Μυομαχία

 Το πως πέρασε η εβδομάδα μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: Αργά το βράδυ ή την επομένη το πρωϊ ανακαλύπτω την δράση ποντικιών, ή έστω αρουραίων. Εν συνεχεία βλέπω που είναι τα κόπρανά τους και ανακαλύπτω που έχει τρύπα ο τοίχος, συνήθως σε δυσπρόσιτο σημείο. Γεμίζω την τρύπα με σοβά (spackling αγγλικά), είμαι βέβαιος ότι έληξε το πρόβλημα και είτε το ποντίκι ξανακάνει τρύπα, όπως έγινε κάτω από τον νεροχύτη όπου απεδείχθει ότι είχε τρύπα στο μέγεθος μπάλας του βόλεϋ είτε ανακαλύπτει άλλη τρύπα που χρησιμοποιεί. Εν συνεχεία ξανακλείνω και ενισχύω την τρύπα, ο άνθρωπος που μου έβαλε το πλυντήριο πιάτων μου πρότεινε steel wool το οποίο αγόρασα, όπως πήρα και αποτρεπτικό αρουραίων με άρωμα μέντας και παγίδες, αλλά μέχρι τώρα πάντα υπάρχει τρύπα. Χτες το βράδυ στις μία άκουσα ποντίκι να ρίχνει ένα από τα ξύλινα διακοσμητικά αυγά που έχω στο σαλόνι. Σηκώνομαι και βλέπω ποντίκι να τρέχει στην κουζίνα. Δεν έχω ιδέα προς τα που έφυγε διότι έβλεπα αν προκάλεσε ζημιά. Καθότι είχα ακούσει ήχο στα ποτά παραξενεύτηκα πως μπορεί να μπήκε. Το πρωϊ σήμερα λοιπόν αρχίζω να κουνάω τους καναπέδες, και ανακαλύπτω ότι πίσω και κάτω από τον μεγάλο καναπέ είχε κόπρανα. Τα σκουπίζω φυσικά, και συνειδητοποιώ ότι το ποντίκι μπαίνει από τρύπα που είναι δίπλα από τις πρίζες, και έχει ένα τετράγωνο κενό το πλαστικό των πριζών. Έτσι πήρα μονωτική ταινία (ή τουλαχιστον νομίζω ότι είναι μονωτική), έβαλα από πάνω σοβά και πάνω από τον σοβά steel wool. Ψέκασα και με σπρέυ μέντας τον σοβά, για καλό και για κακό, και πιστεύω ότι οι γονείς μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις πρίζες όταν έρθουν. Τετάρτη ήρθε ο άνθρωπος για το πλυντήριο, μου λέει ότι μπορώ να κλείσω γύρω από αυτό αλλά να προσέχω διότι έχει ρεύμα (έβαλα μόνο σοβά διότι σε εκείνη την φάση αυτό είχα). Δεδομένου ότι τα ποντίκα έχουν ανοίξει τρύπα στον σοβά αλλού, αυτό το μη προσιτό πλέον σημείο πίσω από το καινούργιο πλυντήριο πιάτων είναι ίσως το σημείο προσβασής στο σπίτι μέσα, αν όντως έξυσαν τρύπα. Πάλι νομίζω ότι έχω κλείσει τα πάντα, αλλά πάλι δεν έχω πραγματικά ιδέα. Δεν άκουσα κάτι σήμερα, αλλά δεν σημαίνει τίποτα. Κατά τα άλλα την Πέμπτη αγόρασα και νέο πλυντήριο, αλλά όχι στεγνωτήριο, και το προβλέπω Δευτέρα. Καθότι δεν με πήραν ούτε σήμερα τηλέφωνο από την δουλειά, θα είμαι σπίτι για να το παραλάβω. Είναι δεδομένο ότι σε κάποια φάση έπρεπε να κλείσουν και οι τρύπες στους τοίχους, όσο άτσαλα και αν το έκανα. Ωστόσο με έχει εξαντλήσει αυτή η περιπέτεια. Ελπίζω να τα έχω καταφέρει, αλλά ακόμα δεν ξέρω

Τέλος το διάβασμα

 Από την στιγμή που με έστειλαν σπίτι πάλι περνούσα τον χρόνο διαβάζοντας. Είχα μεγάλο έλλειμα διότι με την εντατικοποίηση της δουλειάς στην αρχή της πανδημίας και με το που έπαψα να παίζω στο γραφείο και αντ'αυτού έπαιζα σπίτι δεν προλάβαινα όσα είχα νωρίτερα, αλλά με την πρώτη διοικητική άδεια έπιασα την πρώτη προτεραιτότητα, και με την δεύτερη έπιασα την μεγάλη ουρά στο Bryn Mawr Classical Review που είχα να διαβάσω χρόνια πολλά. Σήμερα τελείωσα το BMCR. Πλέον θα έχω μόνο να κοιτάω ότι νέο βγαίνει, η ούρα έπεσε. Αυτό είναι το καλό νέο. Αυτό που θα ακολουθήσει προς το παρόν είναι τηλεόραση, και μετά βλέπω. Το Σάββατο είχα πολύ άσχημές αποκαλύψεις από το ποντίκι. Παρασκευή βράδυ ήταν Foam Wonderland με τον DJ Diesel, κατά κόσμον Shaquille O'Neal ως το μεγάλο όνομα. Δεν πήγα παραμονή της Παναγιάς. Αντ'αυτού πήγα πρωϊ λειτουργία, πιθανότατα η πρώτη φορά Δεκαπενταύγουστο στο Φρέσνο και μετά γύρισα σπίτι κουρασμένος, διότι κάθισα λίγη ώρα μετά για να τελειώσει το ψήσιμο του αρνιού. Βάζω πλυντήριο και ανακαλύπτω ότι διαρρέει συν το ότι δεν γέμιζε ο κάδος. Το ποντίκι το χάλασε, πράγμα που δεν με πείραξε τόσο διότι είναι λίγο αντίκα το μηχάνημα και ήθελε αλλαγή. Δεν ήταν όμως το μεγάλο αρνητικό της ημέρας. Βράδυ πήγα στο ApCal RocknRanch για φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής (ενδιαφέρον σχετικά, αλλά μόνο 200 άτομα με αποτέλεσμα να μοιάζει άδειο) και γυρνάω και ποντίκι μου έφαγε μισή μπανάνα. Τσαντίστικα, έβαλα την παγίδα και στις 3 τα χαράματα με ξυπνάει ο ήχος να έχει ενεργοποιηθεί και πάω και βλέπω το ποντίκι-αρουραίο-ότι είναι μπροστά από το ψυγείο. Πήγα να το χτυπήσω με την σκούπα (η παγίδα δεν το παγίδευσε) και έφυγε κάτω από το ψυγείο. Φοβήθηκα μην μου χαλάσει το ψυγείο και η αλήθεια είναι ότι έχω καιρό να ακούσω να κατεβαίνουν παγάκια.

Για να μην πολυλογώ, καθότι μου πήρε όλη την Κυριακή, τα ποντίκια μπαίναν στο σπίτι από τρύπες στους τοίχους μου. Έτσι γέμισα δύο την Κυριακή με κίτ για τέτοιες τρύπες, αλλά ακόμα τα είδα χτες στην κουζίνα. Σήμερα το πρωϊ πήγα και πήρα δύο κιτ και έκλεισα δύο τρύπες, μία δίπλα από το ψυγείο και μία στον μπάνιο στο πλυντήριο ρούχων. Η μόνη ενεργή τρύπα πρέπει να είναι αυτή πίσω από το πλυντήριο πιάτων, που έκλεισα την Κυριακή σχετικά, αλλά την ίδια πιο μεγάλη το απόγευμα και ποντίκι να πηγαίνει προς εκεί. Δεν μπορώ όμως να την σφραγίσω πριν έχω την παράδοση του νέου πλυντηρίου πιάτων την Τετάρτη. Πήγα με τον εκτιμητή σε ένα μαγαζί που έχει Αρμένιος στο κέντρο και αγόρασα νέο μηχάνημα. Το κόστος ήταν όσο ένα Σαββατοκύριακο Λας Βέγκας αν βάλεις φαϊ και όλα τα έξοδα. Δεν έχω δει σήμερα ποντίκι από τη στιγμή που έκλεισα τις τρύπες, αν και άκουσα περίεργους ήχους. Δεν είδα να έχει φαγωθεί φαϊ μου, αλλά το έχω μαζέψει καλά πάλι. Ουσιαστικά περιμένω την Τετάρτη να δω αν είναι οριστικό. Πάντως έχω σπρέυ και δολώματα μέντας για να ψεκάσω ωστε να αποτρέψω τρωκτικά, άρχισα να σφουγγαρίζω μάλιστα ώστε μετά (δηλαδή Τετάρτη) να το κάνω. Ως προς την εργασία, μόνο αναμονή, τίποτα το νεώτερο

Μία κάποια πρόοδος

 Δυστυχώς όχι πρόοδος ως προς την δουλειά, ακόμα είμαι στο περίμενε. Η πρόοδος ήταν ως προς το ποντίκι. Ήρθε ο άνθρωπος, έδωσε καλή τιμή, όπως και για νέο θερμοσίφωνα, και την άλλη εβδομάδα θα έρθει και θα αλλάξει το κομμάτι που έχει τρυπήσει το ποντίκι. Κατεβήκαμε τρία άτομα στο υπόγειο, και είδαμε την γάτα του γείτονα να παραμονεύει στο υπόγειο και το ποντίκι να κρύβεται εντός εκεί που τρύπησε. Ακόμα δεν κατέστρεψε άλλη συσκευή αλλά ποτέ δεν είσαι βέβαιος. Είχα αφήσει νηστίσιμη γκοφρέτα πάνω από την κουζίνα και την έριξε, μάσησε κομμάτι αλλά δεν έφαγε. Μάλλον δεν του άρεσε η γεύση. Το είδα σήμερα πάλι να κρύβεται κάτω από το πλυντήριο πιάτω, δεν ξέρω αν κουβάλησε εκεί κάτι. 

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες κάνει φοβερό καύσωνα σε σημείο που άνοιξα τον κλιματισμό. Πήγα και βοήθησα στην εκκλησία, παραδόξως όμως δεν τελειώσαμε με το αρνί, έχει ακόμα μαγείρεμα. Το ζήτημα είναι ότι ο μάγειράς μας έχει μεγαλώσει και δεν μπορεί άλλο. Ως προς την ανάγνωση, προς μεγάλη μου έκπληξη φτάνω στο τέλος της ουράς. Πιθανόν στο τέλος της εβδομάδας να έχει τελειώσει εκείνη η ουρά, όχι πως δεν μπορώ να βρώ επόμενο. Έχω βαρεθεί να είμαι σπίτι, αλλά δεν μπορώ να κάνω και πολλά ως προς αυτό, είναι πέραν από τον έλεγχό μου. Φαίνεται όμως ότι ανακτώ έλεγχο του σπιτιού μου. 

Αναθετιματισμένο ποντίκι

 Την προηγούμενη εβδομάδα περίμενα να γυρίσω. Δεν έχω λάβει κλήση ακόμα. Περίμενα επίσης μάστορα να έρθει να φτιάξει των σωλήνα θέρμανσης να μην μπορεί να μπει ποντίκι. Δεν συνέβει επίσης. Αυτός που ήρθε ήταν ο τεχνικός για το πλυντήριο πιάτων ο οποίος εν τέλει δεν μου το έφτιαξε διότι το ποντίκι το κατέστρεψε εντελώς. Έφαγε τόσα καλώδια που είναι φτηνότερο να πάρω καινούργιο. Αλλά γι'αυτό πρέπει να έρθει πρώτα ο δεύτερος τεχνικός. Αυτό που συνέβει τουλάχιστον είναι ότι κουρεύτηκα. Ωστόσο το βασικό είναι ότι έχω τσαντιστεί με το ποντίκι. Μου πήρε τις μικρές κέτσαπ όσο ήμουν Ελλάδα και τις έφαγε κάτω από το πλυντήριο πιάτων, μαζί με τους σωλήνες του πλυντηρίου. Χτές είδα είχε μπει σκουπίδια και έφαγε τα κελύφη από μύδια. Μου έχει φάει στο παρελθόν φρούτα, και έτσι τα κρατάω μέσα στον φούρνο μικρόκυμμάτων, ενώ στον κανονικό φούρνο έβαλα πατάτες μη τυχόν τις φάει. Πραγματικά με έχει τσαντίσει. Σε τελική ανάλυση όμως περισσότερο έχω τσαντιστεί με το ότι δεν έχω γυρίσει στο γραφείο, το ποντίκι είναι κάτι στο οποίο ξεσπάω. Τουλάχιστον το προηγούμενο Σάββατο και αυτό το Σάββατο έχω ετοιμασίες για το φεστιβάλ. Ειναι καλό να έχεις μία κάποια παρέα.

Ταξίδι Ελλάδα

Το βράδυ 6ης Ιουλίου προσπάθησα να κάνω τσεκ ιν και απέτυχα. Βασικά το booking δεν μου έδωσε τους σωστούς κωδικούς. Βοήθησε η αδερφή μου, που ήταν Βέλγιο διακοπές, γκρινιάζοντας πολύ δίκαια. Ξυπνάω 7η Ιουλίου, παίρνω το λεωφορείο για το τραίνο και συνειδητοποιώ ότι παρότι το εισιτήριο μου έλεγε καθαρά πότε περνάω, νόμισα μία ώρα αργότερα με αποτέλεσμα να το χάσω. Λέω δεν πειράζει, ας πάρω το επόμενο τραίνο η λεωφορείο, έλα που ήταν 4 ώρες αργότερα. Κάθομαι στο σταθμό, διαβάζω, και περνά ένα τραίνο για Σακραμέντο το οποίο είχε κάποια έστω και ελαφρά καθυστέρηση. Λεώ, ας έχω κάνει τσεκ ιν, το να περιμένω 4 ώρες είναι υπερβολικό δεδομένου ότι οδηγώντας είμαι Bay Area σε 3 ώρες. Έτσι ακυρώνω το εισιτήριο και πάω να πάρω το λεωφορείο να γυρίσω σπίτι. Έλα που άλαξαν την στάση χωρίς το Google να το ξέρει και έχασα έτσι δύο λεωφορεία! Παρ'όλ'αυτά έφτασα σπίτι μου, είδα τα γράμματα και πήρα το αμάξι μου με προορισμό το σπίτι του φίλου στο Ωκλαντ. Δεν ειχα προσυννενοηθεί τίποτα, απλά είπα να το αφήσω κοντά του να του ρίχνει καμία ματιά. Φτάνω σε λιγότερο από 3 ώρες, τον παίρνω και τηλέφωνο (τον είχα ειδοποιήσει με μύνημα που είδε και απάντησε), δεν το σηκώνει, αλλά επειδή είχα χρόνο έφαγα και μεσημεριανό στο όρθιο πριν πάρω το BART. Φτάνω στο διεθνές αεροδρόμιο του Σαν Φρανσίσκο 2 ώρες πριν την αναχώρηση. Περνάω ελέγχους ασφαλείας και συνεχίζω ως την πύλη η οποία εν τέλει ήταν στο Τέρμιναλ 1 και όχι στο διεθνές Τέρμιναλ με αποτέλεσμα να μην έχει duty free. Όχι πως θα αγόραζα και τίποτα εκεί. Το αεροπλάνο έφυγε με μία ώρα περίπου καθυστέρηση και είδα 4 ταινίες στην πτήση, Formula 1, Tomb Raider με την Alicia Vikander, Sinners και A Minecraft Movie. Φτάνω Φρανκφούρτη και προς έκπληξή μου η είσοδος στη ζώνη Σεγκεν δεν ήταν στο Τέρμιναλ που μας προσγείωσαν. Έπρεπε να διασχίσω όλο το αεροδρόμιο, να πάρω δύο τραίνα για να φτάσω εκεί που πετούσα Ελλάδα. Μπαίνοντας μόνο που έκαναν έλεγχο και άνοιξαν την βαλίτσα, αλλά πείστηκαν ότι απλά κουβαλούσα βιταμίνες για την αδερφή μου. Και στο Σαν Φρανσίσκο με είχαν σταματήσει αλλά είδε το άνθρωπος τις ακτίνες και δεν άνοιξε. Προσγειώνομαι Ελλάδα όπου με πήραν οι γονείς. Έφτασα αρκετά νωρίς, το οποίο σήμαινε ότι έκανα και μία ελαφρά βόλτα πριν ξαπλώσω. 

Την επομένη ημέρα Πέμπτη σηκώθηκα σχετικά αργά, αλλά αυτό οφείλονταν στο πότε έπεσα και την κούραση. Έκανα βόλτα σούπερ μάρκετ, πέρασα από τράπεζα που μου έβγαλαν πιστωτική, είδα την αδερφή μου, δεν θυμάμαι να έκανα τίποτα το σοβαρό πέραν περπατήματος. Παρασκευή ξύπνησα πολύ νωρίς, πάλις κυρίως βόλτα, αλλά το βράδυ βγήκα που είχε γενέθλια φίλη της αδερφής μου στο Γκάζι. Κάθισα όσου μπορούσα, ήταν πολύ εξαντλητικό το να είμαι τόσο ξύπνιος. Σάββατο πρωϊ φεύγουμε με τον πατέρα για την Χαλκιδική. Σταματάμε για καφέ και τρώμε στο Δίον μεσημεριανό. Βάλαμε καύσιμα Κορινό και το απόγευμα φτάνουμε Χαλκιδική στους φίλους μας στα Νέα Μουδανιά. Έκανα και μπάνιο, το πρώτο φέτος και ένα από τα δύο που κατάφερα Ελλάδα. Την επομένη πρωϊ πήγαμε με τον ιερομόναχο φίλος μας στο χωριό Καστανιές Βεροίας, κάτω από την Παναγία Σουμελά, που είχε λειτουργία μαζί με τον Μητροπολίτη του. Μετά μας έκανε γεύμα ο ιερέας του χωριού και ακολουθήσαμε τον φίλο μοναχό στις 5 στάσεις που ακολούθησε σε φιλικά σπίτια και επιχειρήσεις. Ο πατέρας τους είχε ακουστά, εγώ όχι και δεδομένου του jet lag κουράστικα πολύ. Απόγευμα όχι πολλά, αλλά ήμουν και πολύ κουρασμένος. 

Την επομένη ξυπνάμε στις 3 και στις 3.30 είχαμε φύγει για το Άγιον Όρος. Φτάνουμε Ουρανούπολη στις 5 και βοηθάω τον μοναχό φίλο να ξεφορτώσει και να πακετάρει όλα τα πράγματα για το Όρος σε παλέτα. Ο φίλος μοναχός, ο οποίος είναι και υπό την μητροπολη Βεροίας, μπαίνει κάθε 10 μέρες στο Όρος και κουβαλάει προμήθειες, συν είχαμε και τα πράγματά μας. Μετά προχωρήσαμε στο γραφείο προσκυνητών για το διαμονητήριό μας, όπου γίνονταν πανζουρλισμός από το κόσμο. Καμία σχέση με το 2022 που είχα πάει τελευταία φορά. Τέλος πάντων, μας παίρνει ο μοναχός τα διαμονητήρια και μετά πηγαίνουμε στο πλοίο. Ο καπετάνιος φίλος του πατέρα μου εν τέλει συνταξιοδοτήθηκε, αλλά ήταν το ίδιο πλοίο. Η μόνη διαφορά με τις άλλες φορές ήταν ότι κουβαλούσε αμάξι, το οποίο ήταν εργολάβου. Ο κόσμος να μπαίνει και να βγαίνει κυρίως και κατεβαίνουμε στην σκάλα της Αγίας Άννας. Φορτώνουν στα μουλάρια τα πράγματά μας και εγω ξεκινάω με τα πόδια. Ήταν μέγα ερώτημα πόσο θα ανέβω πριν σταματήσω δεδομένου ότι είμαι πιο γυμνασμένος από το 2022. Ενοχλήθηκα διότι νόμιζα ότι σταμάτησα παραπάνω, παρότι δεν έκανε το καύσωνα του 2022, εώς ότου έφτασα στη διχάλα Αγίας Άννας -  Μικράς Αγίας Άννας και συνειδητοποίησα ότι μετά τα δύο κάθετα μονοπάτια που ανέβηκα στο Yosemite άλλαξε η νοηματική μου εικόνα τι σημαίνει κάθετο μονοπάτι: στο εθνικό πάρκο ήταν μεγαλύτερος ο δρόμος. Στρίβω δεξιά, συνεχίζω, και φτάνω στην κορυφή του μονοπατιού. Εκεί τηλεφωνάω και ρωτάω ποιος είναι πλέον ο δρόμος να μπω και μου λένε. Μπαίνω και βλέπω έναν επισκέπτη που περίμενε τον μοναχό φίλο (είχε βάψει τη νέα σκήτη που ανακαινίζουν) και τον άλλο μοναχό. Για να πάρω νερό, εν τέλει πήρα ο ίδιος. Έφτασε και ο πατέρας και μετά σνακ και ύστερα τράπεζα. Έπεσα και κοιμήθηκα και δεν με σήκωσαν με το ζόρι για εσπερινό, κάτι που δεν μου άρεσε. Πήγα όμως και τους είδα στην σκήτη, το 2022 δεν είχε καν τοίχους, μόνο πατώματα το βοηθητικό κτήριο. Ήθελε όμως να κουβαλήσουν τα έπιπλα στην θέση του. Ακολούθησε τράπεζα και έπεσα

Την επομένη σηκώθηκα αρκετά νωρίς και πήγαμε στις πρωϊνές λειτουργίες. Μετά έκανα μπάνιο και ύστερα το περιοδικό μου, το οποίο και τελείωσα εν τέλει. Εν συνεχεία έπιασα την Ιστορία των Ελλήνων των εκδόσεων Δομή και συνέχισα από εκεί που το άφησα το 2022. Περπάτησα στα πεζούλια και μετα είχαμε τράπεζα. Απόγευμα εσπερινός και μετά διάβασμα. Πήγα λίγο ίντερνετ, αλλά από την στιγμή που έχω πάψει να παίζω, δεν κάθισα πολύ, ούτε καν όλο το ίντερνετ. Κάπως έτσι πήγε και η Τετάρτη, με την διαφορά ότι το απόγευμα πήγαμε επίσκεψη στις εκεί σκήτες όπου οι μοναχοί χάρηκαν που με ξαναείδαν μετά από πολλά χρόνια. Το ερώτημα που με ρωτούσαν ήταν κυρίως πως είναι η ζωή Αμερική. Την Πέμπτη εν τέλει φύγαμε, έλεγαν οι μοναχοί να κάτσουμε άλλη μία μέρα αλλά λέει ο πατέρας (πολύ σωστά διότι δεν είχα τόσες ημέρες) να μην μακρυγορήσουμε. Κατεβήκαμε από τα παρτέρια και εγώ συνέχισα με τα πόδια. Ο πατέρας πήρε μουλάρι και με πρόλαβε. Φτάνουμε στη σκάλα και περιμένουμε το ταχύπλοο. Αυτό όντως πήγε ταχύτερα και φτάσαμε πριν τις 12 Ουρανούπολη. Κάναμε την δουλειά που μας ζητήσαν και μετά γραμμή για Θάσο. 

Σταματάμε στα γρήγορα Σταυρό για δύο γύρους (ένας εγώ, ένας ο πατέρας) και καθότι δεν προλαβαίναμε το φέρυ στις 2 από Καβάλα, πήγαμε στην Κεραμωτή που είχα να πάω δεκαετία συν. Φτάνουμε Λιμένα και λέω να πάρουμε εκεί εφημερίδα, ή μάλλον περιοδικά. Προς τεράστια έκπληξη όλως δεν πουλάει στον Λιμένα. Σταματήσαμε σούπερ μάρκετ για προμήθειες και μετά στο χωριό. Φτάνοντας στο σπίτι ο πατέρας με έβαλε να σκουπίσω. Του λέει εντάξει αλλά αργότερα, πήγα και ήπια ένα λιτρο νερό από την Πλατανά διότι με μακρύ παντελόνι και καύσωνα είχα αφυδατωθεί. Μετά ξάπλωσα και ύστερα σκούπισα. Πάμε το απόγευμα στην αδερφή του μπαμπά αλλά δεν είχε να μας ταϊσει και κατεβήκαμε στη Σκάλα Πρίνου. Ύστερα ύπνος, αλλά πρώτα για μένα ίντερνετ. Την επομένη πήγαμε πρώτα για ψώνια και μετά στη Σκάλα Ραχωνίου όπου κάναμε μπάνιο. Ύστερα φάγαμε στο σπίτι και το απόγευμα Λιμενάρια. Μετά τόσο χρόνια στην Αμερική και με δεδομένο ότι όλοι οι τουρίστες Βαλκάνιοι, την πάτησα: 7 το βράδυ ήταν πολύ νωρίς. Το νταραντούρι ξεκίνησε αργότερα, εμείς όμως ενδιάμεσα φάγαμε. Προς τις 9 και που φύγαμε, είχε ξεκινήσει η κίνηση. Γυρνάμε στο σπίτι και οι δύο κουρασμένοι και μετά από ίντερνετ την έπεσα. Κυριακή πρωϊ κλεινουμε το σπίτι (οι γονείς θα πάνε σε δύο εβδομάδες) και ξεκινάμε για Σκάλα Πρίνου και Καβάλα. Για φαϊ σταματήσαμε Ρεντίνα, σε ένα ψητοπωλείο δίπλα από το στρατόπεδο, ο πατέρας έβαλε νωρίτερα καύσιμα. Το ψητοπωλείο είχε το πιο πολύ και φτηνό φαϊ σε όλο το ταξίδι, διότι μάλλον είχε για βασική πελατεία συνήθως τους καταδρομείς δίπλα. Οι πιο πολλοί όμως πελάτες είχαν αμάξια με ξένες πινακίδες. Πήρα και εγώ το αμάξι Θεσσαλία διότι δεν μπορούσε όλο το ταξίδι ο μπαμπας και το βράδυ Πειραιάς. Φτάνοντας σπίτι παίρνω τηλέφωνο φίλους αν ήθελαν καφέ, δύο μπορέσαν την μεθεπομένη. Την επομένη, Δευτέρα, ανέβηκα στο The Mall of Athens που είχα να ανέβω πολλά χρόνια και επιβεβαίωσα γιατι σπανίως ανεβαίνω, τα ίδια μαγαζιά έχουμε Πειραιά και μεγαλύτερα μάλιστα. Ωστόσο με καύσωνα ήταν από τα λίγα μέρη που μπορούσα να περπατήσω άνετα. Προτελευταία μέρα Ελλάδα είδα τους δύο φίλους μου σε διαφορετικές φάσεις και μετά τσεκ ιν και όλα για Αμερική. Το ταξίδι της επιστροφής είχε λιγότερες περιπέτεις, έφτασα Σαν Φρανσίσκο και μετά BART για το αμάξι το οποίο το βρήκα κανονικό, δεν το σπάσαμε. Είχα κίνηση Altamont Pass, σταμάτησα σε δύο σημεία διότι με έπιανε υπνηλία, φτάνω σπίτι και βλέπω μου κλέψαν εξωτερικά φωτά αλλά το σπίτι καλά. Το ποντίκι είδα σήμερα προκάλεσε ζημιά οπότε έχω επιδιορθώσεις. Το παλαβότερο που είχα ήταν ότι την επομένη που έφτασα πάω να φάω στο Taco Bell και απέξω αρχίσει και μου φωνάζει ένας άσχετος να μην τρώω Μεξικανικές βλακείες. Ως προς την δουλειά τίποτα νεώτερο επισήμως, αλλά ανεπισήμως μου είπαν μάλλον καλά νέα. Προς το παρόν προσαρμόζομαι.

Τετάρτη Ιουλίου στο Φρέσνο

 Η εορτή έφτασε χωρίς αλλαγή στην κατάστασή μου. Πήγα και είδα την προϊσταμένη προσωπικού για να πάρω μισθολογική κατάσταση για την Ελλάδα και τις ΗΠΑ ότι θέλω να γυρίσω γραφείο. Δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω ως προς αυτό. Η νηστεία τελείωσε, συνέχισα να πηγαίνω στο γυμναστήριο και ευτυχώς είχα κανονίσει εξόδους: Παρασκευή στο Foam of July, Σάββατο, ανήμερα των 250 χρόνων στην φίλη η οποία μου συμπαρίσταται όπως την ημέρα των Ευχαριστιών. Έφτασε η Παρασκευή χωρίς κάτι το νεώτερο ως προς την δουλειά και το απόγευμα με ρώτησε η φίλη αν μπορώ να έρθω από το πρωϊ. Όπως ανακάλυψα την επομένη, αν και το είχα ψηλιαστεί, ήθελε σωματική εργασία, χέρια να σηκώσουν μία προκατ οροφή. Της είπα φυσικά, έχοντας σε εκείνη την φάση ετοιμαστεί για το Foam of July, όπου έφυγα με το που απάντησα. Πήρα το αμάξι, οδήγησω ως το Hobbs Grove και προς τεράστια έκπληξή μου στις 6.30, δύο ώρες μετά την έναρξη και 3 1/2 ώρες πριν τη λήξη του φεστιβάλ, είχε τεράστια ουρά να μπεις. Περίμενα μισή ώρα ως τον έλεγχό μου και μετά μπήκα μέσα. Θα μπορούσα να είχα φέρει την Ελληνική σημαία, είχε totems, αλλά καλύτερα που δεν το έκανα την παραμονή της 250 επετείου των γενεθλίων των ΗΠΑ. Όχι πως θα υπήρχε πρόβλημα, αλλά σε τελική ανάλυση σε αυτή την συγκυρία ας γιορτάσουμε τις ΗΠΑ. Οι τρεις dj ήταν καλοί, αν και θα προτιμούσα κάποιον πιο trance, χόρεψα αρκετά και γύρισα το βράδυ σπίτι. Ο καιρός ήταν καλός χωρίς ζέστη, τελευταία ημέρα που αυτό ίσχυε. Χτες, ανήμερα 4η Ιουλίου, σηκώθηκα κάπου 8.30 και έκανα μπάνιο και πλυντήριο ρούχων. Μετά άπλωσα τα ρούχα και πήγα και επισκεύθηκα την φίλη. Βγήκαμε τέσσερεις άνδρες και σηκώσαμε οροφή σε 4 μέρη για πέργκολα που αγοράσαν. Αυτό πήρε κάπου μίαμιση ώρα, να σηκώσουμε το κάθε μέρος, να το βάλουμε σωστά, να κουμπώσουν τα κομμάτια κλπ. Στο τέλος το βάλαμε στο πλαίσιο και έμεινε το να βιδώσει τις βοηθητικές βίδες, το οποίο όμως ο νοικοκύρης του σπιτιού μπορεί να το κάνει μόνος του. Μετά περάσαμε την ημέρα μέσα, φάγαμε χοτ ντογκ, είδαμε τον αγώνα του μουντιάλ και το βράδυ ανάψαμε τα πυροτεχνήματά τους. Η ιδέα μου ήταν να πάμε στο καζίνο αλλά εν τέλει μόνο ως την είσοδο του παρκινγκ πήγαμε. Γύρισα σπίτι προς τις 10, ενδιάμεσα να βλέπω να είναι γεμάτος ο ουρανός πυροτεχνήματα παντού, αλλά κάθισα εντός του σπιτιού για το ίντερνετ. Την Τρίτη πετάω Ελλάδα, δεν θέλω να αφήσω τέτοιες ουρές. Σήμερα ξυπνάω, πάω εκκλησία και ο εκτιμητής με κάλεσε σπίτι του. Με το που τελειώνω πάω καπάκι. Εκεί με τάισε και του κοίταξα εισιτήρια για να πετάξει αυτός Ελλάδα. Δεν κλείσαμε. Εκεί συνειδητοποίησα ότι είχα βγάλει τραίνο για λάθος ημέρα. Έτσι γύρισα σπίτι και το έφτιαξα. Μέτα έπεσα, πήγα γυμναστήριο επιτέλους και μετά άρχισα την βαλίτσα. Η γιορτή για εμένα ήταν ουσιαστικά τριήμερος. Στο τέλος του Foam of July είχε πυροτεχνήματα, χτες με τους φίλους και σήμερα το πρωϊ στην εκκλησία είχαμε μια δοξολογία εκτός στην αυλή, ύστερα από την λειτουργία. Γενικά χάρηκα, οι Αμερικανοί σε τελική ανάλυση δεν είναι εκδηλωτικοί όπως οι Έλληνες, κάπως έτσι γιορτάζουν και γιόρτασα πλήρως. Τώρα έχω την διαδικασία του ταξιδιού για Ελλάδα

Περιμένοντας τα 250 χρόνια των ΗΠΑ

 Το Σάββατο οι ΗΠΑ γίνονται 250 ετών. Εγώ είμαι ακόμα σπίτι και περιμένω. Το Σάββατο πήγα σε φίλους και είδαμε μαζί το Μουντιάλ και παίξαμε και με το μωρό. Αυτό που άκουσα ήταν να μην ανησυχώ, αλλά δεν μου αρέσει να είμαι έτσι και να κάθομαι σπίτι. Είχα καλά νέα σήμερα από το γυμναστήριο, ζύγισα 221,9 λίβρες. Φυσικά μετά άρχισα να τρώω κρέας. Προσπάθησα να δω το Supergirl, αλλά το σίνεμα που πήγα και έδινα φτηνή τιμή το πρωϊ ήταν κλειστό ειδικά σήμερα. Πάω αύριο το πρωϊ, κανένα πρόβλημα. Το σχέδιο μου για το Σάββατο έχει σταδιακά σταθεροποιηθεί. Θα πάω στο σπίτι της φίλης που πήγα την ημέρα των Ευχαριστιών και μετά θα πάμε σε πυροτεχνήματα. Η ιδέα μου είναι σε καζίνο, η δική της πιο κοντά. ο άντρας της όμως είναι πιο θετικός στην δική μου ιδέα. Βλέπουμε, όπου πάμε. Τώρα η κεντρική οργάνωση της εορτής στην Ουάσιγκτον έχει αποτύχει, διότι πολιτικοποιήθηκε από τον τωρινό πρόεδρο. Αύριο ή μεθαύριο θα τηλεφωνήσω στο γραφείο για να πάρω ένα pay stub μου, Παρασκευή έχω event, αν με καλέσουν νωρίτερα στο γραφείο έχει καλώς, αλλιώς θα περιμένω σπίτι και θα συνεχίσω να διαβάζω Bryn Mawr Classical Review. Έφτασα στο 2024 και βλέπω ενδιαφέροντα βιβλία από τα οποία κάποια είναι Open Access αλλά δεν έχω χρόνο να διαβάσω. Πέραν από αναμονή, δεν έχω κάτι να κάνω. Τρίτη πετάω Ελλάδα, και ως προς αυτό όμως έχω οργανώσει σχέδιο. Άρα απλά αναμονή.