Η πολιτική κατάσταση εκτραχύνεται

 Ως προς το εργασιακό μου θέμα τίποτα το νεώτερο, απλά περιμένω. Είμαστε στην περίοδο ετοιμασίας του φεστιβάλ το οποίο ξεκινά την Παρασκευή. Χτες το πρωϊ πήγα και βοήθησα στην εκκλησία κουβαλώντας πακεταρισμένα γλυκά σε αίθουσα του κατηχητικού, κοντά εκεί που θα τα πουλάνε, και μετά το απόγευμα πήγα σε paint party το οποίο παρά το όνομά του δεν ήταν ψυχεδελικό, ή τουλάχιστον δεν έπαιζε psychedelic trance. Συμπαθητικός ο χώρος, σχετικά καλή μουσική, μας ψέκασαν χρώμα και χάρηκα που πέταξα ένα t-shirt το οποίο είχε επίμονο λεκέ που δεν έβγαινε. Πρωϊ σήμερα πάω εκκλησία, πρώτα για λειτουργία και μετά να βοηθήσω και μετά το απόγευμα σπίτι. Δεν πήγα γυμναστήριο ούτε χτες ούτε σήμερα. Μετά από 5+ ώρες χορό ήμουν πολύ πεινασμένος και παρότι έφαγα στο σπίτι πολύ, δεν χόρτασα. Όταν σηκώθηκα από το κρεββάτι στις 4 πεινούσα και έτσι έφαγα αντί να πάω να κολυμπήσω. Αν μη τι άλλο όλη μερά το κεφάλι μου σταδιακά ανέκαμπτε από την χτεσινή έξοδο. Είδα τον εαυτό μου πιο μαζεμένο, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε: μία ημέρα έντονης σωματικής εργασίας δεν μπορεί να με κάνει φωτομοντέλο, όπως δύο από τους dj στο πάρτυ που ήταν χωρίς την μπλούζα τους και έβλεπες γραμμώσεις. Είμαι βέβαιος ότι όταν έρθει η νηστεία των Χριστουγέννων θα αρχίσω να μαζεύομαι αλλά μέχρι τέλους πάλι δεν θα είμαι ευχαριστημένος.

 Αυτό το οποίο τώρα όμως με ανησυχεί είναι η εκτραχυνόμενη πολιτική κατάσταση στην Αμερική. Ο Τσάρλυ Κιρκ είναι άτομο με το οποίο ως επι το πλείστον δεν συμφωνούσα πολιτικά. Δεν νομίζω ότι αν μία μαύρη γυναίκα τα καταφέρει ο λόγος είναι η πολιτική φυλετικών ποσοστόσεων και ότι το να εργάζεται μία μαύρη γυναίκα είναι παίρνοντας την θέση πιο άξιου λευκού άνδρα (θέση που υποστήριξε ο δολοφονηθείς). Το συμβάν το βλέπω όπως την δολοφονία του Παύλου Φύσσα: Οι θέσεις του θύματος με βρίσκουν άντίθετο, αλλά σε κάθε περίπτωση καταδικάζω την δολοφονία διότι έχουμε δει ότι πολιτικές δολοφονίες (πχ Γρηγόρης Λαμπράκης) μόνο σε κακό δρόμο οδηγούνε. Το βασικό πρόβλημα είναι η εκατέρωθεν θυματοποίηση: Αν σκοτώνουν από την πλευρά μας, γιατί να μην σκοτώσουμε από την δικιά τους. Ο Ίωνας Δραγούμης δολοφονήθηκε σε αντίποινα ως προς την απόπειρα κατά του Βενιζέλου στον Gare De Lyon, αλλά σε καμία περίπτωσε δεν βοήθησε τους βενιζελικούς. Την αρχηγία των αντιβενιζελικών ανέλαβε ο Κωνσταντίνος ο Α' που σήμαινε ότι από την στιγμή που στον εθνικό διχασμό ανέλαβε την ηγεσία της πλευράς αντιτιθέμενη στην Αντάντ, όταν γύρισε το 1920 στην βασιλεία μας πούλησαν οι Γάλλοι έχοντας αυτό ως αφορμή. 

Φίλη και συνάδελφος λέει ότι είναι η αριστερά αυτή η οποία κάνει πολιτικές δολοφονίες, και από των δύο πλευρών. Ο ύποπτος της δολοφονίας του Κιρκ φαίνεται ότι όντως εκεί ανήκει, διότι η εναλλακτική είναι ότι ανήκει στην ακροδεξιά ιδεολογία των groypers του Nick Fuentes (υπήρξε δήλωση του κυβερνήτη της Utah ότι είναι αριστερός, ως προς το δεύτερο κυκλοφορεί meme). Ο δολοφόνος του βουλευτή της Μινεσσότα εν τέλει ήταν δημοκρατικός. Αυτός όμως ο οποίος εισέβαλλε στο σπίτι της Νάνσυ Πελόζι και τραυμάτησε τον άνδρα της με σφυρί είναι συντηρητικός. Δεν υπάρχει μονοπώλειο πολιτικής βίας μόνο από την μία πλευρά. Αυτό που φοβάμαι όμως είναι ότι αρχίζει και εμφανίζεται τάση, έστω και ακόμα αδύναμη. Αυτός που άνοιξε πυρ και σκότωσε δύο μαθητές σε καθολικό σχολείο, και τραυμάτισε αρκετά ακόμα μεταξύ των οποίω και ένα ελληνοαμερικανάκι, είναι διεμφυλικός. Αντίστοιχα ο συγκάτοικος του υπόπτου είναι διεμφυλικός και το κίνητρο του δολοφόνου φαίνεται να είναι έρωτας. Επί μακρόν τα "καλά παιδιά" στον Νότο και την επαρχία γενικώς λένε ότι πρέπει να έχουν οι άνθρωποι όπλα με σκοπό να αντισταθούν ενόπλως σε καταπιεστικές κυβερνητικές πολιτικές, οι οποίες υπονοείται ότι είναι προοδευτικές. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι οπαδός των διεμφυλικών, απλά αποδέχομαι ότι όντως υπάρχουν και μάλιστα από την αρχαιότητα, βλέπε πχ τις Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη για παραδείγματα. Η σημερική κυβέρνηση είναι έντονα εχθρική. Φοβάμαι ότι ακριβώς βλέπουμε τι συμβαίνει όταν όντως μία καταπιεζόμενη ομάδα παίρνει τα όπλα για να "υπερασπιστεί τα δικαιώματά της". Υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος γιατί στην Ελλάδα και γενικότερα στην Ευρώπη υπάρχουν περιορισμοί στην οπλοκατοχή: "υπερασπίζοναι τα δικαιώματά μου" για την μία πλευρά κάλλιστα σημαίνει "καταπιέζω τον άλλον" για την άλλη. Ας μαλώνουν με λόγια όσο θέλουν, αλλά όταν μπαίνουν όπλα ενδιάμεσα βλέπουμε τέτοια άσχημα πράγματα. Τα "καλά παιδιά" δεν νομίζω ότι θα περίμεναν ότι και η άλλη πλευρά μπορεί να υιοθετήσει την ίδια πρακτική που κυρήττει. 

Ανησυχώ, διότι σε αυτή την χώρα όλο και μειώνεται ο χόρος την συναίνεσης και επίσης έχουμε ένα πρόεδρο ο οποίος δεν επιθυμεί την εννότητα της χώρας αλλά το να νικήσει τους εχθρούς του. Το να βλέπεις  την μισή χώρα ως εχθρό δεν οδηγεί σε κάτι καλό. Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει για να χαμηλώσει η θερμοκρασία, σύμφωνα με κοινωνικούς επιστήμονες πρέπει να γίνει κάτι ακόμα πιο ακραίο για να απορρίψει αηδιασμένη η κοινωνία την βία ως τρόπο λύση προβλημάτων. Το 1944-6 καμία από την δύο πλευρές δεν επιδίωξε ειρήνη, μόνο νίκη, και η κοινωνία ήταν πιο συνηθισμένη στην βία μετά από την αγριότητα της Τριπλής Κατοχής. Είναι οι δυνάμεις που επιδιώκουν την ειρήνη πιο ισχυρές από τις δυνάμεις που επιδιώκουν την ενοπλη αντίδραση στην Αμερική; Βλέπουμε.