Αυτή την ανάρτηση την χρωστάω λίγο καιρό τώρα, το ότι την έχουν υποβαθμίσει οι σημερινές ειδήσεις δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να την γράψω. Δεν υπάρχει λόγος να γράψω για την όλη ιστορία της Κύπρου, νομίζω το έχω ξανακάνει. Το νησί έγινε Βρετανικό έδαφος με το συνέδριο του Βερολίνου, αν και ως τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου. Αμά τη εμφανίσει των Βρετανών υπήρξαν Τουρκοκύπριοι οι οποίοι δήλωσαν κρυπτοχριστιανοί, αλλά οι Βρετανοί ήθελαν δύο κοινότητες για το διαίρει και βασίλευε. Οι τουρκοκύπριοι είχαν προνόμια υπό τους Βρετανούς διότι τους χρησιμοποιούσαν για να καταστέλλουν τους ελληνοκυπρίους, αλλά δεν παύει και αυτοί να ήταν υπόδουλος λαός. Η βρετανική κατοχή πέρασε διαφόρους περιόδους καταπίεσης και ανοχής. Μετά το πέρας του Β'ΠΠ όταν η χρεωκοπημένη Βρετανία εν τέλει έδινε ανεξαρτησία σε κάποιες αποικίες της, ως χρεούμενο λόγω πράξεων κατά τον πόλεμο (πχ το 1944 ο Γκάντι δήλωσε όταν οι Ιάπωνες εισέβαλλαν στην βορειοανατολική Ινδία ότι οι αγώνες της Αγγλίας δεν είναι αγώνες της Ινδίας και κάλεσε σε εξέργεση, η οποία κατεστάλλει μεν αλλά υποσχέθηκαν οι Βρετανοί στα στρατεύματα που την κατέστειλαν ότι θα έδιναν ανεξαρτησία μετά τον πόλεμο) η Κύπρος ζήτησε ειρηνικά τρεις φορές ένωση, και την αρνήθηκαν οι Βρετανοί και τις τρεις. Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο λόγος ήταν το Αυτοκρατορικό Γενικό Επιτελείο, το οποίο και τις 4 φορές απάντησε ότι χωρίς τις Βρετανικές βάσεις εκεί, η χώρα απλά δεν ήταν Μεγάλη Δύναμη και δεν μπορούσε να προβάλει ισχύ στην Μέση Ανατολή. Έτσι την 1η Απριλίου 1955 ο αγώνας ξεκίνησε με βόμβα στον ραδιοφωνικό σταθμό. Πρόθεση ήταν να ξεκινήσει 25 Μαρτίου, αλλά για συγκοιριακούς λόγους δεν μπόρεσαν.
Ο αγώνας μπορεί να χωριστεί σε δύο φάσεις, πριν την κρίση του Σουέζ το 1956 και μετά αυτής. Στην πρώτη φάση ξεκινά με επιθέσεις οι οποίες μπορούν σήμερα να χαρακτηριστουν τρομοκρατικές (η λέξη είναι έντονα πολιτική, λές τρομοκράτες αυτούς των οποίων τους αγώνες απορρίπτεις) αλλά και με αντάρτικό στο Τρόοδος. Οι Βρετανοί μέσω μέτρων εσωτερικής καταστολής περιόρισαν τα πρώτα (σταδιακά οι συμπαθούντες σε κρίσιμες θέσεις αποκαλύπτονταν) και με ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις προκάλεσαν σοβαρά πλήγματα στις δυνάμεις στα βουνά. Ωστόσο ταχύτατα φάνηκε ότι η ΕΟΚΑ είχε την πάνδημη υποστήριξη των ελληνοκυπρίων, ακόμα και το ΑΚΕΛ σε τελική ανάλυση δεν της αντιτάχθηκε, απλά δεν βγήκε να την υποστηρίξει ανοιχτά και ενεργά. Το 1956 με την επιχείρηση Musketeer για την εισβολή στη διώρυγα του Σουέζ την οποία εθνικοποίησε η Αίγυπτος μεταφέρθηκαν μεγάλες δυνάμεις στο νησί, οποίες έδιναν ευκολότερους στόχους στην ΕΟΚΑ, και συγχρόνως με την αποχώρησή τους για το πεδίο της μάχης έδωσαν χώρο στην ΕΟΚΑ να αναλάβει πάλι δράση παρά το έντονο αριθμητικό μειονέκτημα καθότι η ΕΟΚΑ, ακόμα και με τους υπεθύνους συνοικιών στην επόμενη φάση, δεν υπερέβει τα 2,000 μέλη. Μετά την πολιτική αποτυχία της επέμβασης στο Σουέζ, διότι στρατιωτικά ήταν επιτυχημένη, επανήλθαν δυνάμεις στο νησί και ο αρχηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής αποφάσισε να αποχωρήσει η οργάνωση από τα βουνά. Σε αυτό το σημέιο αρχίζει η διμέτωπος αγώνας, και με τους Βρετανούς και με τους Τουρκοκυπρίους. Οι Βρετανοί οργάνωσαν τουρκοκυπριακές πολιτοφυλακές οι οποίες όταν έβγαιναν για πλάτσικο στις ελληνοκυπριακές συνοικίες αργούσαν να αντιδράσουν ενώ αν έβγαιναν σε διαδήλωση οι ελληνοκύπριοι εμφανίζονταν ταχύτατα. Η γενική ιδέα ήταν να φθείρουν τις δυνάμεις και τη διάθεση των ελληνοκυπρίων αλλά απέτυχαν. Ο Γρίβας έβγαζε διατάγματα και διαταγές από το υπόγειό του, η ΕΟΚΑ συνέχισε να έχει τον έλεγχο των συνοικιών και εν τέλει η Βρετανία πείστηκε να συμβιβαστεί και αντί για την Κύπρο ως βάση να αποδεχθεί βάσεις στην Κύπρο. Οι συνθήκες Λονδίνου-Ζυρίχης κυρίως ασχολούνται με το καθεστώς των βάσεων.
Η Κύπρος κατέλειξε ανεξάρτητη αντί για μέρος της Ελλάδας. Το βασικό όμως είναι ότι με δύο χιλιάδες μαχητές το νησί ελευθερώθηκε. Ας μην γράψω πάλι για την περίοδο από τη Ζυρίχη ως τον Αττίλα, ακόμα γίνεται άγρια συζητησή τι έγινε όντως τότε. Το δεδομένο όμως είναι ότι ο χαμηλού επιπέδου Τουρκικός Στρατός νίκησε την ακόμα χειρότερη Εθνική Φρουρά, η οποία ούτε καν είχε αρκετά όπλα για όλους τους στρατιώτες. Η εν συνεχεία απόφαση του Μακαρίου, που σε τελική ανάλυση είχε την υποστήριξη του λαού του, ήταν ότι με διπλωματική πίεση θα διώξουμε τους Τούρκους, όπως έτσι, έστω και με τον αγώνα της ΕΟΚΑ εκδιώχθηκαν οι Βρετανοί. Το ζήτημα είναι όμως ότι η Τουρκία ήταν πολύ πρόθυμη να δεχτεί ένα τεράστιο βάρος, πολύ περισσότερο από την Βρετανία, διότι ήταν πιο χρησιμή ως προς την Δύση στον Ψυχρό πόλεμο που περιόριζε το βάρος αλλά και επειδή όπως γράφει ο Νταβούτογλου στο βιβλίο του, χωρίς την Κύπρο απλά δεν μπορεί αν είναι η κυριαρχή δύναμη στην Μεσόγειο, κάτι που θέλει να ξαναγίνει. Μετά την αποτυχία του Κρανς Μοντάνα, διότι ο Ερντογάν δεν μπορεί να δεχτεί σχέδιο που να μειώνει την εξουσία του στο νησί, οι μόνες εξελίξεις που είχαμε ήταν εξωτερικές. Από την μία είχαμε σε αντιστοιχία με τον Ζελένσκυ να ξανακρίνουμε αν οι αποφάσεις του Μακαρίου ήταν οι σωστές. Η όλη συνάντηση της Αλάσκας σε τελική ανάλυση θύμησε συναντήσεις κορυφής στο Κυπριακό: Ο Πούτιν απαιτεί και αυτά που δεν έχει κατακτήσει ακόμα και είναι δύσκολο χωρίς φοβερή φθορά να κατακτήσει. Από την άλλη είχαμε ένα Ισραηλινό αρθρογράφο, ο οποίος όμως δεν εκφράζει την επίσημη πολιτική του Ισραήλ αλλά εκφράζει ένα τμήμα του κατεστημένου του, να γράφει πρώτα στον Ισραηλινό τύπο και μετά σε μετάφραση στον Ελληνικό, ότι το συμφέρον του Ισραήλ είναι η Τουρκία πρέπει αν εκδιωχθεί από τα κατεχώμενα. Εμέσως μπορεί να διαβαστεί ότι αν τελειώσει ο πόλεμος της Γάζας και αν η Τουρκία κάνει κανένα άλλο κόλπο και η ΕΦ είναι πρόθυμη να υποστηρίξει, το Ισραήλ μπορεί να δώσει αεροπορική κυριαρχία στην πλευρά μας. Αν νομίζει κανείς ότι το Ισραήλ θα πολεμήσει για εμάς, είναι τόσο πιθανόν όσο το να πολεμήσουμε εμείς κατά των Παλεστινίων.
Δεν πιστεύω πλέον σε ειρηνική διευθέτηση του Κυπριακού, όχι κατά τρόπο αποδεκτό για τους Ελληνοκυπρίους. Για δεκαετίες η επιτυχία της ΕΟΚΑ με μικρές δυνάμεις και η ένταση Αθήνας-Λευκωσίας προ του 1974 είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει ποτέ αξιολογηθεί ουσιαστικά η στρατιωτική λύση, όχι ως πράξη αλλά ούτε ως ενδεχομενο. Παρότι υπήρχαν οι πόροι μόνο ο Κληρίδης έκανε σοβαρές αγορές για την ΕΦ, οι οποίες και πάλι απλά έκαναν κενά της Εθνικής Φρουράς, ποτέ δεν αποκτήσαμε υλικη υπεροχή. Ο Αναστασιάδης έχει επιδιώξει εκσυγχρονισμό αλλά και πάλι η ιστορία κολλάει στον πόλεμο της Γάζας και της Ουκρανίας. Θα δούμε σε επόμενη φάση τι εκσυγχρονισμός όντως γίνεται αυτή την περίοδο. Δεν λέω να στείλουμε την ΕΦ κατά των κατοχικών δυνάμεων, τουλάχιστον σε αυτή την φάση. Λέω να έχουμε αρκετά ισχυτη ΕΦ που να μπορεί αν νικήσει τους Τούρκους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου