώρες. Το θέμα όμως σήμερα είναι μία επέτειος η οποία δεν πίστευα ότι θα ηταν ήδη εδώ, τα πέντε χρόνια από την επακούμβηση της φρεγάτας Λήμνος στην φρεγάτα Κεμάλ Ρέις. Όσο ήμουν Ελλάδα διακοπές ήταν τα 10 χρόνια από την διαπραγμάτευση με το πουκάμισο έξω, το οποίο μου ήταν ένα λογικό διάστημα διότι ήμουν σε διαφορετική φάση στη ζωή μου. Το ότι ήδη πέρασαν 5 χρόνια όμως από εκείνη την κρίση, παρότι το περίμενα λόγω των αφιερωμάτων στην κρίση του Έβρου, ήταν λιγότερο αναμενόμενο διότι ότι έκανα τότε και όπου βρισκόμουν τότε, κάνω και βρίσκομαι τώρα. 

Το 2020 είχαμε τρεις κρίσεις, οι οποίες μάλιστα ήταν εν τω μέσω πανδημίας. Βασικός λόγος που είχαμε 3 κρίσεις και μάλιστα η δεύτερη και η τρίτη κράτησαν τόσο θεωρείται ότι είναι η προεδρία Τραμπ. Άλλοι πρόεδροι θα είχαν καλέσει Αθήνα και Άγκυρα και θα είχαν επιβάλλει παύση πολύ νωρίτερα. Ο Τραμπ όμως μόνο ασχολούνταν με την επανεκλογή του. Μάλιστα κατά την διάρκεια της τρίτης κρίσης κάλεσε τον Μητσοτάκη και του είπε απλά να παραδωθεί για να μην γίνει πόλεμος, με αποτέλεσμα να εξαγριώσει τον Μητσοτάκη ο οποίος του απάντησε με μάθημα ιστορίας.  Επι Μπάιντεν, παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισε ιδίως τα δύο τελευταία χρόνια του, δεν είχαμε ελληνοτουρκική κρίση, δεν το επέτρεψε.

Η κρίση του Έβρου ήταν ένας αιφνιδιασμός Καθαρά Δευτέρα με σκοπό να ρίξει τα σύνορα και να ρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη αντικαθιστόντας με μία φιλικότερη. Το ποτάμι όμως άντεξε, δεν πέρασαν οι λαθρομετανάστες σε σοβαρούς αριθμούς, και εν τέλει η κατασκήνωσή τους διαλύθηκε και κάηκε από την Τουρκία διότι είχε υπερβεί την χρησιμότητά της. Άρχισε να πεθαίνει κόσμος από τον κορονοϊό και φάνηκε ότι κάτι δεν θα αλλάξει. Ο Οζάλ και ο Ντεμιρέλ όταν είδαν ότι έχασαν την κρίση έκαναν με εμπρηστικές δηλώσεις αλλά απεδέχθηκαν το αποτέλεσμα. Ο Ερντογάν όμως είναι πολιτικός του double or nothing, όλα ή τίποτα. Δεν δέχτηκα την ήττα στον Έβρο και αποφάσισε να ανοίξει άλλη κρίση σε πιο ευνοϊκό σημείο για την Τουρκία. Έτσι λοιπόν έστειλε τον στόλο στη νότια ακτή της Μεσογείου με σκοπό να αμφισβητήσει την επήρια των Ελληνικών νησιώς στην δυνητική αποκλειστική οικονομική ζώνη της Ελλάδας. Αυτό στο οποίο πόνταρε ήταν η κακή κατάσταση του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού μετά την υπερδεκαετή οικονομική κρίση σε σύγκριση με τον σύγχρονο τουρκικό στόλο.

Θυμάμαι την αρχή αυτής της κρίσης ήταν όταν πετούσα Ελλάδα από Αμερική διακοπές. Βγήκε η Μέρκελ, ηρέμησε τα πράγματα κάπως, αλλά η κρίση μετά επανήλθε διότι ο Ερντογάν ήθελε νίκη. Ο Ερντογάν όμως, ο οποίος υπηρέτησε στον Στρατό Ξηράς, πιθανόν να είχε ακούσει το γνωστό απόφθευγμα ότι το καλύτερο πλοίο είναι αυτό που έχει το καλύτερο πλήρωμα. Μάλλον όμως αγνοούσε το επίπεδο της ποιοτική διαφοράς των πληρωμάτων των δύο ναυτικών αλλά και την Ελληνική ναυτική ιστορίας. Η μόνη φορά που βγήκε σύγχρονος Ελληνικός στόλος για να αντιμετωπίσει τον εχθρικό ήταν στους Βαλκανικούς. Το 1897 ήταν σχετικά νεώτερος στόλος σε σχέση με τον Τουρκικό, αλλά όχι σε τέτοιο αριθμό όπως το 1912. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο το Βασιλικό Ναυτικό ακόμα αποτελείτο κυρίως από τα πλοία που είχαν αγοραστεί με εράνους για τους Βαλκανικούς, με βασική εξαίρεση τα 6 σχετικά σύγχρονα αντιτορπιλικά. Ωστόσο παρά την παλαιτότητά του επέδειξε τόλμη και φοβερή πολεμική επίδοση παρά τις πολύ δύσκολες καταστάσεις που αντιμετώπισε. Το 1974 και οι δύο στόλοι αποτελούνταν κυρίως από παλαίμαχα αμερικάνικα πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 2020 η νεώτερη ελληνική κύρια μονάδα επιφανείας, το Σαλαμίς, είχε ήδη συμπληρώσει τα 20 χρόνια, Ευτυχώς όμως είχαμε νεώτερα υποβρύχια και πυραυλακάτους, αλλά όχι όλα. Ο τότε Α/ΓΕΕΘΑ δήλωσε ότι το ΠΝ του είχε προτείνει να μη βγει όλος ο στόλος και να κρατήσουν δυνάμεις ώστε να έχουν μετά όταν αρχίζουν να εμφανίζονται οι βλάβες. Αυτός όμως αντέτεινε ότι χρειαζόμαστε πλώρες στην θάλασσα για να αντισταθμίσουμε το αριθμητικό πλεονέκτημα. Έτσι βγήκε όλος ο στόλος και αναπτύχθηκε από τον Έβρο ως την Κύπρο, κάτι που μάλλον είχε να γίνει από το Β'ΠΠ. Το 1974 όλος ο στόλος δεν βγήκε και σε καμία περίπτωση δεν πήγε στην Κύπρο. Δεν θυμάμαι ούτε σε Παρμενίωνα να βγαίνει ο στόλος πολύ ανοιχτά του Καστελορίζου, ας με διορθώσει κανένας που να ξέρει. Αν μη τι άλλο θυμάμαι μία ιστορία που έλεγε φίλος ναύτης από την δική μου θητεία. Ήταν σε ένα βοηθητικό του στόλου, που τότε είχε ήδη συμπληρώσει 50 χρόνια από την ναυπήγηση. Είχα διαταγή να βγει να συμμετάσχει σε άσκηση αλλά εμφάνισε αβαρία η μηχανή. Κάθισαν κάπου 8 ώρες όλο το πλήρωμα, διόρθωσαν την μηχανή, την σήκωσαν στο σωστό σημείο και εκεί έσπασε ο άξονας, ή ανακάλυψαν σπασμένο άξονα. Ήρθε τότε διαταγή να κάνουν την άσκηση εν όρμω αναγνωρίζοντας ακρίβώς την υπερπροσπάθειά του να κρατήσουν το πλοίο ετοιμοπόλεμο. Είμαι βέβαιος ότι σε αντίστοιχη κατάσταση το 2020 συνέχισαν την επισκευή μέχρις ότου το πλοίο βγει εκτός ναυστάθμου. Επίσης θυμάμαι και αυτό που έγραψε ο ναύαρχος Ηλίας Τσουκαλάς για τον στόλο στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ότι οι πραγματικοί ήρωες του στόλου ήταν οι μηχανικοί που διατηρούσαν τα πλοία μάχημα παρά την ηλικία τους και την έλλειψη ανταλλακτικών.

Το ακριβές συμβάν είναι αρκετά γνωστό. Το νεώτερο τουρκικό πλοίο, Κεμάλ Ρέις, προσπάθισε να εμβολίσει τη φρεγάτα Λήμνος η οποία όχι μόνο το απέφυγε με επιδέξειο χειρισμό αλλά και με την σειρά της εμβόλισε το Τουρκικό πλοίο. Λεπτομέρειες έχουν σταδιακά διαρρεύσει: η μονάδα των ΟΥΚ που ήταν στο πλοίο προσφέρθηκε να καταδράμει το τουρκικό πλοίο και να το κυριεύσει, αλλά ο αντιπλοίαρχος τότε Σαλιάρης τους απέτρεψε. Το τουρκικο πλοίο με δυσκολία απέφυγε την βύθισει και μάλιστα το έκαναν αργότερα και ολόκληρη περιοδεία μέχρι την Αλεξανδρέττα εώς ότου το γυρίσουν στην Αττάλεια όπου έκανε την μεγάλη επισκευή. Στην τηλεδιάσκεψη με το αρχηγείο ακούστηκε φωνή μάλλον πολιτικού συμβούλου να λέει τι μεγάλη καταστροφή που έκανες, τώρα έχουν αφορμή να μας κάνουν πόλεμο, αλλά το διεκοψε ο Α/ΓΕΕΘΑ και έδωσε μπράβο στον κυβερνήτη για την πράξη του. Το πανυγύρι που ακολούθησε στην Ελλάδα όταν βγήκε η είδηση δεν έγινε αντιληπτό από το πλήρωμα εως ότου ξαναμπήκαν σε δίκτυο κινητης και άρχισαν να λαμβάνουν τα μυνήματα με τα μπράβο από συγγενείς και γνωστούς. Η άλλη ιστορία που έμεινα ήταν όταν ήταν το πλοίο στα ανοιχτά της Σητείας μήνες αργότερα το αντιλήφθηκαν από την στεριά και τους έστειλαν φαϊ οι μαγαζάτορες για να δείξουν την ευαρέσκειά τους. Πριν παρεξηγηθούμε, το φαϊ στα πλοία του ΠΝ είναι εξαιρετικό, μπορώ να το επιβεβαιώσω από προσωπική εμπειρία. Δεν είμαστε στην φάση όπου ο προππάπους μου στο Αβερώφ έτρωγε φασολάδα και ήταν πολύ ευχαριστημένος, και ας μην ήταν νηστεία. Εκτίμησε ομως το πλήρωμα την κίνηση. Η τρίτη κρίση ήταν ένα διμηνο αργότερα, βγήκε πλοίο πάλι για έρευνες υφαλοκρυπίδα και το ακολούθησε ο στόλος μας. Δεν είχε όμως κάποιο τόσο δραματικό επεισόδιο. Απλά φάνηκε ότι η αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας δεν θα περάσει αναπάντητη και ότι ο στόλος μας έχει ακομα ψωμιά, παρά την ηλικία του.

Πέντε χρόνια αργότερα η βασική αλλαγή έχει γίνει στην αεροπορία. Ο λόγος για τον οποίο το Ισραήλ επιβάλει την θέλησή του στους εχθρούς ενώ η κατάσταση στο μέτωπο Ρωσίας/Ουκρανίας έχει μικρές διακυμάνσεις, είναι ότι η Ισραηλινή αεροπορία είναι αρκετά ισχυρή να επιβάλλει την θέληση της ενώ ούτε η Ρωσική ούτε η Ουκρανική δεν έχει καταφέρει να επιβληθεί στον αερά, εξού και ο πόλεμος με τα μη επανδρωμένα. Αγοράσαμε τα Rafale που παραδώθηκαν, τα F-16 εκσυγχρονίζονται, τα F-35 έχουν παραγγελθεί αλλά θα αργήσουν λίγα χρόνια. Ως προς το στόλο μας παραδώθηκαν από τις ΗΠΑ παλαιά περιπολικά Island και Marine Protector τα οποία είναι μεν σκαριά εικοσαετίας και, αλλά αντικατέστησαν τις τορπιλακάτους Nasty που ήταν ήδη εξηντακονταετίας. Η φρεγατιάδα κατέληξε στην αγορά των τριών FDI από την Γαλλία και επείκεται η παράδωση του Κίμων σε λίγους μήνες. Φαίνεται ότι θα ακολουθήσει και 4η, η οποία δεν έχει υπογραφεί ακόμα αν και είναι υποτίθεται επικείμενη ενω φαίνεται ότι υπάρχει πρόθεση αγοράς δύο μεταχειρισμένων συν δύο καινούργιων ιταλικών FREMM. Ωστόσο μέχρις ότου υπογραφεί τίποτα, πόσο μάλλον παραδωθεί, το ΠΝ λειτουργεί με τα ίδια παλιά πλοία όπως προ πενταετίας. Σταδιακά βγήκε και η ιστορία γιατί η Ελλάδα δεν αγόρασε τις πολύ καλύτερες κατά την γνώμη μου Ολλανδικές ή τις Αμερικάνικες LCS. Ως προς τις πρώτες το βασικό αίτιο φαίνεται να είναι ότι η πρόταση ήταν εμπορική της Damen και δεν είχε την ολόθερμη υποστήριξη της κυβέρνησης, όπως οι άλλες δύο. Ως προς τις Αμερικάνικες το ζήτημα είναι ότι παρά τις βελτιώσης της Σαουδικής Αραβίας, πρόκειται για σχέδιο που έχει σκοπό να αντιμετωπίσει κυρίως μικρές ασύμετρες απειλές παρά ισχυρές εχθρικές μονάδες στόλου. Πάντως ακόμα και αν όλα πάνε καλά και αποκτήσουμε 4 Κιμων + 4 Bergamini (FREMM) συν οι τέσσερεις εκσυγχρονισμένες ΜΕΚΟ, πάλι θα έχουμε 2 κλάσης S που θα πρέπει να αντικατασταθούν, με μόνη προοπτική σε αυτή την φάση τις ευρωκορβέτες ή τις Constellation που αργούν. Επίσης η αεροπορία και το ναυτικό έχουν δει μεγάλες αγορές, αλλά ο στρατός έχει μείνει ο φτωχός συγγενείς πέραν των ελικοπτέρων. Και ο στρατός ξηράς έχει ανάγκες νέων αγορών, αλλά σε αυτή την φαση φαίνεται να έχει δωθεί προτεραιότητα στα αντιαεροπορικά, τα οποία έχουν βαπτιστεί Ασπίδα του Αχιλλέα. Πάντως ενώ ο Παναγιωτόπουλος έκανε αγορές ως υπουργός άμυνας, ο Δένδιας έχει δυσκολία να υπογράφει συμβάσεις. Ας δούμε λοιπόν τι έχει να γίνει στο μέλλον.

Έχασα την ημέρα

 Σήμερα ξύπνησα βέβαιος και με μεγάλη προσμονή οτι αυτή την στιγμή που γράφω την ανάρτηση θα ήμουν και θα χόρευα στο Foam Wonderland. Ξυπνάω και πάω για κούρεμα, μετά με παίρνει τηλέφωνο ο εκτιμητής και βγάζω δύο εισιτήρια για Ελλάδα για τους φιλοξενούμενούς του για μόλις $498 σύνολο. Θα μου άρεσε αν ο τρόπος που με ευχαρίστησε ήταν να με ρωτήσει γιατί έχω μείνει στο ράφι. Για όνομα, πονάει πολύ. Του λέω θα βγω να χορέψω σήμερα και μπορεί να γνωρίσω αν και απίθανο. Μετά ρωτάει γιατί δεν φέρνω νύφη από την Ελλάδα. Του λέω ΔΕΝ θέλουν οι Ελληνίδες να έρθουν εδώ, να αφήσουν την Ελλάδα. Λέει ύστερα να την φέρω κοροϊδεύοντάς την, και του λέω δεν χρειάζεται να γίνουμε ειδικό πρόγραμμα στο Netflix. Τέλος πάντων γυρνάω σπίτι, ξαπλώνω, σηκώνομαι και ανοίγω τον υπολογιστή και συνειδητοποιώ οτι το ρέηβ ήταν χτες Παρασκευή, όχι σήμερα. Με έπιασε απελπισία. Δεν είναι τα λεφτά που αγόρασα το εισιτήριο. Είναι ότι είμαι μόνος στο σπίτι και δεν κάνω τίποτα, και ήταν ευκαιρεία μπας και δω άλλον άνθρωπο. Είναι ότι με έβγαλαν οι φίλοι μου την Πέμπτη το βράδυ σε ενα μαγαζί κοντά στο Fresno State που είχε συναυλία η Shakira, ήταν κοπέλες που έμπαιναν να φάνε πριν την συναυλία και με ρωτάει η φίλη γιατί δεν την πέφτω στις κοπέλες επί τόπου. Το ενδεχόμενο να την πέσω στις κοπέλες, ιδίως σε φάση που δεν μου άρεσε καμια τους διότι ήταν λατίνες και όχι του τύπου που μου αρέσει, ήταν ικανό να μου προκαλέσει κρίση πανικού. Δεν είναι μόνο ότι δεν ξέρω καμία καλή ατάκα να τους την πέσω, το να μιλήσω σε αγνώστους, και δη κοπέλες, μου είναι δύσκολο. Το κοντινότερο ήταν που άρχισα να μιλάω στο αεροπλάνο σε εκείνες τις τρεις νεαρές ελληνικά όταν άρχισαν να κάνουν κουβέντα στον διάδρομο για το Λος Άντζελες. Δεν είναι μόνο το θέμα ότι οι κοπέλες θέλουν να νιώσουν μία κάποια ασφάλεια μπας και σου απαντήσουν, και εγώ ανάθεμα το θέλω να νιώθω ασφάλεια. Έχω βαρεθεί οδηγίες να μου δίνουν πως και τι πρέπει να κάνω για να μην με αγνοήσουν, ενώ και εγώ νιώθω μία φοβερή ανασφάλεια δεδομένου ότι τις μισές φορές που μου μιλάνε άγνωστοι είναι για να με πειράξουν. Το bullying στην παιδική, εφηβική μέχρι και φοιτητική ηλικία ακόμα μου έχει προκαλέσει τραύμα. Είναι σε τελική ανάλυση και οι γενικότερες αποτυχίες μου και της οικογενοίας μου. Αν νομίζει η αδερφή μου ότι έχω πλήρη έλλειψη ενσυναίσθησης απατάται, ο πόνος της είναι και δικός μου και ας μην το δείχνω. Είμαι έντονα ενοχλημένος που παρότι σε αυτή την φάση πεινάω αρκετά λόγω της νηστείας, το στομάχι μου δεν έχει γίνει επίπεδο παρότι πάω γυμναστήριο κάθε μέρα. Πήγα σήμερα αφότου συνειδητοποίησα το λάθος μου ως προς την ημέρα, αφού δεν θα χορέψω, ας σηκώσω βάρη έστω. Εν τέλει μετά το γυμναστήριο ανέβηκα στο River Park και μάλιστα περπάτησα με τον μη συνιθισμένο τρόπο μου διότι έπρεπε να αγοράσω μελάνι για τον εκτυπωτή. Ναι, δεν είχα να τυπώσω εισιτήριο, αλλά ήταν δουλειά που περίσσεψε. Η επόμενη φορά που σίγουρα θα βγω θα είναι στο Λας Βέγκας. Εώς τότε απλά κάθομαι σπίτι και περιμένω να μου έρθει κλήτευση να δω ψυχολόγο, το διαβατήριό μου με το ταχυδρομείο, τίποτα το ενδιαφέρον γενικώς. Έκανα αίτηση για μία δουλειά 100% remote την Παρασκευή, με πήραν τηλέφωνο Ινδοί του ενδιάμεσου, αν φτάσω σε συνέντευξη απίθανο. Συνεχίζω να διαβάζω το Politico Magazine όταν έχω χρόνο αλλά και αυτό θα τελειώσει. Η αδερφή μου έχει δίκιο, δεν αντέχω την νωθρότητα. 

Αναμονή

 Σε σχέση με την προηγούμενη ανάρτηση προ τριών ημερών δεν έχω νέα ως προς το σημαντικό. Απλά κάθομαι σπίτι. Έχω κάποιες λεπτομέρεις που δεν ανέφερα νωρίτερα, όπως ότι όταν ανέβηκα στο πατρικό της μάνας μου περπατώντας δεν λαχάνιασα παρότι βρίσκεται ψηλά στην Καστέλλα. Ήταν ένα ακόμη σημάδι ότι είμαι σε πολυ΄καλή φυσική κατάσταση, έστω και αν το στομάχι μου δεν είναι επίπεδο συνήθως. Σήμερα είναι η Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Θα μπορούσα να γράψω για την παιδική μου ηλικία στο εξοχικό στην Θάσο και το πανηγύρι, αλλά νομίζω το έχω ξαναγράψει. Θέμα είναι ότι νόμιζα ότι είναι αύριο και έτσι πήρα ψάρι για μόνο μία μερίδα, καθότι αύριο θα βγω με φίλους το απόγευμα. Το πρωϊ με το που είδα τις αναρτήσεις συνειδητοποιώ ότι ειναι σήμερα. Χάνω την αίσθηση των ημερών, όπως στην πανδημία. Έφτιαξα για μεσημέρι την μία μερίδα και βγήκα μεσημαριανό διάλλειμα να αγοράσω για το βράδυ. Πήρα σούσι και έμεινα μάλιστα με σάλτσες για να φάω αύριο που θα κάνω spring rolls μπας και φύγουν. Κάθισα και σκούπισα εκτός, και αυτό περιγράφει ουσιαστικά την ημέρα μου. Διαβάζω το περιοδικό του Politico, με τον ρυθμό των 30-40 άρθρων την ημέρα που διαβάζω πιστεύω σε δύο εβδομάδες θα έχω τελειώσει και θα έχω φτάσει στα πρόσφαρα άρθρα. Τώρα ας μην ανησυχεί κανένας όμως, έχω αρκετά άλλα να διαβάσω ακόμα και αν αυτό τελειώσει. Θα μου άρεσε πολύ όμως να γυρνούσα στο γραφείο. Αλλά ως προς αυτό δεν μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω από αναμονή.

Ακομα σπίτι 2

 Έχουν περάσει πάνω από δύο εβδομάδες από την στιγμή που γύρισα σπίτι και ακόμα δεν έχω κανένα νεώτερο. Δύο ημέρες αφότου γύρισα είχα την μόνη επαφή όπου έμαθα ότι το να πάρω και να ρωτήσω περισσότερα είναι αντιπαραγωγικό, θα έρθουν σε επαφή μαζί μου ταχυδρομικώς. Έτσι έχω καθίσει σπίτι και περνάω την ώρα μου. Πρώτη προτεραιότητα ήταν να καθαρίσω τα εξωτερικά. Μου κατέστρεψαν έναν εκτοξευτήρα, αλλά πέραν αυτού το μόνο που έχω πλέον είναι να περιμένω να μεγαλώσει το γρασίδι για να το ξανακουρέψω. Βγήκα Τετάρτη και Πέμπτη με την σκούπα και καθάρισα εσωτερική αυλή και είσοδο. Έχει αρκετά ακόμη η σκούπα, θα κάνω κάτι αυτή την εβδομάδα. Εσωτερικά κάθισα μόνο την Παρασκευή που δεν μπορούσα να δουλέψω εξωτερικά λόγω του ότι είναι η ημέρα για την αποκομιδή των σκουπιδιών και σε μισή με μία ώρα καθάρισα αρκετά το σαλόνι. Δεν έχω σε αυτή την φάση κατάσταση τύπου να φτιάξω το σπίτι για το πάρτυ, αλλά και να είχα, πάνω από 4 ώρες δεν είναι. Κατά τα άλλα βλέπω το ίντερνετ. Έχω την κανονική μου ανάγνωση που δεν κατάφερα στην Ελλάδα (ευτυχώς) και έτσι κάθισα και διάβαζα και έβλεπα. Πλέον είμαι σε καλύτερη κατάσταση απ'ότι την 1η Μαϊου διότι διάβασα και όλο το The Space Review, κάτι που δεν είχα καταφέρει τότε. Έχω λίγο PE&RS να διαβάσω διότι ήρθε ο Αύγουστος και πέραν τούτων θα διαβάσω το περιοδικό του Politico. Έχω μείνει ακόμα στις εκλογές. Αν είχα ξεκινήσει να δουλεύω δεν θα ήμουν εκεί και δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Υπάρχουν δύο λογικές ως προς την τωρινή μου κατάσταση, είναι επίτηδες για να με κάνουν να παραιτηθώ ή είναι όντως τόσο γραφειοκρατικό. Δεν ξέρω τι ισχύει. Αν η λογική είναι να παραιτηθώ, θα γίνει μόνο αν βρω καλύτερη δουλειά. Ψιλοκοιτάω αλλά η κατάσταση της οικονομίας καμία σχέση με πριν 5 ή 8 χρόνια που είχα κάνει σοβαρό ψάξιμο. Συνεχίζω μέρα με την ημέρα, κοιτάω το ταχυδρομείο το οποίο συνήθως έρχεται προς τις 9.30 και απλά συνεχίζω. Αν η θερμοκρασία έξω δεν ήταν καμίνι, ίσως να έκανα παραπάνω. Αν δεν είχα κανονίσει να πάω τέλος του μήνα Λας Βέγκας και δεν είχε νηστεία, πιθανόν να ξαναπήγαινα. Το μόνο που μου μένει είναι να βοηθάω στην εκκλησία ενώ ετοιμάζουμε για το φεστιβάλ. Προσπάθησα και για διάφορα άλλα με αρνητικά αποτελέσματα. Το μόνο που μου έχει μείνει είναι υπομονή

Δεύτερο φετινό ταξίδι Ελλάδα δεύτερο μέρος

 Στο τέλος της προηγούμενης ανάρτησης είχα μόλις τελειώσει με την ταυτότητά μου στην Εύβοια. Τώρα ο πατέρας ο οποίος είχε ταλαιπωρηθεί να με οδηγεί ή έστω να με συνοδεύει κάθε μέρα δεν ήθελε να γυρίσει την ίδια ημέρα, έτσι καθίσαμε και την Τετάρτη στην Εύβοια την ημέρα και γυρίσαμε αργά. Πέμπτη πρωϊ ήταν η μόνη ημέρα που με σήκωσαν από το κρεββάτι ενώ κοιμώμουν με εξαίρεση την ημέρα της αναχώρησης. Δεν ήταν ότι έπεσα αργά, όσο ότι σηκώθηκα νωρίς, περπάτησα και ξαναέπεσα μετά. Πήγα με τον πατέρα μου στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών για ιατρική γνωμάτευση. Πάμε εκεί και περιμένουμε έξω από το τμήμα αρκετή ώρα διότι δεν είχε φτάσει ο γιατρός. Ο πατέρας μου πέρασε όλη την ζωή του σχεδόν στο ΝΝΑ, αλλά σχεδόν 20 χρόνια αφότου προήχθει από εκεί, μόνο οι μεγάλες σε ηλικία νοσηλεύτριες τον ήξεραν πλέον. Κάτσαμε κάπου δύο ώρες και μετά πήραμε το χαρτί και γυρίσαμε σπίτι. Εγώ ξάπλωσα και το απόγευμα πήγα στο αστυνομικό τμήμα του Πειραιά και εν τέλει έκανα αίτηση για νέο διαβατήριο. Εκείνο ήταν το σημείο όπου ουσιαστικά τελείωσα με τις δουλειές μου, μία εβδομάδα αφότου έφτασα και 4 ημέρες πριν φύγω. Το ερώτημα ήταν, τι πλέον θα μπορούσα να κάνω διακοπές. Πριν δύο χρόνια είχα μιλήσει με συμφοιτητή μου για να ξαναπάω αν είναι Ζάκυνθο. Αυτή την φορά ούτε που τον πήρα τηλέφωνο. Αυτό με τον οποίο μίλησα ήταν ο Βολιώτης συμφοιτητής. Σκέφτηκα αν είναι να ανέβω Βόλο να τον δω και να δω και την πόλη την οποία δεν έχω δει ποτέ μου. Όταν όμως ήρθα επαφή μαζί του είχε ήδη κανονίσει να περάσει το Σαββατοκύριακο με την οικογένιά του στο χωριό. Δεν το κακοείδα: σε τελική ανάλυση μέχρι να τελειώσω με όλες τις δουλειές, δεν ήξερα αν θα με ξαναφώναζαν στον γιατρό, στην αστυνομιά, δεν ξέρω που ή αν χρειάζονταν να βγάλω κάποιο χαρτί ένας Θεός ξέρει που για αυτές τις υπηρεσίες. Θα ηταν πολύ άσχημο να κλείσω κάτι νωρίτερα και να το ακυρώσω λόγω αδυναμίας. Είπε να πάω Άγιον Όρος, έστω για Σαββατοκύριακο και μάλλον με ΚΤΕΛ για να μην σκοτώσω τον πατέρα μου. Έλα που ο μοναχός φίλος μας ήταν εκτός Όρους σε πανηγύρι. Η Θάσος είναι πολύ μακριά για 3 ημέρες, έτσι η μόνη λύση ήταν να ξαναπάμε Εύβοια. Υπήρχε άλλο ενδεχόμενο, Χαλκιδική που ανέφεραν οι γονείς, αλλά σε τελική ανάλυση δεν ήθελα να σκοτώσω τον μπαμπά μου. Στο Βόλο αν πήγαινα θα ήταν με ΚΤΕΛ ή τραίνο. Έτσι ξαναφτιάξαμε τα πράγματα και πήγαμε πάλι Εύβοια, αυτή την φορά με την αδερφή μου. Χωρίς πλεον το άγχος των δουλειών, χαλάρωσα σχετικά και διάβαζα. Παρασκευή βράδυ πήγαμε στον Κάραβο και προς έκπληξη του πατέρα μου, αλλά όχι δικιά μας διότι εγώ και η αδερφή μου είχαμε πάει μικρότερη Σαββατοκύριακα εκεί, ήταν γεμάτος κόσμο. Κάναμε βόλτα εκείνο το βράδυ, μπάνια την ημέρα και ξανά το Σάββατο Κάραβο. Το πιο ενδιαφέρον μπάνιο ήταν στον Κάλαμο, στην ανατολική πλευρά της Εύβοιας, όπου η αδερφή μου τα ήξερε όλα διότι είχε διδάξει στο σχολείο όπου πάει εκείνη η κοινότητα. Η αδερφή μου γύρισε Κυριακή αργά, εμείς Δευτέρα πρωϊ. Το απόγευμα της Δευτέρας βγήκαμε με μία φίλη της αδερφής μου και της είπα την ιστορία των διακοπών στην Χονολουλού.

Οι γονείς μου δεν μπορούσαν να με πάνε Τρίτη αεροδρόμιο, έτσι πήγα με το αστικό λεωφορείο. Τώρα μετά σχεδόν δύο εβδομάδες Ελλάδα είχα διαβάσει τα περιοδικά που ήθελα, αν μη τι άλλο τα περισσότερα έκλεισαν στην κρίση, και δεν είχα κάτι να πάρω. Το μόνο που σκέφτηκα ήταν η Αμυντική Βίβλος, αλλά από την στιγμή που αγόρασε την Στρατηγική ο Γκουριώτης έχει γίνει ρωσοφυλλάδα και δεν ήθελα. Έτσι βρέθηκα χωρίς αναγνώσιμη ύλη και χωρίς καλές ταινίες να δω, καθότι ήταν οι ίδιες. Είδα το Better Man με τον Robbie Williams ως πίθικο και μετά το τριτο μέρος του Crisis on Infinite Earths σε κινούμενα σχέδια, όχι αυτό του Arrowverse. Μετά ψιλοξεκίνησα το Time after time του 1979, αλλά δεν το είδα ως το τέλος. Είδα δύο επεισόδια από το Band of Brothers, αυτά στη Νορμανδία, και μετά μίλησα με άλλους ταξιδιώτες. Τώρα είχα πάρει μεσημεριανό, και αυτό ήταν που μου έφεραν μόνο, συν νερό για εκείνο το γεύμα. Τίποτ'άλλο. Οι διπλανοί αγόρασαν 4 γεύματα πέραν του μεσημεριανού σε σημείο που τους έλεγαν δεν έχουμε άλλα. Κατέβηκα, διέσχισα σε 45 λεπτά τα σύνορα και μετά όμως με έβγαλε από τον ελεγχομενο χώρο, έπρεπε και να περπατήσω ως το Τέρμιναλ 8 και να περάσω την TSA. Μου άνοιξαν και την χειραποσκευή εκεί, αλλά εν τέλει μπήκα, έφαγα στο τέρμιναλ και μετά ήρθε η πτήση μου. Μας φόρτωσαν, με πήρε ο ύπνος και μετά κάτι έγινε διότι μας ξαναγύρισαν στην πύλη. Αποτέλεσμα φτάσαμε καπου μία ώρα καθυστέριση και δεν μίλησα με τον εκτιμιτή ο οποίος ήρθε αεροδρόμιο διότι κοιμώμουν. Έφτασα, του μίλησα, του ζήτησα συγνώμη για το κλειστό κινητό και με έφερε στο σπίτι. Την επομένη τηλεφώνησα με τον υπεύθυνη προσωπικού, αλλά εν τέλει της μίλησα την μεθεπομένη και της πήγα το χαρτομάνι με τους γιατρούς το οποίο της άρεσε. Μου είπε ότι αυτή τη στιγμή είμαι σε γραφειοκρατική διαδικασία και το μόνο που έχω να κάνω είναι να περιμένω κλήση η οποία μάλιστα θα έρθει ταχυδρομικώς, αλλά δεν μπορεί να μου πει πότε ούτε σε εκτίμηση. Ακόμα περιμένω, είδα το ταχυδρομείο σήμερα και μηδέν ακόμη. 

Δεύτερο φετινό ταξίδι στην Ελλάδα πρώτος μέρος

 Έχω γυρίσει Φρέσνο δύο εβδομάδες, τώρα όμως βρήκα το κουράγιο να γράψω. Ως χτες ακόμα κοίταζα ακόμα τις υποχρεώσεις μου στο ιντερνετ που δεν είχα δει όσο ήμουν Ελλάδα. Αναρωτιέμαι, αν είχα γυρίσει στο γραφείο, που θα ήμουν τώρα ως προς την ανάγνωση; Ως προς το πλέον βασικό, την επιστροφή στο γραφείο, ακόμα περιμένω. Είδα την προϊσταμένη προσωπικού δύο ημέρες αφότου γύρισα και μου είπε ότι είναι μία γραφειοκρατική διαδικασία που πρέπει να εγκρίνει τόσο ο δικηγόρος της πόλης και το τμήμα προσωπικού για να μου έρθει μετά με ταχυδρομείο στο σπίτι επιστολή πότε να δω ψυχολόγο της αρεσκείας τους. Ενδιάμεσα, μένω σπίτι. Ας γυρίσω όμως πριν σχεδόν ένα μήνα και το ταξίδι μετάβασης.

Τετάρτη πρωϊ περίμενα να έρθει το ταχυδρομείο για τον λογαριασμό του νερού. Εν τέλει αυτός ήρθε μετά την αποχώρισή μου για Ελλάδα. Έτσι το μεσημέρι πήγα στο δημαρχείο με μόνο το μπλοκ επιταγών μου και πλήρωσα τον λογαριασμό μου. Με ρώτησε η ασφάλεια της εισόδο τι έγινε η διαπίστευσή μου, και τους είπα ότι δεν μπορώ να τους πω. Μου είπαν απλά ότι καταλαβαίνουν. Πληρώνω τον λογαριασμό και αποχωρώ όσο το δυνατόν συντομότερα. Γυρνάω σπίτι, σκουπίζω το υπόλοιπο πάτωμα, κάνω διάφορες δουλειές του σπιτιού και βλέπω λεωφορεία. Τα καλύτερο ήταν προς τις 4.30 περίπου, και έτσι φροντίζω να το πάρω. Με το που μπαίνω συνειδητοποιώ ότι και το λεωφορείο έχει κάμερες, αν με κυνηγάνε να δούνε πότε βγήκα από το σπίτι, θα με δούνε. Τέλος πάντων, φτάνω λίγο πριν τις 5 αεροδρόμιο και μπαίνω στο κτίριο στις 5 ακριβώς. Τσεκ ιν για την πρώτη πτήση με την United είχα κάνει, με την δεύτερη ήταν αδύνατον. Πάω στην πύλη η οποία είναι μπροστά χαμηλά, όχι στο βάθος ψηλότερα, και αρχίζω να διαβάζω. Είναι ένα άρθρο στο Scientific American για τα θετικά της υπεριώδους ακτινοβολίας σε αυτοάνοσες ασθένεις και στέλνω μύνημα στην φίλη μου ότι είναι σχετικό με το πρόβλημα της. Της έστειλα εν τέλει το άρθρο αφότου γύρισα. Έρχεται η ώρα, μπαίνω στο αεροπλάνο και σε τρία τέταρτα, αν όχι λιγότερο, είχαμε προσγειωθεί στο LAX. Κατεβαίνω και ξεκινάω το μακρύ περπάτημα ως το Τέρμιναλ Β, η πτήση έφτασε Τέρμιναλ 7. Ξανά μανά πάνω κάτω, υπόγειους θαλάμους κ.ο.κ, φτάνω στο Β και βλέπω μία οθόνη να κάνεις τσεκ ιν, αλλά όχι για την Norse. Φτάνω στο κεντρικό του Τέρμιναλ και βλέπω επιτέλους σε ποιά πύλη είναι. Έτσι ξεκινάω λέγοντας που θα πάει, θα έχει εκεί κανέναν άνθρωπο. Η πύλη ήταν κυριολεκτικά η δεύτερη πιο απομακρυσμένη σε όλο το αεροδρόμιο, μόνο η διπλανή της ήταν μακρύτερα. Φτάνω εκεί, κανένας. Κάνω μερικά βήματα πίσω για να φάω δείπνο καθότι δεν είχα αγοράσει στο αεροπλάνο. Αυτό είναι το πρόβλημα με τις low cost, δεν δίνουν τίποτα. Τρώω γιαπωνέζικο και γυρνάω, λέγοντας ότι που θα πάει, έπεσα κάτω από τις δύο ώρες, θα έρθει άνθρωπος. Μηδέν και μάλιστα είχε αρχίσει κόσμος να περιμένει στην ουρά ενώ δεν υπήρχει υπάλληλος. Εν τέλει στην μία ώρα εμφανίζετια υπάλληλος και αρχίζει να εξυπηρετεί. Ακούω τους πρώτους να μιλάνε και να λένε ότι τους έστειλε η American διότι κάτι έγινε με πτήση της και μάλιστα όχι για Αθήνα. Εκείνη την φάση ανησυχώ, έχει πλάκα να έχουν δώσει την θέση μου. Φτάνει η σειρά μου (ήμουν τρίτος) και λέω στην υπάλληλος το θέμα μου. Κατά τα φαινόμενα δεν ήμουν ο πρώτος που αντιμετώπισε με το ζήτημά μου, αλλά ήμουν ο μόνος εκείνης της πτήσης. Αν δεν ήμουν μόνος και είχα κάποιο να αφήσω τα πράγματά μου θα είχα βγει εκτός της περιοχής ασφαλείας να κάνω τσεκ ιν, αλλά με δεδομένο τη πήρε για να κλείσω την χειραποσκευή, δεν ήθελα να ξαναπεράσω την TSA. Όλα πήγαν καλά, μου τυπώνουν και boarding pass και μπαίνω στο αεροπλάνο. Κάθομαι στην θέση μου και βλέπω ότι τα ακουστικά που είχα από την πτήση του Απριλίου δεν έκαναν, ήθελε κανονικά ακουστικά αυτή η πτήση, όχι τα ειδικά αεροπορικά. Όταν έφτασε η ώρα αγορασα για $5 ακουστικά και ήταν η μόνη αγορά μου. Από την στιγμή που δεν είχα αγοράσει τίποτα δεν μου έφερε η εταιρεία απολύτως τίποτα, ούτε νερό. Ξεκίνησα με τα ακουστικά και είδα πρώτη ταινία την τελευταία του Babylon 5 που βγήκε προ διετίας. Γενικα η επιλογή ταινιών δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσια. Είχε μόνο από Warner Brother και από πρόσφατες μόνο αποτυχίες. Είχε πχ Joker Folie A Deux, το οποίο όμως το είχα δει τον Απρίλιο. Η δεύτερη ταινία που είδα ήταν το Superman Returns του 2006 και θυμήθηκα τον αδερφό της φίλης της αδερφής μου που το είχε περιγράψει ως μούφα. Είπα να ρωτήσω την αδερφή μου αν είναι να του μιλήσω να του πω ότι δεν είναι μόυφα, αλλά σκέφτηκα, όσο το μυαλό μου επέτρεπε εν τω μέσω της νυχτός χωρίς αρκετό ύπνο ότι σιγά μην θυμάται τι μου είπε πριν από 19 χρόνια όταν δούλευε σε περίπτερο. Εν τέλει όταν προσγειώθηκα μίλησα με την αδερφή μου η οποία μου είπε ότι είναι ναυτικός σε κρουαζιερόπλοιο στα μέρη μου (κρουαζιέρα για Αλάσκα ανέφερε) και ότι θα μιλήσει να μάθει τι κάνει σε αυτή την φάση. Κάπου εκεί κοιμήθηκα κάπως, συνολικά προς τις 4 ώρες, και μετά είδα το Super/Man βιογραφία του Christopher Reeves και εν τέλει το πλέον εγκεφαλικό, Wild Wild Space για τις νέες διαστημικές εταιρείες. Και τα δύο τελευταία ντοκυμανταίρ του HBO. Φτάνω Αθήνα, με το μυαλό που είχα βγήκα στην λίγο πιο αργή επιλογή για έλεγχο διαβατηρίων, βρίσκω νερό διότι στο τέλος είχα κορακιάσει αν και όχι όσο είχα τότε που γύρναγα από Γραντ Κάνυον και με παίρνουν οι γονείς από το αεροδρόμιο. Είχα έρθει απευθείας από την Εύβοια, είχαν μέχρι και τα ψώνια διότι δεν πήγαν σπίτι. Φτάνουμε σπίτι, βοηθάω στο ξεφόρτωμα, τρώω, λίγο ίντερνετ και ύπνος

Γενικά παρά την σχετική ταλαιπωρία θα συνιστούσα την πτήση. Είχαμε κάπου καθηστέρηση να απογειωθούμε, πήρε 12 ώρες και ένα τέταρτο αντί για 12 ώρες ακρεβώς στον αέρα, αν ήθελες νερό ήταν $3.70 μόνο με κάρτα, αλλά αντί να περιμένω τουλάχιστον δύο ώρες Ευρώπη, έστω και μετά μόνο 10 ώρες πτήση, διότι λιγότερο σημαίνει μπορεί να χάσεις ανταπόκριση, και μετά 2-3 ώρες πτήση Ελλάδα καλύτερα. Κερδισα μάλιστα και μία ημέρα εργασίας καθότι έφυγε τόσο αργά. Έπεσα και ύπνο και μετά 4 ώρες σηκώθηκα. Έφαγα κάτι και βγήκα βόλτα Μικρολίμανο. Εν συνεχεία σπίτι, τρώω κάτι, και πάλι βόλτα Πειραιά και ξανά το ίδιο. Γενικά με γεμάτο ψυγείο σπίτι, δεν πήγε καλά για την δίαιτά μου. Πήγα μαγαζιά όταν άνοιξαν και εν τέλει η αδερφή μου ήρθε και με είδε λίγο πριν το μεσημέρι. Έφαγα λίγο πριν τις 12, μετά περπατήσαμε μαζί λίγο, έφυγε αυτή για το σπίτι της και από τις 2 σερνόμουν. Μπόρεσα να κοιμηθώ στις 4 το μεσημέρι. Ξυπνάω κάπου προς τα μεσάνυχτα, μάλιστα Παρασκευής 4ης Ιουλίου προς Σάββατο, και βγήκα βόλτα πάλι. Σάββατο αργά πρωϊ ανεβήκαμε στο σπίτι της αδερφής μου και πήγαμε για μεσημεριανό στον Άγιο Μερκούριο. Κάπου εκεί στις 2 άρχισα πάλι να σέρνομαι, νομίζω προς τις 4 αντί για 5 την έπεσα αλλα στο πιο ξεκούραστο. Πρώτη φορά στα 15 χρόνια που είμαι Αμερική ήμουν ξύπνιος σε ώρα αιχμής Σαββατόβραδο, έτσι βγήκα Μικρολίμανο και το αποθανάτεισα. Πάω το πρωϊ εκκλησία, όπου είχα μάλιστα χειροτονία με δύο επισκόπους, και ήταν εκεί συμμαθητής από το σχολείο! Πήγαμε μετά καφέ αλλά αυτός δούλευε στις 12 το μεσημέρι, είχε τηλεδιάσκεψη για την δουλειά. Προσπάθησα να τον ξαναδώ αλλά δεν κατέστει εφικτό. Η πρότασή του για την δουλειά πάντως ήταν να μυνήσω, κάτι που δεν έχω κάνει. Πήρα εφημερίδα και την διάβαζα. Θυμάμαι η αδερφή μου κατέβηκε και περάσαμε μαζί χρόνο. Οι γονείς έφυγαν για κηδεία στο Ναύπλιο, εγώ έμεινα σπίτι διότι ήξερα δεν άντεχα. Δευτέρα πήγαμε το πρωϊ στον οδοντίατρο ο οποίος μου έβγαλε τον φρονιμίτη και μετά στον οφθαλμίατρο ο οποίος μου έκανε οπτικό πεδίο. Επίσης πήραμε και χαρτιά για να καταθέσω διότι είχα και 4 ώρες αναρωτική. Μετά φύγαμε για την Εύβοια διότι είχα ραντεβού την επομένη για ταυτότητα. Η αναχώριση μάλιστα ήταν αργά, θυμάμαι κάτι περιμέναμε σχετικό με την αδερφή μου από το σπίτι της οποίας σταματήσαμε, και στην πορεία σταματήσαμε σε LiDL αντί στην Εύβοια διότι δεν προλαβαίναμε. Την Τρίτη πήγαμε στην αστυνομία, μετά από πρωϊνά ψώνια, και έβγαλα ταυτότητα. Θεωρητικά οι δουλειές μου εκεί τελειώσανε. Πρακτικά όχι, διότι μετά έβγαλα και διαβατήριο Πειραιά και πήγα στο ΝΝΑ.  Εκτίμησα πολύ τι έκανε ο πατέρας μου σε ηλικία 75 χρόνων για εμένα σε εκείνο το σημείο, όσο και αν η αδερφή μου νομίζει ότι δεν το εκτιμώ αρκετά. Ωστόσο σταματάω την ανάρτηση εδω διότι έχει γίνει πολύ μεγάλη.