Πλέον είμαι 47

 Την Πέμπτη πήγα το αυτοκίνητο για σέρβις επιτέλους. Άλλαξαν το λάδι, το σφάλμα του ραντάρ όμως είναι περίεργο και θέλουν άλλη ημέρα για να βγάλουν τον προφυλακτήρα. Τους είπα ότι το αμάξι το χρειάζομαι σήμερα, οπότε θα του το φέρω την Τρίτη, δηλαδή αύριο. Ο λόγος που χρειαζόμουν το αμάξι ήταν το πάρτυ γενεθλίων μου την Παρασκεύη. Πέμπτη απόγευμα και Παρασκευή μετά το γυμναστήριο έκανα τις τελευταίες προετοιμασίες του σπιτιού. Δεν προέκυψε κάτι το έκτακτο αυτή την φορά, τα είχα όλα. Στις 6 και λίγο ήρθε ο DJ, άρχισε να παίζει προς τις 6.30 αφού έστησε το εξοπλισμό, πρώτο καλεσμένος όμως ήρθε στις 8. Εν τέλει ήρθαν 5 άτομα, λιγότερα από πέρυσι, αλλά μετα προσκάλεσαν δύο νεους. Από την δουλειά δεν ήρθε κανένας, αλλά σε ένα βαθμό το περίμενα διότι η Παρασκευή είναι εργάσιμη. Κάπου στις 11 έκοψα την μουσική για να μην έχω πρόβλημα με τους γείτονες και κατεβήκαμε στο Tower District. Πρώτα πήγαμε στο Goldstein's το οποίο δεν μου άρεσε, αλλά είχε προς έκπληξή μου γυναίκες. Το παλαβό για μένα ήταν ότι δεν έπαιζε μουσική. Γιατί τότε κατέβηκε ο κόσμος, μόνο για να πιεί; Μετά, καθότι έπεσε και καμπανάκι last call περπατήσαμε στην Lucy όπου δεν είχε πολυ κόσμος και είχε και πολύ λίγες γυναίκες, όπως έχω συνηθίσει να είναι τα μαγαζιά του Φρέσνο σε τελική ανάλυση, αλλά είχε πίστα και αρκετά καλή μουσική. Άλλα δύο άτομα ήρθαν στην παρέα μας. Έλεγαν να πάμε απένταντι αλλά τους λέω όχι, καλά περνάμε και ήδη πήγαμε σε δύο μαγαζιά. 24 ώρες αργότερα στο MIA, το μαγαζί που προτείνανε να πάμε, έπεσαν πυροβολισμοί απέξω με 2 τραυματίες, ο ένας μάλιστα άσχετος εντελώς. Γύρισα σπίτι στις 2 αλλά κάθισα λίγο υπολογιστή και έπεσα προς τις 3. Σάββατο ήμουν πολύ κουρασμένος αλλά πήγα στο γεύμα Φιλοξενία που είχαν στην εκκλησία, και ήταν ο λόγος που έκανα το πάρτυ Παρασκευή. Καλά πέρασα και εκεί. Η βασική στεναχώρια που έχω είναι ότι μου έιπαν ότι η περίπτωση μου ως προς την δουλεια θα τελειώσει σύντομα αλλά ακόμα τίποτα. Η φίλη συνάδελφος είναι βεβαία για την επιστροφή μου, αλλά μετά το επεισόδιο που είδα Gold Rush με τον Tony να απολύει κόσμο, είμαι ανήσυχος. Μπας και αυτούς τους 5 μήνες ετοιμάζουν μεγάλη λίστα με παραπτώματά μου για να με απολύσουν και εμένα; Δεν ξέρω, απλά περιμένω. 

Θα γίνω μάλλον νονός

Οι ημέρες μου περνάνε εντελώς αδιάφορα, δεν έχω κάτι να κάνω. Ο ύπνος μου υποφέρει για λόγους που δεν ξέρω, πέφτω κανονικά αλλά ύπνος δεν έρχεται νωρίς συν δεν καταφέρνω 7 έστω ώρες συνεχόμενες. Μετά από τις ψιλοδουλειές έχω τάση να ξαναπέφτω στο κρεβάτι μπας και κοιμηθώ με αποτέλεσμα να περνάω πάνω από δώδεκα ώρες την ημέρα ξάπλα. Αν με προσκαλέσουν σε κάτι συνήθως δέχομαι, έτσι πήγα και βοήθησα την φίλη να κουβαλήσει πράγματα από ένα σπίτι. Εκεί με ρώτησε αν θέλω να γίνω νονός στη δέκα μηνών κόρη της, φυσικά απάντησα θετικά. Δεν με έχουν ξαναζητήσει κάτι τέτοιο, νιώθω τιμημένος. Έπαιξα λίγο μαζί της, τους έδειξα τις φωτογραφίες από τις διακοπές μου Ελλάδα, γενικα το Σάββατο που πέρασε πήγε καλά. Ο ΔΟΑΤΑΠ πάει καλά, βγαίνει όπου να'ναι η αναγνώριση του διδακτορικού μου. Έχω να κλείσω το αμάξι για σέρβις, μάλλον την άλλη εβδομάδα. Θέλω να κλαδέψω το τεράστιο δένδρο, εν τέλει δεν βρήκα το email αυτού που μου το έκανε την τελευταία φορά, οπότε μάλλον ξανά θα ζητήσω προσφορές. Την άλλη εβδομάδα είναι το πάρτυ των γενεθλίων μου, και τα γενέθλιά μου, και ετοιμάζομαι. Ωστόσο είμαι αρκετά μπροστά στις προετοιμασίες: σήμερα τελείωσα με το φαϊ φούρνου, αυτό που έχει μείνει είναι ποτά και τσιπς. Άρχισα να σκουπίζω και το πάτωμα, έχουν μείνει τα δύο υπνοδωμάτια και η κουζίνα. Πότε θα γυρίσω στο γραφείο, δεν έχω την παραμικρή ιδέα.