Ουρά τέλος

 Όταν ξεκίνησε η διοικητική άδεια είχα πάρα πολλά να διαβάσω μέχρις ότου φτάσω στο σημείο που ήμουν στην καθημερινότητά μου εώς τον Νοέμβριο πέρυσι. Μετά από 4 μήνες στο σπίτι, έστω και με τις διακοπές που πήγα, πλέον μπορώ να δηλώσω ότι έχω φτάσει στο σημείο της κανονικότητας. Ναι, δεν έχω διαβάσει κάποια ιστολόγια που διάβαζα πριν, πρέπει να δω και ένα bulletin board για το διάστημα που έχω επίσης να δω καιρό, αλλά είμαι στο σημείο της παλαιάς καθημερινότητας. Μάλιστα σε αυτή την φάση βλέπω και σειρά στο Amazon καθότι έχω χρόνο. Είμαι πολύ ικανοποιημένος που τα κατάφερα, ιδίως καθότι συγχρονίζεται με την αξιολόγησή μου. Αν καθυστερούσε κανένα μήνα ακόμα πάλι θα είχα να κάνω διάφορα στο ίντερνετ, καθότι έχω περάσει πολύ μεγάλο διάστημα άνεργος στο παρελθόν, αλλά χαίρομαι που είμαι εκεί που είμαι.

Πέραν τούτων προχτές πάλι ανέβηκα στο Yosemite και σκαρφάλωσα το 4 mile trail ως το Union Point. Το 4 mile trail είναι ένα πολύ κάθετο μονοπάτι στο οποίο κάνεις συνέχεια στροφές, όπως οι στροφές του Αχλαδόκαμπου, αλλά με τα πόδια. Από το ταξίδι αυτό κατάλαβα γιατί είχε τρελαθεί με το πάρκο ο πάλαι ποτέ συνάδελφος αλλά και το γιατί προτιμώ να πηγαίνω Λας Βέγκας παρά στο Yosemite. Σταμάτησα δύο φορές λόγω ζαλάδας στον δρόμο και ήμουν ο οδηγός. Είναι ένα από τα πολλά μονοπάτια που έχει η κοιλάδα Yosemite, μπαίνοντας στο πάρκο από τον CA-41 που είναι ο τρόπος που μπαίνεις από το Φρέσνο υπάρχει πχ το Mariposa Grove που δεν έχω πάει ποτέ. Στην κοιλάδα μέσα υπάρχουν πχ στην άλλη πλευρά δύο μονοπάτια για τους καταρράκτες Yosemite Falls, ενώ μπορώ να φτάσω στο Glacier Point από την πίσω πλευρά, μάλιστα το καλοκαίρι υπάρχει λεωφορειάκι για να γυρνάς με αυτό στην αρχή του 4 mile trail αντί να κατεβαίνεις την κατηφόρα όπως έκανα εγώ. Από την άλλη όταν κουραστείς στο Λας Βέγκας, απλά κάθεσε σε καμία καρέκλα, μπορείς να φας σε κανένα εστιατόρειο ή μπορείς να γυρίσεις στο δωμάτιο να ξαπλώσω. Όταν κουράστηκα να ανεβαίνω απλά συνέχισα καθότι δεν ήξερα πόσο είχα να πάω, το Union Point στα 3 μίλια μετά από 2 1/2 σκαρφάλωμα ήταν μία πολύ καλή λύση για να αρχίσω την αναστροφή, διότι δεν ήθελα να με βρει το σκοτάδι στο μονοπάτι. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να ξαναπάω στο εθνικό πάρκο, αλλά ακριβώς ότι πήγα πάλι μου έδειξε γιατι δεν ενθουσιάστηκα τόσα χρόνια να ανεβαίνω σε τακτική βάση: είναι πολύς κόπος και δεν επιλέγεις πόσο θα κουραστείς. Χώρια που κυκλοφορούνε αρκούδες, άσχετα αν δεν έχω δει ποτέ μου με τα μάτια μου. Στο Λας Βέγκας, αλλιώς πάει.